వర్షం భలే బాగుంటుంది. ఈ వాక్యం రాస్తుంటే నాకు తెలియకుండానే నవ్వొచ్చేసింది. అవును, 'కాఫీ రుచిగా ఉంటుంది' 'జయప్రద అందంగా ఉంటుంది' లాంటి సార్వజనీన సత్యాలని మళ్ళీ ప్రత్యేకంగా చెప్పడం అంటే నవ్వురాకుండా ఎలా ఉంటుంది? వర్షం అంటే పగ పట్టినట్టుగా కుంభవృష్టిగా కురిసేది కాదు, చక్కగా చిన్నగా సన్నగా కురుస్తూ, ఆగుతూ, మళ్ళీ కురుస్తూ అలా కురిసీ కురవనట్టుగా కురిసేదన్నమాట.
పెద్ద వానైతే అస్సలు బయటికి కదలకుండా కిటికీ పక్కన కూర్చుని చూడాలనిపిస్తుంది. అదే చిరుజల్లైతే ఏదో వంకన తడిసి తీరాలనిపిస్తుంది.. చల్లటి నీటిఆవిరిలా అనిపించే చినుకులు తాకీ తాకనట్టుగా తాకుతూ ఉంటే పారిజాతం చెట్టు ప్రేమగా తన పూలని జారవిడుస్తున్న అనుభూతి. పూల పరిమళానికి మల్లేనే ఈ చినుకులకీ ఇదీ అని వర్ణించలేని పరిమళం.. అనుభూతికే తప్ప అక్షరాలకి అందదు.
అసలీ చిరుజల్లు 'నేనొస్తున్నా'నంటూ పంపే సంకేతం కూడా ఎంత సున్నితంగా ఉంటుందో. జడివానైతే లుంగలు చుట్టుకుపోయే సుడిగాలితో కబురెడుతుంది కదా.. ఈ చిన్నవాన తనకన్నా ముందుగా పిల్ల తెమ్మెరలని పంపుతుంది. పల్చటి మేఘాల్ని పనికట్టుకుని మరీ తీసుకొచ్చే ఈ తెమ్మెరలు, మనకన్నా ముందుగా మట్టికి అందిస్తాయి వాన పంపే కబురుని. మరుక్షణంలో మట్టి, గాలితో కలిసొచ్చి మనల్సి పలకరిస్తుంది.
ఏ దేశంలో తయారైన ఏ సుగంధమూ కూడా, ఆక్షణంలో మట్టి విరజిమ్మే సువాసన అంతటి ఆహ్లాదకరమైన పరిమళాన్ని అందించలేదని నాకో గట్టి నమ్మకం. అసలా గాలిని గుండెలనిండా పీల్చుకుని కనీసం కొన్నాళ్ళ పాటు నిరాహారంగా బతికేయెచ్చేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది. మేఘాలన్నీ మందగమనంతో సాగి, మొహమాటంగా ఓ చోటికి చేరాక మొదట ఓ పెద్ద చినుకు.. తర్వాత రెండో మూడో చిన్న చినుకులు.. ఆ తర్వాత అన్నీ కంటికి కనిపించని బుల్లి బుల్లి తుంపరలు.
ఓ విశాలమైన పచ్చికబయలు.. కనుచూపు మేరంతా పచ్చని పచ్చిక.. ఆ పచ్చదనానికి అంచుగానా అన్నట్టుగా దూరంగా ముదురాకుపచ్చ రంగులో కనిపించే చెట్లు.. ఆకాశంలో చిన్న చిన్న గుంపులుగా నింపాదిగా ప్రయాణం చేసే మేఘాలు. అప్పుడు ప్రారంభమైన బుల్లి బుల్లి తుంపరలు.. ఎవరూ లేని ఏకాంతంలో ఆ చిరుజల్లులని ఆస్వాదిస్తూ మనం...జల్లు పడుతూనే ఉంటుంది.. తాకి వెళ్తూనే ఉంటుంది.. కానీ పూర్తిగా తడపదు.. వర్షానికి సంబంధించి ఒకానొక అందమైన ఊహ ఇది.
తను పలకరించినప్పుడు, వర్షపు చినుకులు తడుపుతున్నట్టుగా కాక, పూలేవో తాకి వెళ్తున్నట్టుగా అనిపించడం చిరుజల్లు ప్రత్యేకత.
