tag:blogger.com,1999:blog-31791111451021429752012-01-27T10:01:59.341+05:30జ్ఞాపకాలె ఓదార్పు.. జ్ఞాపకాలె మైమరపు..మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.comBlogger4841100tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-60994285120267940832012-01-24T09:06:00.003+05:302012-01-24T10:39:28.827+05:30బ్లాగుల్లోకి వచ్చిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/01/blog-post_24.html">తొలి సంవత్సరం</a></i>లాగే మూడో సంవత్సరం కూడా తెలియకుండా గడిచిపోయింది. అవును, 'నెమలికన్ను' కి మూడేళ్ళు నిండి నాలుగో వసంతంలోకి అడుగుపెడుతోందివాళ. అప్పుడే మరో ఏడాది గడిచిపోయిందా అనిపిస్తోంది. గడిస్తే మరీ బిజీగానూ, లేకపొతే బహు తీరికగానూ గడిచింది జీవితం. గడిచిన ఏడాది బ్లాగింగ్ దానిని ప్రతిఫలించింది. అన్నట్టు, గడిచిన సంవత్సరం నా బ్లాగు నాకు తెచ్చిపెట్టిన కొత్త మిత్రుల సంఖ్య కొంచం ఎక్కువే!<br /><br />తొలిసంవత్సరం లో నా టపాల జోరు చూసిన బ్లాగ్మిత్రులు కొందరు, మొదట్లో అందరూ ఇలాగే రాస్తారు కానీ, పోను పోను ఈ వేగం ఉండదు అన్నారు. వారి మాటలని నిజం చేసింది <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/01/blog-post_24.html">రెండో సంవత్సరం. </a></i>రాయాలని ఉన్నా రాయలేని పరిస్థితులు. కానైతే, మూడో సంవత్సరానికి వచ్చేసరికి పరిస్థితిలో మార్పు వచ్చింది. ఒడిదుడుకులు లేకపోలేదు. ఫలితమే, వస్తే రోజుల తరబడి విరామం, లేకుంటే <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html">వందరోజుల</a></i> పాటు నిర్విరామంగా టపాల ప్రచురణ.<br /><br />తొలి రెండేళ్ళలోనూ కాసిన్ని <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/search/label/%E0%B0%A8%E0%B0%BE%20%E0%B0%95%E0%B0%A5%E0%B0%B2%E0%B1%81">కథలు </a></i>ప్రయత్నించిన నేను, మూడో సంవత్సరంలో వాటి జోలికి వెళ్ళలేకపోయాను. కొన్ని కొన్ని ఆలోచనలు ఉన్నా వాటిని కాగితం మీద పెట్టేంత స్పష్టత లేకపోవడం ఒక కారణం. కథలు రాయాలంటే మరికొంచం చదువు అవసరమేమో బహుశా. ఇక చదువు విషయానికి వస్తే, మునుపటితో పోలిస్తే పుస్తకాలు కొంచం బాగానే చదవగలిగాను. వీటిలో కొన్ని పుస్తకాలని గురించి మాత్రమే చెప్పడం అంటే కష్టమే అయినా, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_08.html">'కళాప్రపూర్ణ దువ్వూరి వేంకటరమణ శాస్త్రి స్వీయ చరిత్ర' </a></i>పుస్తకం చదవగలగడం మిక్కిలి సంతోషాన్ని ఇచ్చిందని చెప్పక తప్పదు.<div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gEbeKZ5xnIY/Tx4oYU-HI_I/AAAAAAAAApI/oSWAJsgldQY/s1600/photo.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-gEbeKZ5xnIY/Tx4oYU-HI_I/AAAAAAAAApI/oSWAJsgldQY/s320/photo.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701038576708822002" /></a><br />ఏడాది కాలంలో నేను రాసుకున్న వాటిలో నాకు కొత్తవిగా అనిపించిన అంశాలు రెండు. మొదటిది అనువాద వ్యాసాలు కాగా, రెండోది యాత్రా కథనం. <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post.html">వంశీ</a></i>, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html">పాలగుమ్మి విశ్వనాథం</a></i> గురించి ఆంగ్ల పత్రికలో వచ్చిన వ్యాసాలని తెనిగించే ప్రయత్నం చేశాను. అలాగే, కుటుంబంతో కలిసి చేసిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/search/label/%E0%B0%AF%E0%B0%BE%E0%B0%A4%E0%B1%8D%E0%B0%B0">ఉత్తరాంధ్ర యాత్ర</a></i> ని నాకు తోచ్చినట్టుగా టపాయించాను. మొదటిది యాదృచ్చికంగా జరిగింది కాగా, రెండోది ఓ మిత్రులిచ్చిన సలహా మేరకి కొంచం ముందుగానే ప్లాన్ చేసుకున్నది. వారికి కేవలం థాంకులతో సరిపెట్టలేను.<br /><br />ఏ సంతాన లక్ష్మినైనా నీ పిల్లల్లో ఎవరంటే ఇష్టం అని అడిగి జవాబు రప్పించడం కష్టం. అసలు ఆ ప్రశ్నే వృధా. బ్లాగరు-టపాలకీ ఇదే సామ్యం వర్తిస్తుందని నా అనుకోలు. రాసిన అన్ని టపాలమీద ఒకేలాంటి ప్రేమ ఉన్నా, యాదృచ్చికంగా రాసిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_09.html">'భామిని విభునకు వ్రాసిన' </a></i>పత్రికనూ, మా ఊరు పలికించిన<i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/11/blog-post_14.html"> 'పదనిస'ల</a></i>నూ మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకున్నప్పుడు 'నేనే రాశానా ఇవి?' అన్న ఆశ్చర్యం కలిగింది చాలాసార్లు. అలాగే నాకు చాలా ఇష్టమైన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/01/blog-post_09.html">'సాగర సంగమం' </a></i>గురించి గత పుట్టిన రోజుకి కొంచం ముందర రాసుకున్న టపా కూడా.</div><div><br />ఆన్లైన్లో మెయిలూ, బ్లాగూ మాత్రమే ప్రపంచంగా ఉన్న నేను గడిచిన ఏడాది కాలంలో బజ్జులో ప్రవేశించి, దాని అంతం చూసి, ప్రస్తుతం ప్లస్సులో నేనున్నా అంటున్నాను. బ్లాగ్మిత్రులు సన్నిహితం కావడంతో పాటు, కొత్త మిత్రులు పరిచయం అవుతున్నారక్కడ. మంచి పరిణామమే కదా. మెచ్చుకోళ్ళు, సద్విమర్శలతో పాటుగా వ్యక్తిగత దూషణలూ విన్నానీ సంవత్సరం. వేటిని ఎక్కడవరకూ తీసుకెళ్ళాలో, అక్కడివరకూ మాత్రమే తీసుకెళ్ళే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. ప్రయాణాలని ఆస్వాదించే నేను, ఈ బ్లాగు ప్రయాణాన్నీ ఆస్వాదిస్తున్నాను. అందుకు కారకులైన మీ అందరికీ పేరుపేరునా మనః పూర్వక కృతజ్ఞతలు. ఊహించని <i><a href="http://pakkintabbayi.blogspot.com/2011/05/blog-post.html">బహుమతి</a></i>తో నన్ను ఆశ్చర్య పరిచిన బ్లాగ్లోకపు పక్కింటబ్బాయి సంతోష్ గారికి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు.</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-6099428512026794083?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-75541591451367282632012-01-21T21:33:00.000+05:302012-01-21T21:35:28.530+05:30పెట్టుబడి దారులకీ, శ్రామికులకీ మధ్యన తగాదా వస్తే, శ్రామికులంతా ఏకమై పెట్టుబడిదారుల మీద తిరుగుబాటు చేస్తే పరిణామాలు ఎలా ఉండబోతాయన్నది ఊహిస్తూ నూటైదేళ్ళ క్రితం అమెరికన్ రచయిత జాక్ లండన్ రాసిన నవల 'ది ఐరన్ హీల్.' అనేక ప్రపంచ భాషల్లోకి అనువాదమైన ఈ పుస్తకాన్ని 'ఉక్కుపాదం' పేరుతో తెనిగించారు సహవాసి. పాతికేళ్ళ విరామం తర్వాత, మూడో ముద్ర ణని మార్కెట్లోకి తెచ్చింది ప్రజాశక్తి బుక్ హౌస్.<br /><br />కారల్ మార్క్స్ శిష్యుడూ, అమెరికన్ లేబర్ పార్టీ కీలక సభ్యుడూ అయిన జాక్ లండన్, భవిష్యత్ పరిణామాలని చాలా బాగా ఊహించాడనే చెప్పాలి. 1871 నాటి 'పారిస్ కమ్యూన్' అణచివేతని ఆధారం చేసుకుని భవిష్యత్తును ఊహిస్తూ సృజించిన ఈ అసంపూర్ణ నవలలో కథానాయకుడు ఎర్నెస్ట్ ఎవర్ హార్డ్, ఓ కార్మిక నాయకుడు. కథానాయిక ఎవిస్, సంఘంలో ఉన్నతస్థానంలో ఉన్న, ఉన్నతభావాలున్న కుటుంబం నుంచి వచ్చిన అమ్మాయి. కథంతా ఎవిస్ గొంతు నుంచే వినిపిస్తుంది.<br /><br />కార్మిక సంఘాల కార్యకలాపాల్లో పాల్గొంటూ, కార్మిక సమస్యల మీద వ్యాసాలు రాస్తూ, ఉపన్యాసాలు ఇచ్చే ఎర్నెస్ట్ కి ఎవిస్ తో పరిచయం చాలా చిత్రంగా జరుగుతుంది. ఉదార భావాలున్న ఎవిస్ తండ్రి ఏర్పాటు చేసిన ఒక పార్టీకి ఆహ్వానితుడిగా వచ్చిన ఎర్నెస్ట్, అక్కడి పెద్ద మనుషులతో వాదనకి దిగడం కథా ప్రారంభం. తన ధోరణితో ఇద్దరినీ బాగా ఆకట్టుకుంటాడు ఎర్నెస్ట్. ఒకరు ఎవిస్ కాగా మరొకరు బిషప్ మూర్ హౌస్. వీరిలో ఎవిస్ తర్వాతి కాలంలో ఎర్నెస్ట్ తో ప్రేమలో పడి అతడి అర్ధాంగిగా మారుతుంది.<br /><br />ఇక, ఎర్నెస్ట్ కారణంగా పేదల సమస్యలని అర్ధం చేసుకుని, ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడిన మూర్ హౌస్ తన బిషప్ పదవిని కోల్పోవడంతో పాటు, 'పిచ్చివా'డన్నముద్ర వేయించుకుంటాడు. నవల పూర్తి చేసి పక్కన పెట్టాక కూడా, వెంటాడే కొన్ని పాత్రల్లో మూర్ హౌస్ పాత్ర ఒకటి. ఎర్నెస్ట్-ఎవిస్ ల వివాహాన్ని సమర్ధించిన ఎవిస్ తండ్రి కూడా చిక్కుల్లో పడతాడు. ఆస్తులు కోల్పోయి, బీదరికంలోకి నెట్టివేయబడతాడు. అయినప్పటికీ తన స్థిర చిత్తాన్ని వదలడు.<br /><br />కార్మికులకోసం చేసే ఉద్యమంలో భాగంగా, ఎర్నెస్ట్, ఎవిస్ లో ప్రభుత్వ గూఢచర్య విభాగంలో ఉద్యోగాలు సంపాదించ గలుగుతారు. ఇందుకోసం ప్లాస్టిక్ సర్జరీలు చేయించుకుని తమ రూపు రేఖలు మార్చుకుంటారు కూడా. తమవాళ్ళని చాపకింద నీరులాగా అన్ని ప్రభుత్వ సంస్థలలోనూ ప్రవేశ పెట్టగలుగుతారు. కార్మికుల తిరుగుబాటుకి రంగం సిద్ధం చేస్తారు. కానీ, ప్రబుత్వం పెట్టుబడి దారుల పక్షం కావడంతో తన ఉక్కుపాదంతో ఉద్యమాన్ని అణచివేయ గలుగుతుంది.<br /><br />ధనస్వామ్య వ్యవస్థ పైశాచికత్వం, ఫాసిస్టు తత్వానికి 'ఉక్కుపాదం' అని పేరు పెట్టాడు రచయిత జాక్ లండన్. ఈ ఉక్కు పాదానికున్న శక్తి మరి దేనికీ లేదని చెబుతూనే, ఏదో ఒక నాడు ఈ ఉక్కుపాదం శ్రమశక్తి ముందు ఓడిపోతుందన్న ఆశావహ దృక్పధాన్ని చూపుతాడు. ఆసాంతమూ ఆపకుండా చదివించే నవల ఇది. వర్గ భేదాల గురించిన సిద్ధాంత చర్చలు కథలో భాగమయ్యాయి. సహవాసి అనువాదాన్ని గురించి కొత్తగా చెప్పడానికి ఏముంది? అయితే, అచ్చుతప్పులు మాత్రం కొంచం ఎక్కువగానే కనిపించాయి. (పేజీలు 176, వెల రూ. 60, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులు). 'ఉక్కుపాదం' మాతృక 'ది ఐరన్ హీల్' గురించిన వికీ సమాచారం <i><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Iron_Heel">ఇక్కడ </a></i>చూడొచ్చు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-7554159145136728263?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-16413765691458227412012-01-20T09:47:00.001+05:302012-01-26T10:52:15.970+05:30కొందర్ని గురించి ఎంత చెప్పుకున్నా తక్కువే అవుతుంది. ఎంత చెప్పుకున్నా ఇంకా చెప్పుకోవాల్సింది మిగిలిపోతూనే ఉండడం ఈ కొందరి ప్రత్యేకత. దర్శక, రచయిత జంధ్యాల ఆ కొందరిలోనూ ఒకడనడం నిస్సందేహం. జంధ్యాల విశేషాలని పంచుకోడానికీ, స్మరించుకోడానికీ బ్లాగ్మిత్రులు పప్పు శ్రీనివాసరావు గారి సారధ్యంలో వెలుగు చూసిన వెబ్సైటు <i><a href="http://jandhyavandanam.com/">'జంధ్యావందనం.' </a></i><br /><br />దర్శకుడిగా జంధ్యాల తెరకెక్కించిన సినిమాల విశేషాలతో సిని జర్నలిస్ట్ పులగం చిన్నారాయణ వెలువరించిన వ్యాసాలని 'జంధ్యామారుతం' పేరిట సంపుటీకరించింది 'హాసం.' ఆ పుస్తకం తాలూకు విశేషాలతో నే రాసిన <i><a href="http://jandhyavandanam.com/2011-09-28-17-02-35/99-2012-01-14-05-31-53">టపా</a></i> కి 'జంధ్యావందనం' లో చోటిచ్చిన మిత్రులకి ధన్యవాదాలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-1641376569145822741?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-13645108706180288052012-01-18T13:19:00.003+05:302012-01-24T09:54:18.791+05:30తల్లి తన బిడ్డల పట్ల చూపే ప్రేమని గురించి ఎన్నో దృష్టాంతాలున్నాయి. కానైతే, ఒక తండ్రి తన కొడుకుని ఎంతగా ప్రేమించగలడో చూపే ఉదంతాలు తక్కువే. నిజానికి, బిడ్డల పట్ల ప్రేమని 'ప్రకటించే' విషయంలో నిన్నమొన్నటి వరకూ 'తండ్రి' దురదృష్టవంతుడు మన సమాజంలో. అందుకే కాబోలు గడిచిన తరాల వారికి తల్లి అనగానే ప్రేమ, తండ్రి అనగానే భయం మాత్రమే గుర్తొస్తాయి. ఈ లోకం పోకడకి భిన్నంగా, గడిచిన తరంలోనే తన కొడుకు పట్ల అవ్యాజమైన అనురాగాన్ని ప్రకటించారో తండ్రి.<br /><br />ఆ తండ్రి ప్రేమ ఎంతటిదంటే, ఐదో ఏడు నిండిన కొడుక్కి అక్షరాభ్యాసం చేయడానికి బదులుగా, చంకనెత్తుకుని తన వెంట ఊళ్లు తిప్పుకునేంత! డిగ్రీలు లేకపోయినప్పటికీ, స్వయం ప్రతిభతో ఆ కొడుకు ప్రభుత్వంలో ఉద్యోగం సంపాదించుకుంటే, కేవలం అతనికి దూరంగా గడపాలనే కారణానికి ఆ ఉద్యోగానికి వెళ్ళనీయనంత!! అలాగని ఆ తండ్రి అక్షరజ్ఞానం పామరుడేమీ కాదు. విఖ్యాత కవీ, పండితుడూ అయిన దేవులపల్లి వేంకట కృష్ణశాస్త్రి. ఆ కొడుకు, తెలుగునాట తొలితరం కార్టూనిష్టుల్లో ఒకరైన బుజ్జాయి.<br /><br />బుజ్జాయి వెలువరించిన ఆత్మకథ 'నాన్న-నేను' లో అత్యంత సహజంగానే సింహభాగం విశేషాలు కృష్ణశాస్త్రిని గురించే. కవిగా, సిని గీత రచయితగా, అభ్యుదయ వాదిగా మాత్రమే ప్రపంచానికి తెలిసిన కృష్ణశాస్త్రి లో తెలియని కోణాలెన్నింటినో ఆవిష్కరిస్తుందీ పుస్తకం. కృష్ణశాస్త్రి తల్లిగారు సీతమ్మగారు, ఆగర్భ శ్రీమంతురాలు. నగల సవ్వడిని బట్టి ఆవిడ నడచి వస్తోందని గమనించేవారట అందరూ. కొడుకంటే అపరిమితమైన ప్రేమ ఆవిడకి. భావకవిత్వం రాసి, ప్రచారం చేస్తున్న కృష్ణశాస్త్రి పట్ల ఆగ్రహించిన పిఠాపురం రాజా 'దేవిడి మన్నా' (దేవిడి నుంచి బహిష్కరణ) విధించినా, కొడుకుని పల్లెత్తు మాట అనలేదు ఆవిడ. చదువు పూర్తవుతూనే సుబ్బలక్ష్మితో వివాహం జరిగింది శాస్త్రిగారికి.<div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-02kMFKhDMlA/TxZ5xGHKkkI/AAAAAAAAAo8/yeZgIfy-ByU/s1600/Nanna-Nenu.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 204px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-02kMFKhDMlA/TxZ5xGHKkkI/AAAAAAAAAo8/yeZgIfy-ByU/s320/Nanna-Nenu.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698876262845157954" /></a>సుబ్బలక్ష్మి గారి అకాల మరణం తో వ్యాకుల పడ్డ కృష్ణశాస్త్రిని మనిషిని చేయడం కోసం 'రాజహంస' తో రెండో పెళ్ళి జరిపించారు సీతమ్మ. కృష్ణశాస్త్రి-రాజహంసల తొలి సంతానమే బుజ్జాయి. అసలు పేరు సుబ్బరాయశాస్త్రి, కృష్ణశాస్త్రి పెదనాన్నగారి పేరు. బుజ్జాయి పుట్టాక కృష్ణశాస్త్రి గారికి కొడుకు తోడిదే ప్రపంచం. "శాస్త్రి బుజ్జాయికి పాలివ్వడం తప్ప అన్నీ చేస్తున్నాడు," ఈ మాటన్నది మరెవరో కాదు, కృష్ణశాస్త్రి గురువు రఘుపతి వేంకటరత్నం నాయుడు. మేనకోడళ్ళని (వింజమూరి సీత, అనసూయ) కో-ఎడ్యుకేషన్ లో చేర్పించి మరీ చదివించిన కృష్ణశాస్త్రి, బుజ్జాయిని బళ్ళో వెయ్యకపోవడం చాలా విమర్శలకే తావిచ్చింది.</div><div><br />అయితే, కృష్ణశాస్త్రి ధోరణి వేరు. విమర్శలని లెక్కపెట్టలేదు. "నాతో తిరగడమే వాడికి ఎడ్యుకేషన్" అని ఊరుకున్నారు. అదీ నిజమే అయ్యింది. విశ్వనాథ సత్యనారాయణ, అడివి బాపిరాజు, నండూరి సుబ్బారావు, పింగళి లక్ష్మీకాంతం, శ్రీరంగం శ్రీనివాసరావు... వీరంతా ప్రముఖ కవి పండితులు మాత్రమే కాదు, బుజ్జాయిని ఎత్తుకుని తిప్పిన వారు కూడా. భావకవిత్వాన్ని గురించీ, బ్రహ్మ సమాజాన్ని గురించీ తండ్రి ఊరూరూ తిరిగి ఉపన్యాసాలు ఇస్తుంటే, ప్రేక్షకుల్లో కూర్చుని కాలక్షేపం కోసం పెన్సిల్ స్కెచ్చులు వెయ్యడం మొదలు పెట్టారు బుజ్జాయి. అడివి బాపిరాజు వంటి వారి సలహాలూ, సూచనలూ తన ప్రతిభని మెరుగు పెట్టుకోడానికి ఉపయోగపడ్డాయంటారు ఆయన.<br /><br />సిని రచయితగా కృష్ణశాస్త్రికి పేరు తెచ్చిన 'మల్లీశ్వరి' సినిమానే బుజ్జాయి కెరీర్నీ మలుపు తిప్పింది. కథాచర్చల సమయంలో, తండ్రి పరోక్షంలో బీఎన్ రెడ్డి తన పట్ల జాలి చూపడాన్ని విన్న బుజ్జాయి, తనకంటూ ఓ మార్గం ఏర్పరుచుకోవాలని ధృడంగా నిర్ణయించుకుని కార్టూనుల మీద దృష్టిపెట్టారు. ఇక వెనుతిరిగి చూసింది లేదు. ఓ వంక తండ్రితో పాటు "జిప్సీ" లాగా తిరుగుతూనే, కార్టూనిస్టుగా తన కెరీర్ని కొనసాగించి తనకంటూ పేరు తెచ్చుకున్నారు బుజ్జాయి. పిన్న వయసులోనే కార్టూన్ పుస్తకాలు ప్రచురించినా, పెద్ద పెద్ద పత్రికలకి కార్టూన్ స్ట్రిప్స్ వేసినా తనని తాను నిరూపించుకొవాలనే తపనతోనే, అది కూడా తండ్రి నీడన ఉంటూనే.<br /><br />ఆనాటి సిని, సాహితీ వాతావరణం, మద్రాసు, హైదరాబాదు జీవితాలు, రాజకీయ ప్రముఖులు కవులకిచ్చిన గౌరవం వంటి వాటితో పాటు, కృష్ణశాస్త్రి గారి చిత్రమైన అలవాట్లు, చివరి వరకూ కూడా సొంత ఇల్లు ఏర్పాటు చేసుకోకపోవడం లాంటి ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలనీ చెబుతుందీ పుస్తకం. "చదువంటే బడిలో, గురువు ముఖత సాధించే విద్య అని తెలియని ఒక వ్యక్తి చెప్పిన కథగా, గడిచిన తరం వైభవాన్ని తన నీడలాగ వెంబడించిన ఒక అదృష్టవంతుని జీవితంగా ఊపిరి తిరగనీయకుండా చదివించే ఇతివృత్తమిది. ఒకనాటి ఆంధ్రదేశపు ఔన్నత్యాన్ని ఒరుసుకు సాగిన ఒక విచిత్రమైన, విభిన్నమైన బుజ్జాయి కథ ప్రతి పేజీలోనూ మిమ్మల్ని మిరుమిట్లు గొలుపుతుంది," అన్న ప్రకాశకుల మాటలో అతిశయోక్తి కనిపించదు.<br /><br />కళాతపస్వి క్రియేషన్స్ ప్రచురించిన ఈ 196 పేజీల పుస్తకంలో కృష్ణశాస్త్రి అరుదైన ఛాయాచిత్రాలూ, బుజ్జాయి బొమ్మల కథల వివరాలూ అదనపు ఆకర్షణ. బుజ్జాయి నిజాయితీ, బోళాతనం అడుగడుగునా కనిపించి, ఆశ్చర్య పరుస్తాయి. తప్పక చదవాల్సిన పుస్తకం. (వెల రూ. 150, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులు).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-1364510870618028805?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-11595074092610681872012-01-12T21:02:00.003+05:302012-01-12T21:50:38.230+05:30తిరిగి తిరిగి అలసిపోయి, ఆపై భోజనం చేశామేమో, అందరికీ నిద్ర ముంచుకొచ్చే లక్షణాలు కనిపిస్తున్నాయి. ఆ నిద్రని పోగొట్టడానికా అన్నట్టు ఒక్కసారి డప్పు శబ్దాలు వినిపించాయి. అవేమిటా అనుకునే లోగానే గైడు వచ్చి చెప్పాడు, హోటల్ ప్రాంగణంలోనే టూరిస్టుల కోసం గిరిజనుల 'ధింసా' నృత్యం ఏర్పాటు చేశామని. ఆ ప్రకటన వినగానే అందరూ ఒక్కుదుటన డేన్స్ చూడడానికి కదిలారు. అందరితో పాటే మేమూను. ఓ డజను మంది గిరిజన స్త్రీలు టూరిస్టులతో కలిసి ఫొటోలకి ఫోజులిస్తున్నారు. గిరిజన యువకులు డప్పుల దరువు సరి చూసుకుంటున్నారు.<br /><br />కాసేపట్లో ధింసా నృత్యం మొదలైపోయింది. నృత్యం జరుగుతూనే ఉంది కానీ, నేనెందుకో లీనం కాలేకపోతున్నాను. అప్పుడు చూశాను కొంచం పరిశీలనగా. అంచున్న శిల్కు చీరలు వాళ్ళు పద్ధతిలో కట్టుకుని, సిగలో ప్లాస్టిక్ పూలు ముడుచుకుని నృత్యం చేస్తున్న మహిళలు ఏదో యాంత్రికంగా కదులుతున్నట్టు అనిపించిందే తప్ప చేస్తున్న నృత్యంలో లీనమైనట్టు అనిపించలేదు. మధ్యమధ్యలో టూరిస్టుల వీడియో కెమెరాల వైపు చూస్తున్నారేమో, నాకు <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/01/blog-post_09.html">'సాగర సంగమం'</a></i> సినిమా ప్రారంభంలో ఎస్పీ శైలజ చేసే డేన్స్ గుర్తొచ్చింది.<br /><br />నృత్యం అవుతుండగానే అందరినీ బస్సులు ఎక్కమన్న ప్రకటన వచ్చింది. మొదట గాలికొండ వ్యూ పాయింట్ చూపించి, అక్కడినుంచి బొర్రా గుహలు తీసుకెడతారట. బస్సు కిటికీ నుంచి చూస్తుంటే అరకు అందంగానే కనిపిస్తోంది.. ఏదో లోపం.. అదేమిటో అర్ధమయ్యేసరికి మేము గాలికొండ వ్యూ పాయింట్ చేరుకున్నాం. అరకులోనే ఎత్తైన ప్రదేశమట అది. బైనాక్యులర్స్ సరి చేసుకునే వాళ్ళు, ఫోటోలు దిగే వాళ్ళు, ఫోన్ సిగ్నల్స్ కోసం ప్రయత్నించే వాళ్ళు.. అంతటా కోలాహలం. కొందరు గిరిజనులు కాఫీ గింజలు, కాఫీ పొడి, మసాలా దినుసులు అమ్మకానికి పెట్టారక్కడ. మన్యం కాఫీ అంటూ అప్పుడెప్పుడో పేపర్లో చూసింది గుర్తొచ్చి కాఫీపొడి తీసుకున్నాం.<div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-eg58tHme_Y0/Tw7-UWMa8HI/AAAAAAAAAow/XDLqMC6L8CM/s1600/Dhimsa.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eg58tHme_Y0/Tw7-UWMa8HI/AAAAAAAAAow/XDLqMC6L8CM/s320/Dhimsa.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696770204178772082" /></a><br />నా ఆలోచన నిజమేనా అని నన్ను నేను పరిక్షించుకుంటూ, చుట్టూ వెతుకుతూ ఉండగానే బస్సు అనంతగిరి కాఫీ తోటలు దాటుకుని బొర్రా గుహలు చేరుకుంది. ఇక్కడ మాకు గంట టైం ఇచ్చాడు గైడు. మెట్లు ఎక్కుతూ, దిగుతూ ప్రకృతి సిద్ధంగా ఏర్పడ్డ ఆ గుహలని లైట్ల వెలుగులో చూడడం ఓ చిత్రమైన అనుభూతి. రాక్ ఫార్మేషన్ గురించి ఎప్పుడో ఎక్కడో చదివిన సంగతులు గుర్తొచ్చాయి. గుహల నిర్వహణ బాగుంది. బయటికి వచ్చి రెస్టారెంట్లో టీ తాగుతుండగా గైడు కొంచం ఖాళీగా కనిపించాడు, ఇంకా రావాల్సిన వాళ్ళకోసం ఎదురు చూస్తూ. నాక్కలిగిన సందేహాన్ని అతని ముందు ఉంచేశాను. "అరకు అనగానే పసుపచ్చ పూలే గుర్తొస్తాయసలు. వాటిని చూడ్డం కోసమే ఈ సీజన్ ఎంచుకుని వచ్చాం. ఒక్క పువ్వూ కనిపించడం లేదిక్కడ," నా ప్రశ్న పూర్తి కాకముందే అందుకున్నాడతను.<br /><br />"వాటిని వలస పువ్వులంటారు సార్ ఇక్కడ. ఆవ నూనె లాంటి నూనె వచ్చే గింజలని ఇచ్చే మొక్కలవి. ఇక్కడ, ఒరిస్సాలోనూ వంటలో ఆ నూనెనే వాడతారు. రెండు మూడేళ్ళ నుంచీ ఆ పంట వెయ్యడం మానేశారు వీళ్ళు. గత ఏడాది వరకూ అక్కడక్కడా కనిపించేది, ఈ ఏడాది ఒక్క మొక్కా లేదు," అతను చెప్పింది విన్నాక చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది నాకు. మరికొంచం కబుర్లలో పెట్టాను. గిరిజనుల నుంచి నూనె గింజలని గిరిజన కార్పోరేషన్ కొంటుందిట. రేటు గిట్టుబాటు కావడం లేదని ట్రైబల్స్ ఎప్పటినుంచో గొడవ చేస్తున్నాకార్పోరేషన్ పట్టించుకోవడం లేదుట. దానితో, ట్రైబల్స్ అంతా కూడగట్టుకుని, పంట వెయ్యడమే మానేశారుట. "ఎవరన్నా సినిమా వాళ్ళు వచ్చి, షూటింగ్ కోసమని డబ్బులిస్తే వాళ్ళు అడిగినంత మేరా పంట వేస్తారు సార్. ఈసారి సినిమా వాళ్ళు కూడా ఎవరూ వచ్చినట్టు లేరు," చెప్పాడు గైడు.<br /><br />చాలా చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది నాకు. గిరిజనులంతా కలిసి ఓ నిర్ణయం తీసుకుని అమలు చేస్తున్నా, ప్రభుత్వంలో కదలిక లేకపోవడం, అన్నింటికీ మించి అనవసరమైన విషయాలకి హడావిడి చేసే మీడియా ఇంత ముఖ్యమైన విషయాన్ని కనీసం పట్టించుకోకపోవడం.. తరువాతి ప్రయాణమంతా ఇదే ఆలోచన వెంటాడింది నన్ను. పచ్చపూలు లేని అరకు బోసిగా కనిపించింది. అంతకు మించి, గిరిజనుల్లో వచ్చిన చైతన్యం ఓ వెలుగులాగా అనిపించింది. తైదా రిసార్ట్స్ దగ్గర టీ, స్నాక్స్ కోసం బస్సులు ఆగినప్పుడు మళ్ళీ కదిలించాను గైడుని. "బొర్రా గుహలు ఒక్కటే టూరిస్ట్ ఎట్రాక్షన్ సార్ ఇప్పుడు. బాక్సైట్ అంటున్నారు.. ఈ కొండలు ఉంటాయో, తవ్వేస్తారో, నాకు అనుమానంగానే ఉంది," అన్నాడతను.<br /><br />అరకులో కనిపించిన మార్పులు, యాంత్రికంగా చేసిన ధింసా నృత్యం, పచ్చపూలు లేని అరకు, కొత్తగా వచ్చిన బాక్సైట్ విపత్తు..ఈ లోయ భవిష్యత్తు ఎలా ఉండబోతోందో, ఆలోచనకి అందలేదు. ఘాట్ రోడ్డులో బస్సు ప్రయాణం.. మెలికలూ, మలుపులూ ఎక్కువకావడంతో మావాళ్ళు కొంచం ఇబ్బంది పడ్డారు. దీనితో అలసట మరీ ఎక్కువగా అనిపించింది నాకు. జవాబు లేని ప్రశ్నలతో విశాఖ చేరుకున్నాను. బహుశా, కాలం మాత్రమే జవాబు చెప్పగలిగే ప్రశ్నలివి. ....."టూర్ అనగానే పొరుగు రాష్ట్రాలు కాదు. మన రాష్ట్రంలో చూడని వాటిని ముందుగా చూసెయ్యాలి," ఇల్లు చేరగానే మావాళ్ళ నుంచి వచ్చిన ఫీడ్ బ్యాక్ ఇది. (అయిపోయింది).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-1159507409261068187?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-32828850321351021172012-01-11T20:57:00.001+05:302012-01-12T10:03:41.761+05:30ఉదయం ఐదూ యాభైకంతా విశాఖ రైల్వే స్టేషన్ ఒకటో నంబర్ ప్లాట్ఫాం కి దగ్గరలో ఉన్న ఏపీ టూరిజం వారి కౌంటర్ చేరుకున్నాం. అప్పటికే మాలాంటి యాత్రికులు కొందరు వేచి ఉన్నారక్కడ. మా టిక్కెట్లు చెక్ చేసిన టూరిజం ఉద్యోగి, మమ్మలనందరినీ నాలుగో నెంబరు ప్లాట్ఫాం మీదకి అక్షరాలా ఈడ్చుకుపోయాడు. ఆ వేళకాని వేళలో కూడా రైల్వే స్టేషన్ శుభ్రంగా ఉంది. అంతేనా, కాఫీ రుచిగా ఉంది కూడా. కాసేపట్లోనే కిరండల్ పాసింజర్ రైలు కూతపెట్టుకుంటూ వచ్చేసింది. టూరిజం వారు ప్రత్యేకంగా రిజర్వు చేసుకున్న బోగీలోకి మమ్మల్ని ఒక్కొక్కరుగా ఎక్కించి, మా సీట్లలో సుఖాసీనుల్ని చేశారు.<br /><br />గైడు వచ్చి తనని తను పరిచయం చేసుకుని యాత్ర ఎలా ఉండబోతోందో వివరించాడు. ట్రైన్ కదిలిన కాసేపటికి అల్పాహారం వచ్చింది. రెండు ఇడ్లీలు, ఉప్మా, రెండు చట్నీలు. సందేహిస్తూనే తినడం మొదలు పెట్టాను. ఆశ్చర్యంగా, టిఫిన్ చాలా బాగుంది. మినరల్ వాటర్ బాటిల్స్, పొగలుగక్కే టీ వచ్చాయి. అవయ్యేసరికి టూరిజం వాళ్ళ హాస్పిటాలిటీ బాగుండబోతోందన్న నమ్మకం కలిగింది. ఇంతలోనే టూరిజం వాళ్ళ ఉద్యోగి ఒకరు వచ్చి, యాత్ర సీడీలు కొనమని ఒక్కొక్కరినీ అడగడం మొదలుపెట్టాడు. సీడీలు కొనుక్కుని చూసే పనే అయితే ఇంతదూరం రావడం ఎందుకూ అనుకున్నాను మనసులో. ఇదే మాట పైకే అనేశారెవరో.<br /><br />రైలు శృంగవరపు కోట దాటిన కాసేపటికి గైడు వచ్చి చెప్పాడు, మరి కాసేపట్లో టన్నెల్స్ మొదలవుతాయనీ, మొత్తం నలభై రెండు టన్నెల్స్ దాటుకుని ముందుకు వెళ్లాలనీను. నెహ్రూ హయాం లో వేసిన ఆ రైలు మార్గాన్ని గూడ్స్ రైళ్ళ కోసమే ఎక్కువగా ఉపయోగిస్తున్నరానీ, ఐరన్ ఓర్ ని విశాఖ పోర్ట్ కి చేరవేయడం కోసమే ఆ లైను వేయడం జరిగిందనీ చెప్పాడు. "ఈ సింగిల్ ట్రాక్ రూట్లో గూడ్స్ రైళ్ళు నడపడం రైల్వే కి లాభం. పాసింజర్ రైలు నడపడం నష్టం. అందుకే, గూడ్స్ రైలు ఎదురొస్తే మన రైలుని ఆపేస్తారు. పదకొండుకల్లా అరకు చేరుకుంటాం మనం," అని తెలుగులో చెప్పి, అదే విషయాన్ని ఇంగ్లిష్లోనూ చెప్పాడు, పొరుగు రాష్ట్రాల నుంచి వచ్చిన టూరిస్టుల సౌలభ్యం కోసం.<br /><br />అప్పటికే గూడ్సు రైలు కోసం రెండుసార్లు ఆగిన మా రైలు, నెమ్మదిగా సాగుతూ మొదటి టన్నెల్ లో అడుగుపెట్టింది. అప్పటివరకూ నిశ్శబ్దంగా ఉన్న బోగీలో కోలాహలం మొదలయ్యింది. పిల్లలతో పాటు పెద్దలూ కేరింతలు కొట్టారు. కుడివైపు కిటికీలో లోయ, ఎడమవైపున అప్పుడప్పుడూ మెరిసి మాయమవుతున్న జలపాతాలు. ఒక్కో టన్నెల్ దాటుతుంటే రైలు పైపైకి వెళ్ళడం తెలుస్తోంది. ఫోటోలు తీసుకునే వాళ్ళు, వీడియో షూట్ చేసేవాళ్ళు, సిగ్నల్ ఉన్న చోటల్లా ఫోన్లలో తమ వాళ్లకి లైవ్ కామెంటరీ చెప్పేవాళ్ళూ...ఇలా బోగీ అంతా గోలగోలగా ఉంది. ఇంతలో 'జార్ముడే' అంటూ వచ్చాడొకతను. ఏమిటా అని చూస్తే మరమరాలు అవీ ఉన్న సంచీతో కనిపించాడు. ఒరియా స్నాక్ అన్నమాట. కొత్త చోటికి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడి రుచులు కూడా చూడాలికదా అని తీసుకున్నాం. పిడతకిందపప్పుని జ్ఞాపకం చేసింది రుచి.<div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-u9EFi_n8wq4/Tw2pg18_-eI/AAAAAAAAAok/hD17rjk6780/s1600/araku.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-u9EFi_n8wq4/Tw2pg18_-eI/AAAAAAAAAok/hD17rjk6780/s320/araku.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696395485397383650" /></a><br />చుట్టూ పరికిస్తుంటే, అరకుని నేపధ్యంగా తీసుకుని వంశీ రాసిన కథలూ, నవలలూ గుర్తొచ్చాయి. మరీముఖ్యంగా 'గాలికొండపురం రైల్వే గేటు' నవల. ఉన్నట్టుండి రైలాగింది. బయటికి తొంగిచూస్తే, స్టేషన్ పేరు 'బొర్రా గుహలు.' రైలు బయలుదేరాక చూస్తే, దాదాపుగా లోయ మొత్తం కనిపిస్తోంది. నేను ఊహించుకున్న దానితో పోల్చుకుంటే ఏదో తేడా అనిపిస్తోంది కానీ, అదేమిటో ఇదమిద్దంగా తెలియలేదు. పదకొండున్నరకి అరకు స్టేషన్ చేరుకుంది మా రైలు. బయట బస్సులు రెడీగా ఉన్నాయని చెబుతూ, ఎవరెవరు ఏయే బస్సులెక్కాలో ఒకటికి రెండుసార్లు చెప్పాడు గైడు. మరో పదినిమిషాల్లో బస్సులో ఉన్నాం. అది మొదలు, రాత్రి విశాఖ చేరుకునే వరకూ అదే బస్సు, అవే సీట్లు.<br /><br />బయలుదేరిన పావుగంటకి అరకు ట్రైబల్ మ్యూజియం ఎదుట ఆగాయి బస్సులు. బిలబిల్లాడుతూ దిగాం. ఇరవై నిమిషాల్లో చూసి రావాలని చెప్పాడు గైడు. లోపల ఎగ్జిబిట్స్ అన్నీ సెల్ఫ్-ఎక్స్ప్లనేటరీ అని కూడా చెప్పాడు. మ్యూజియం చాలా బాగుంది. ఒకప్పటి అరకు గిరిజనులు జీవితాలను రికార్డు చేసేందుకు చేసిన మంచి ప్రయత్నం. వాళ్ళ జీవన శైలి, కళలు, కట్టుబాట్లు ఇవన్నీ ఎవరూ చెప్పకుండానే అర్ధమయ్యాయి. వెదురుతో చేసిన వస్తువులు అమ్మే స్టాళ్లు ఉన్నాయి, మ్యూజియం లోపలా, ఎదుటా కూడా. రేట్లు మరీ ఎక్కువగా ఏమీలేవు. మ్యూజియం ఎదురుగా ఉన్న కాఫీ షాపులో కాఫీ రేట్లు మాత్రం చుక్కల్ని తాకుతున్నాయి. టూరిజం వాళ్ళ ప్యాకేజీలో కాఫీ లేదు కాబట్టి, మా కాఫీలు మేమే తాగాం. మిట్ట మధ్యాహ్నం కూడా చిరు చలిగా అనిపిస్తున్న ఆ వాతావరణంలో, చిక్కని ఫిల్టర్ కాఫీ తాగడం ఓ చక్కని అనుభూతి.</div><div><br />మరో ఐదు నిమిషాల్లో బయలుదేరిన బస్సులు, పావుగంటలో 'పద్మాపురం గార్డెన్స్' ముందు ఆగాయి. దారంతా హోటళ్ళూ, రిసార్టులతో పాటుగా, ప్రభుత్వ ఆఫీసులూ, క్రైస్తవ మిషనరీలు నడిపే విద్యాలయాలూ కనిపించాయి. యూనిఫాం ధరించిన పిల్లలూ, నైటీలతో వంటలు చేసుకుంటున్న గిరిజన మహిళలూ అరకు మారుతోందన్న విషయాన్ని చెప్పకనే చెప్పారు. రకరకాల పూలమొక్కలతో ఉన్న పద్మాపురం గార్డెన్స్ నిర్వహణ మరికొంచం బాగుండవచ్చు అనిపించింది. గార్డెన్ పక్కనే ట్రీ-టాప్ రిసార్టులున్నాయి. అలాగే తేనె, కుంకుళ్ళు అవీ అమ్మే స్టాల్స్ కూడా కనిపించాయి. గైడు మాకు అరగంట టైం ఇచ్చాడు. అందరూ చెప్పిన టైం కన్నా ముందే బస్సుల దగ్గరికి చేరుకున్నారు. రోడ్డు పక్కన, వెదురు బొంగుల్లో చికెన్, మసాలా కూరి, కాల్చి అమ్మే వంటకాన్ని వింతగా చూశారు కొందరు టూరిస్టులు. అటు అమ్మే వాళ్ళకీ, ఇటు కొనుక్కునే వాళ్ళకీ భాషే సమస్య.<br /><br />తర్వాతి కార్యక్రమం మధ్యాహ్న భోజనం. టూరిజం వారి హరిత హోటల్ ముందు ఆగాయి బస్సులు. బఫే భోజనం. "ఆకొన్న కూడె అమృతము.." లాగా కాకుండా, నిజంగానే రుచిగా ఉంది భోజనం. పొరుగు రాష్ట్రాల టూరిస్టులకీ తెలుగు భోజనమే. ఒకరిద్దరు మినహా అందరూ ఆస్వాదించారు కొత్త రుచులని. గైడు వచ్చి అందరినీ పేరు పేరునా కనుక్కున్నాడు, 'భోజనం చేశారా?' అని. త్వరగా కానిమ్మని తొందరపెట్టలేదు సరికదా, 'కాసేపు విశ్రాంతిగా కూర్చోండి, అప్పుడు బయలుదేరదాం' అన్నాడు. అంతే కాదు, పర్యాటక శాఖ తరపున ఓ వినోద కార్యక్రమం కూడా ఏర్పాటు చేసినట్టుగా చెప్పాడు(ఇంకా ఉంది).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-3282885032135102117?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-7119872928232330462012-01-10T22:59:00.001+05:302012-01-11T13:29:49.615+05:30"ఇవాళ మనం సింహాచలం చూడబోతున్నాం. అంటే రోజూ చూసే సింహాచలం కాదు. ఇది మహా పుణ్యక్షేత్రం," ఉదయాన్నే ప్రకటించాన్నేను. మా ఎదురింటి వాళ్ళ పనిమనిషి పేరు సింహాచలం. ఆవిడంటే మా వీధి వీధంతటికీ హడల్. వైకుంఠ ఏకాదశి పర్వదినం కావడంతో తల స్నానాల హడావిడి. "సూది పిన్నీసు కావా"లంటూ వచ్చింది ఇల్లాలు. "మంగళసూత్రంలో లేదా?" ప్రశ్న నోటి చివరివరకూ వచ్చి ఆగిపోయింది. "గుడి దగ్గర దిగగానే అమ్మేవాళ్ళు ఎదురొస్తార్లే," అన్నాను, ఆరేళ్ళనాటి సింహాచలాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ.<br /><br />కారు నగరం దాటి, సింహాచలంలో అడుగు పెట్టడంతోనే కారు అద్దాలు దించాను, సంపెంగల పరిమళాలని ఆఘ్రాణించడం కోసం. సింహాచలం వెళ్ళినప్పుడల్లా ప్రత్యేకంగా గుర్తుపెట్టుకుని మరీ సంపెంగలు తెచ్చిచ్చే మిత్రులున్నారు నాకు. ఘాట్ రోడ్డు సగానికి పైగా కరిగిపోయింది, ఎక్కడా సంపెంగల జాడ లేదు. అంతేనా? కొండ పైకి వెళ్ళగానే కలిగిన మొదటి సందేహం, 'వచ్చింది సింహాచలానికేనా?' అని. అంతగా మారిపోయింది గుడి, ఆవరణ, అంతా. గుడిముందు విశాలమైన ఖాళీ స్థలం, కుడివైపున ప్రసాదం కౌంటర్లు మరియు గోకులం, ఎడమ వైపున అన్నసత్రం లాంటి నిర్మాణాలు.<br /><br />సూది పిన్నీసులే కాదు, సంపెంగలు అమ్మేవాళ్ళూ కనిపించలేదు. ఒకే ఒక్క చల్ల బుట్ట మాత్రం కనిపించింది. 'ఏమైపోయారు వీళ్ళంతా?' సందేహం తొలిచేసింది నన్ను. ఊహించనంత రద్దీగా లేదు ఆలయం. కళ్యాణం జరుగుతోంది. మంత్రాలు వినిపిస్తున్నాయి. క్యూలో కదులుతుంటే, కల్యాణ మండపం దగ్గర తిరునామాలు పెట్టుకున్న ఒకాయన ఎవరితోనో నవ్వుతూ మాటాడుతున్నారు. ఆ మందహాసం ఎంతగా నచ్చిందంటే, "ఎవరండీ ఆయన?" అని అక్కడే ఉన్న ఓ ఆచార్యులని అడిగాను. "వారు స్థానాచార్యుల వారు," అన్నారాయన. అర్చన చేయించుకుని, కప్ప స్తంభాన్ని కౌగలించుకుని, ఆలయం నుంచి బయటికి వస్తుండగా, అక్కడ కనిపించాయి సంపెంగలు, కేవలం ఒకే ఒక్క బుట్టలో. ఇంకా సీజన్ మొదలవలేదట.<br /><br />చిన్న చిన్న దుకాణాలన్నింటినీ గుడికి ఎదురుగా కొంచం దూరానికి తరలించారు. మాలాగే దూరం నుంచి వచ్చిన వాళ్ళెవరో "అచ్చం తిరుపతిలాగా చేసేశారు కదూ" అనుకోవడం వినిపించింది. 'తిరుపతి ఒక్కటీ తిరుపతి లాగా ఉంటే చాలు కదా, సింహాచలాన్ని కూడా ఎందుకలా మార్చేయడం?' అనిపించింది కాసేపు. కనకమాలక్ష్మి గుడైతే అస్సలు ఆనవాలు పట్టలేని విధంగా మారిపోయింది. గుడి మొత్తం స్టీలు బారికేడ్ల మయం. గుడి పక్కనే కట్టిన ఓ బిల్డింగులోనుంచి మొదలుపెట్టారు క్యూని. అందులో చొచ్చుకుని వెళ్ళగా, వెళ్ళగా ఒక్క క్షణం దర్శనం. బయట పడ్డాక గుండెల నిండా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.<div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LzF_PGAfjWc/Twx2JP8nBwI/AAAAAAAAAoY/Wph7P5oSd6o/s1600/Kailasagiri.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-LzF_PGAfjWc/Twx2JP8nBwI/AAAAAAAAAoY/Wph7P5oSd6o/s320/Kailasagiri.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696057529988482818" /></a><br />భోజనానంతరం కైలాసగిరి ప్రయాణం.<i> "కైలాస శిఖరాగ్ర శైలూషికా నాట్య డోలలూగే వేళ రావేల నన్నేల?"</i> ప్రశ్న గుర్తొచ్చింది దారిపొడవునా. ఈ పార్కుని చూడాలని నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు. పెద్దగా అంచనాలేవీ లేకుండానే బయలుదేరాను. కానైతే, వెళ్ళాక నచ్చడం మొదలుపెట్టింది. మొదట్లో చూసిన వ్యూ పాయింటే బాగా ఆకర్షించేసింది. ఆ కొండ మీద నుంచి సముద్రాన్నీ, నగరాన్నీ చూడడం చక్కని అనుభూతి. పార్కు నిర్వహణ కూడా చాలా చక్కగా ఉంది. బహుశా నిత్యం రద్దీ గానే ఉంటుందేమో. నెమ్మదిగా పార్కంతా చుట్టి వచ్చేసరికి కనుచీకటి పడింది. అప్పుడు చూశాం పార్కులో ఉన్న రైలుని.<br /><br />ఎంక్వైరీ చేస్తే తెలిసిందేమంటే, పదిహేను టిక్కెట్లు అమ్మగానే రైలు బయలుదేరుతుందిట. పార్కు చుట్టూ ఇరవై నిమిషాల్లో ఓ ప్రదిక్షణ చేస్తుందిట. రైల్లో ప్రయాణించే వారు పార్కుని కాక, నగరాన్ని చూడొచ్చుట. 'ఏం చూస్తాం' మొదలు 'చూసొద్దాం' వరకూ ఆలోచనలు సాగాయి. మేము రైలెక్కాక, మరో గ్రూపు కూడా వచ్చింది. కదిలిన రైల్లోనుంచి ఆకాశంలోకి చూస్తే, మబ్బు పట్టినట్టు ఉంది. ఒక్క నక్షత్రమూ కనిపించలేదు. తల దించితే వందల వేల నక్షత్రాలు. దీపాల వెలుగులో నగరమంతా నక్షత్రాలమయంగా కనిపించింది. కనిపించే దీపాలని బట్టి ఆ ప్రదేశం <span id="6_TRN_3">ఏ</span>దై ఉంటుందో ఊహించుకోవడం. ఇరవై నిమిషాలు ఇట్టే గడిచిపోయాయి.</div><div><br />తిరిగి వస్తుండగా విశాఖని పరికించి చూశాను. మామూలు నగరం నుంచి మహా నగరంగా అతి త్వరగా మారిపోతోంది. ఎక్కడ చూసినా జనం జనం.. జగదాంబ జంక్షన్, పూర్ణా మార్కెట్, పోలీస్ బరాక్స్.. ప్రాంతం ఏదైనా షాపులన్నీ జనంలో కిటకిటలాడుతున్నాయి. జనం ఎవరి కొనుగోలు శక్తి మేరకి వాళ్ళు తగిన మార్కెట్లలో బేరసారాలు చేస్తున్నారు. నగరంలో ఎక్కడా కూడా పార్కింగ్ ఫీజు సంస్కృతికి కనిపించలేదు నాకు. అంతటా ఫ్రీ పార్కింగే. హైదరాబాద్ తో పోల్చినప్పుడు ట్రాఫిక్ సమస్యలూ తక్కువే. కాస్టాఫ్ లివింగ్ వేగంగా పెరిగిపోతోందన్న ఫిర్యాదు మాత్రం చాలామంది నుంచే విన్నాను.<br /><br />సాంస్కృతిక మార్పు కూడా వేగవంతంగానే జరుగుతోన్నట్టుంది. ఎక్కడో తప్ప ఉత్తరాంధ్ర నుడికారం వినిపించలేదు. దీనిని అభివృద్ధి అనాలా లేక అస్తిత్వం మనుగడకి సవాల్ అనాలా అనే సందేహం కలిగింది నాకు. ఆలోచిస్తూ నిద్రలోకి జారుకున్నాను కానీ, ఆరాత్రి కలత నిద్రే పట్టింది నాకు. అవును, తెల్లవారు జామునే లేచి, మావాళ్ళని సిద్ధం చేసి ఆరుగంటలకల్లా రైల్వే స్టేషన్ చేరుకోకపోతే, అరకు వెళ్ళే కిరండొల్ పాసింజర్ రైలుని మిస్సైపోమూ మరి? (ఇంకా ఉంది). </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-711987292823233046?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-3506162690852396682012-01-09T22:01:00.003+05:302012-01-10T19:47:16.852+05:30భుక్తాయాసంతో కారెక్కానేమో, కొంచం మగతగా అనిపించింది. ఆ వేళలో పట్టే కునుకుని 'కూటి కునుకు' అంటారట తూర్పున. నాకైతే ఆ కునుకేమీ రాలేదు. రోడ్డు పక్కన కనిపిస్తున్న ఒక్కో ఊరినీ చూస్తూ డ్రైవరుతో కబుర్లు మొదలు పెట్టాను. ఊళ్ళ పేర్లు చాలావరకు ఆయుర్వేద మూలికలని గుర్తు చేస్తున్నాయి. డ్రైవరు గోదారి జిల్లా వాడట. ఉపాధి వెతుక్కుంటూ విశాఖలో స్థిరపడ్డాడట. "మా జిల్లా నుంచి వలసలెక్కువ. గల్ఫ్ లో ఉన్న తెలుగు వాళ్ళలో మా జిల్లా వాళ్ళదే మెజారిటీ" అని నేనెంత మొత్తుకున్నా నమ్మని మిత్రులకి, ఇతన్ని ఉదాహరణగా చూపించాలని అనిపించింది.<br /><br />'కథా నిలయం' చూడలేదన్న లోటుని మినహాయిస్తే, శ్రీకాకుళం టూరు అనుకున్నట్టే జరిగింది. కారు హైవే నుంచి విజయనగరం రోడ్డులోకి తిరిగిన కాసేపటికి 'డెంకాడ' బోర్డు కనిపించింది. "నేను డెంకాడ సూరిని. ఒంటి చేత్తో అడివి పందిని చంపిన వాడిని. ఈటె సూరి అంటారు నన్ను," అంటూ <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/03/blog-post_12.html">వీరబొబ్బిలి</a></i>కి తనని తాను దర్పంగా పరిచయం చేసుకున్న రాసబిడ్డ గుర్తొచ్చాడు. ఆవెంటనే ఆ పాత్రని సృష్టించిన అలమండ రాజుగోరు పంతంజలీ గుర్తొచ్చాడు. "అలమండ ఎలా వెళ్ళాలి?" అడిగాను డ్రైవరుని. ఉలిక్కిపడ్డాడతను. "వెళ్దాం" అంటానని అనుకున్నాడో ఏమో, "కొంచం ముందు కెళ్ళాక కుడేపుకి తిరగాలం"డని చెప్పాడు.<br /><br /><i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/08/blog-post_30.html">పతంజలి</a></i> లేని అలమండని చూడాలని అనిపించలేదు. అదీకాక, ఆ రాజుల లోగిళ్ళన్నీ ఇప్పుడసలు ఉన్నాయో లేదో.. నా ఆలోచనలో నేనుండగానే, రోడ్డు పక్కన మురిక్కాలవలు, పందిపిల్లలూ కనిపించడం మొదలయ్యింది. గమ్యస్థానం సమీపిస్తున్నట్టుంది. "బుజ్జి బుజ్జి పందిపిల్లలు.. ఎంత ముద్దొస్తున్నాయో.." వినబడ్డ వ్యంగ్యాన్ని విననట్టు నటించా. సందడి సందడిగా ఉన్న బజారు వీధిలో కష్టపడి రోడ్డు క్రాస్ చేసి, పైడితల్లి అమ్మవారిని దర్శించుకున్నాం. సాయంకాలం కావడంతో గుడి బాగా రద్దీగా ఉంది. గుడి ఎదురుగా రెడీమేడ్ బట్టలు రాశులు పోసి అమ్ముతున్నారు. శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు పాలనని గురించి చదివింది గుర్తొచ్చి, నవ్వొచ్చింది.<br /><br />"గురజాడ ఇల్లు" కారెక్కుతూ చెప్పాన్నేను. డ్రైవరు ముఖంలో ప్రశ్నార్ధకం. ఇద్దరు ముగ్గురిని అడిగి, రెండు మూడు వీధులు తిప్పి, గురజాడ వీధిలో కారు సర్రున పోనిస్తుండగా, బోర్డు చూసి "ఇదే..ఇదే.." అన్నాన్నేను. మిత్రులు చెప్పినట్టుగానే మంచి స్థితిలోనే ఉంది ఇల్లు. మరమ్మతులు చేసినట్టున్నారు. ఓ రీడింగ్ రూము నడుస్తోంది. పై అంతస్తుకి వెళ్లాం. తలుపులకి తాళాలు వేసి ఉన్నాయి. బాల్కనీ నుంచి చూస్తే కోట ఓ పక్కా, ఊరు మరో పక్కా కనిపిస్తున్నాయి. తాళాలు వేసిన గదుల్లో గురజాడ వాడిన వస్తువులని భద్రపరిచారేమో. మహాకవిని మన ప్రభుత్వం ఈమాత్రం పట్టించుకుందంటే అదే పదివేలనిపించింది. <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/02/blog-post_03.html">'మధురా'</a></i>న్ని మనసులోనే స్మరించుకున్నాను.<div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-kXqbltSvkzo/TwsWseQjYEI/AAAAAAAAAoM/WAiBCthVT54/s1600/Gurazada.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-kXqbltSvkzo/TwsWseQjYEI/AAAAAAAAAoM/WAiBCthVT54/s320/Gurazada.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695671107032670274" /></a><br />తరువాత వెళ్ళాల్సింది కోటకి. "లోపలేదో ప్రైవేటు స్కూలు పెట్టారట సార్. లోపలి వెళ్లనివ్వడం లేదు ఎవర్నీ," డ్రైవరు మాట లక్ష్య పెట్టలేదు నేను. గేటు దగ్గర ఆపిన సెక్యూరిటీ గార్డుని "లోపల చూడొచ్చా?" అని అడిగితే, ఆనందంగా గేటు తీశాడు. గజపతుల గత వైభవానికి గుర్తుగా, ఠీవిగా నిలబడ్డ కోటని చూడగానే, మళ్ళీ అదే భావన.. నాకు బాగా తెలిసిన ప్రాంతానికి వచ్చానని. నిజమే, ప్రభుత్వ కాలేజీతో పాటు, ఓ ప్రైవేటు స్కూలూ నడుస్తోంది కోట ప్రాంగణంలో. శిధిల సౌందర్యం అనలేను కానీ, ఒకప్పటితో పోలిస్తే వైభవం బాగా తగ్గిందన్నది ఒప్పుకుని తీరాల్సిన విషయం. కోట నుంచి బయటికి రావాలనిపించలేదు. కానీ, రాక తప్పదు కదా.<br /><br />"అయ్య కోనేటికి తోవ ఇదే" అని చెప్పడానికి గిరీశం లేడక్కడ. కానైతే, కోట ముందు నిలబడి ఎవర్ని అడిగితే చెప్పరు కనుక? కోనేటి చుట్టూ కారుని ఓ ప్రదిక్షణ చేయించి, తూర్పు గట్టున ఆపాడు డ్రైవరు. ఎదురుగా ఆంజనేయస్వామి గుడి. బయటినుంచి చూడ్డానికి పాతకాలం ఆలయం లాగా ఉన్నా, లోపల మెరిసిపోతున్న పాలరాతి ఫ్లోరింగ్, కాంతివంతమైన లైట్లూ, చిన్న చిన్న కాగితాల మీద పెన్నుతో టిక్కులు పెట్టుకుంటూ హడావిడిగా ప్రదిక్షణలు చేస్తున్న మహిళలూ. అయ్యవారెందుకో అన్యమస్కంగా ఉన్నారు. ఎవరితోనో కబుర్లు చెబుతూ పూజ కానిచ్చారు. మసక చీకటిలో అయ్య కోనేటి గట్టుని చూస్తుంటే ఎన్నో ఆలోచనలు.. ఎన్నెన్ని సాహితీ చర్చలకి వేదికై ఉంటుందో కదా ఈ ప్రదేశం అనిపించింది. విజీనారం మార్కు దోమలు విడవకుండా కుడుతుంటే, కార్లోకి లంఘించి "మహారాజా సంగీత కళాశాల" అని చెప్పా. "ఎవరూ ఇవి చూళ్ళేదండి," మరోసారి చెప్పాడు డ్రైవర్.<br /><br />అప్పటికే బాగా చీకటి పడిపోయింది. శీతవేళ కదూ. అయ్యవార్లూ, పిల్లలూ పాఠాలు ముగించుకుని ఇళ్ళకు వెళ్ళిపోయినా, తాళం వేసి ఉన్న లోగిలినన్నా చూసి వెళ్ళాలన్నది మా ఆలోచన. ఆశ్చర్యం!! గేట్లు తెరచి ఉన్నాయి. నెమ్మదిగా లోపలి వెళ్లేసరికి, కనిపించిన దృశ్యం ఎంతటి సంతోషాన్ని ఇచ్చిందంటే, వర్ణించడానికి కూడా మాటల్లేవు. విశాలమైన ఆవరణలో, చెట్లకింద అనేక వృత్తాలుగా కూర్చున్న విద్యార్ధులు. ఒక్కో వృత్తమూ ఒక్కో సంగీతం తరగతి. ఇవి కాకుండా, పక్కనే ఉన్న క్లాసు రూముల్లో వీణ, వాయులీనం, తబలా పాఠాలు జరుగుతున్నాయి. గేటు బయటి రణగొణ ధ్వనులేవీ లోపలి రావడం లేదు. మా ఉనికి, వాళ్ళెవరి ఏకాగ్రతకీ భంగం కలిగించలేదు కూడా. ఋషుల్లా, తపస్వినుల్లా పాఠాల్లో లీనమైపోయారు వాళ్ళు.</div><div><br />తరగతి గదుల్లో ఘంటసాల, ద్వారం ఇంకా మరికొందరి ఫోటోలు బయటికి కనిపిస్తున్నాయి. మొత్తంగా ఓ రెండు మూడొందల మంది విద్యార్ధులు ఉండి ఉంటారు. సాధనలో కొందరు, చర్చల్లో కొందరు, వాద్యాల మరమ్మతులు నేర్చుకుంటూ మరికొందరు... గజపతుల కళాభిరుచికి మనసులోనే మరో మారు జోహార్ చెప్పుకున్నాను నేను. తదుపరి మజిలీ విశాఖే కావడంతో, చాలా సేపే గడిపాం ఆ ఆవరణలో. అప్పుడు కూడా కదలాలని అనిపించలేదు మాకు. కోట సెంటర్లో కాఫీ టిఫిన్లు కానిచ్చి కారెక్కుతుంటే, ప్రియమైన వారిని విడిచి వెళ్తున్న భావన. అయితే, మరి కాసేపట్లో ఓ మిత్రుడి నుంచి వచ్చిన ఫోన్ కాల్ నా మూడ్ మార్చేసింది. ఉన్నట్టుండి, "తూనీగా...తూనీగా.." అంటూ కూనిరాగం అందుకున్నా (ఇంకాఉంది). </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-350616269085239668?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-40606457353749684492012-01-08T21:38:00.003+05:302012-01-09T09:46:53.691+05:30వేళ్ళు కొంకర్లు పోయేంత చలేమీ కాకపోయినా, ధనుర్మాసపు ఉదయం చలచల్లగానే ఉంది. విశాఖ నగర పొలిమేర దాటిన కారు జాతీయ రహదారి మీద దూసుకుపోతోంది. మామూలుగా అయితే బద్ధకంగా నిద్రపోవాలని అనిపించాలి. కానీ, ఉద్యమాలకి పుట్టిల్లైన ప్రాంతాన్ని చూడబోతున్నానన్న ఉత్సాహంలో ఉన్నాన్నేను. 'శ్రీకాకుళం-90 కిమీ' బోర్డు కనిపించింది. వెంపటావు సత్యం మొదలు <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_19.html">కారా మాష్టారు </a></i>వరకూ ఎందరో మహానుభావులు గుర్తొచ్చారా ప్రాతః సమయంలో.<br /><br />తూర్పున సూర్యుడింకా కనిపించడం లేదు. మంచు దుప్పటి చాటున బద్ధకంగా కదులుతున్నాడు. మేము మొదటగా చూడబోయేది ఆయన్నే! అంతటా కనిపిస్తున్న ప్రత్యక్ష దైవానికి కూడా ఓ గుడి ఉండడం, దానిని చూడబోతుండడం ఓ చిత్రమైన అనుభూతి. 'ఎలా ఉండబోతోంది శ్రీకాకుళం?' ఈ ప్రశ్న ఎన్నిసార్లు వేసుకున్నానో లెక్కలేదు. నేను చూడని అతి కొద్ది జిల్లాలలో ఇదీ ఒకటి మరి. విశాలమైన హైవే కి రెండు పక్కలా అక్కడక్కడా దాబాలూ, ఇంజినీరింగ్ కాలేజీలూ, కొత్తగా వెలుస్తున్న రియల్ ఎస్టేట్ లే-అవుట్లూ కనిపిస్తున్నాయి. కారు అద్దాన్ని కిందకీ, కంటి అద్దాలని పైకీ జరిపాను, అప్రయత్నంగా.<br /><br />అతికొద్ది నీటి ప్రవాహంతో పలకరించింది నాగావళి. ఎందుకో తెలీదు కానీ స్వర్ణముఖి గుర్తొచ్చింది. బ్రిడ్జీ మీద కారు వెళ్తుంటే <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/09/blog-post_22.html">'బాణం'</a></i> సినిమాలో ప్రారంభ దృశ్యం తలపుకొచ్చింది. వచ్చేశాం శ్రీకాకుళం! రోడ్డుకి రెండు వైపులా షాపులు, టీ కొట్ల దగ్గర గుంపులుగా చేరిన జనం. స్కూళ్ళు, కాలేజీలకి వెళ్ళే హడావిడిలో ఉన్న పిల్లలు. అప్పుడే డ్యూటీ ఎక్కుతున్న కానిస్టేబుళ్లు. ప్రత్యేకంగా ఏమన్నా కనిపిస్తుందా అని వెతుకుతుండగా ప్రత్యక్షమైన దృశ్యం.. బస్సులు, కార్లు, హడావిడి మధ్య నుంచి నెత్తిన చేపల బుట్టలతో తాపీగా నడుచుకుంటూ వస్తున్న జాలారత్తలు. నేత చీరని కుడిపైటతో కట్టుకుని, ముక్కున తళుక్కున మెరిసే అడ్డబాస, నోట్లో అడ్డపొగతో ప్రపంచంలో ఉన్న ప్రశాంతతనంతా ముఖంలో నింపుకుని వెళ్తున్న వాళ్ళని కించిత్ ఆరాధనతో చూశాన్నేను. ఏ సంపద ఇవ్వగలదు ఆ సంతృప్తిని??<br /><br />శ్రీకాకుళాన్ని పూర్తిగా పరికించకముందే అరసవిల్లి వచ్చేసింది. 'అరె, ఇంత దగ్గరా?' అని ఆశ్చర్యపోయాను. అరసవిల్లి కూడా శ్రీకాకుళం పట్టణంలో భాగమేనని డ్రైవర్ చెబితే తెలిసింది. రోడ్డుని ఆనుకునే సూర్యుడి గుడి. రోడ్డంతా చిరు వ్యాపారుల సందడి. ఆశ్చర్యంగా, గుడి ఖాళీగానే ఉంది. అయినప్పటికీ అనేకానేక మలుపులున్న, సుదీర్ఘమైన క్యూలో నడిచి నడిచి గర్భాలయం చేరుకోవాల్సి వచ్చింది. గుడి ప్రాంగణం మొత్తం క్యూ తాలూకు స్టీలు బారికేడ్లతో నిండిపోడంతో ఏమాత్రం ఊపిరి సలపనట్టుగా అనిపించింది. అర్చనాదికాలయ్యాక, సెక్యూరిటీ గార్డు కళ్లుగప్పి గుడి ఆవరణలో ఫోటోలు తీసేశారు మావాళ్ళు. గుడి ఎదురు వీధిలో తాజా చేపలమ్ముతున్న జాలర్ల ఇళ్ళు దాటుకు వెడితే కనిపించిన కోనేరు, గట్టున ఉన్న గోకులం బాగా నచ్చాయి నాకు.<br /><br />అరసవిల్లి నుంచి శ్రీకూర్మానికి ప్రయాణం. దారిపొడుగునా రోడ్డుకి ఇరుపక్కలా కళ్ళు విప్పార్చుకుని చూస్తుండగా నన్ను దొల్చేసిన ప్రశ్న ఒక్కటే. శ్రీకాకుళోద్యమం పుట్టిందీ, నక్సల్బరీ ఉద్యమం విస్తరించిందీ ఇక్కడేనా? నిన్నమొన్నటి కొవ్వాడ ఉద్యమం జరిగింది ఈ నేల మీదేనా? అని. ఉద్యమాల కోణం నుంచి చూసినప్పుడు శ్రీకాకుళాన్ని గురించి నా అంచనా వేరు.. కనిపిస్తున్న దృశ్యం వేరు. శ్రీకూర్మం ఆలయంలోకి అడుగుపెట్టగానే ఐహిక ప్రపంచం తాలూకు ఆలోచనలతో లంకె తెగిపోయింది నాకు. పురాతనమైన ఆ ఆలయ నిర్మాణం చూడగానే చిర పరిచితంగా అనిపించింది. విశాలమైన ఆవరణ, కోనేరు, తాబేళ్ల పార్కు దాటుకుని గుడిలోకి అడుగు పెడుతుండగానే ఒకలాంటి ప్రశాంతత ఆవహించింది. <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html">సుభద్రాచార్యుల</a></i> వారి ఇల్లాలు వరదమ్మ పుట్టిన ఊరు ఇదే అని గుర్తు రావడంతోనే నా కళ్ళు 'పోటు' కోసం వెతికాయి. ఆ కథ కల్పితమన్న నిజాన్ని ఒక్కోసారి ఒప్పుకోలేన్నేను.<br /><br />అరసవిల్లి ఆలయం నుంచి ఎంత తొందరగా బయట పడదామా అనిపిస్తే, శ్రీకూర్మంలో ఎంత ఎక్కువ సేపు గడుపుదామా అనిపించింది. పెద్దగా రద్దీ లేదు. మిగిలిన ఆలయాల్లా కాకుండా, ప్రతి భక్తుడూ గర్భగుడిలోకి నేరుగా వెళ్ళే సౌకర్యం ఉందిక్కడ. తాపీగా పూజ చేసి, ప్రసాదం ఇచ్చి, ఆలయ ప్రాశస్త్యం గురించీ, తెల్లవారు జామున జరిగే అభిషేకాన్ని గురించీ వివరంగా చెప్పారు ఆచార్యులు. ప్రతి స్తంభాన్నీ పలకరించి, ప్రతి గోడనీ పరిశీలించి, 'రియల్ స్టార్' రఘుముద్ర శ్రీహరి, శ్రీమతి శాంతి దంపతులు పునః ప్రతిష్టించిన ధ్వజ స్తంభాన్ని తడిమి చూశాక, ఆవరణలో ఫోటోలు దిగి, తాబేళ్ళతో కాసేపు గడిపి అప్పుడు బయట పడగలిగాను, కృత్యదవస్థ మీద.<br /><br />శ్రీకాకుళంలో మిత్రుడి ఇంట్లో ఆతిధ్యం, ఆ మధ్యాహ్నం. మాటల్లో "శ్రీకాకుళం అంటే 'బాణం' సినిమాలో లాగా ఉంటుందనుకున్నా" అన్నాను. జిల్లాలో ఏజెన్సీ ప్రాంతం అలాగే ఉంటుందనీ, ఆ సినిమా షూటింగ్ అక్కడ జరిగిందనీ చెప్పారు తను. సంభాషణ ఏజెన్సీ మీదకీ, ఏటా ఊళ్ళ మీదకి వచ్చి పడుతున్న ఏనుగుల సమస్య మీదకీ మళ్ళింది. జిల్లా రాజకీయాలు, జరుగుతున్న ఉద్యమాలూ ఇవన్నీ చర్చకి వచ్చేశాయి. భోజనం అవుతుండగానే 'తర్వాత ఎక్కడికి?' అన్న ప్రశ్న వచ్చేసింది. శైవ క్షేత్రం 'శ్రీముఖ లింగం' చూసి, సాయంత్రానికి విశాఖ వెళ్ళొచ్చు అన్నది డ్రైవర్ సూచన. కానీ నా ఆలోచన వేరుగా ఉంది. శ్రీముఖలింగం గురించి మిత్రుడిచ్చిన ఫీడ్ బ్యాక్ విన్నాక, మావాళ్ళ మొగ్గు అటునుంచి తగ్గింది. ఇదే అదనుగా నేను 'అయితే విజయనగరం వెళ్దాం' అనేసి, రియాక్షన్ కోసం ఎదురు చూడడం మొదలుపెట్టాను. మా హోం డిపార్ట్మెంట్ 'సరే' అనడంతో నా ఆనందానికి పట్టపగ్గాల్లేవు(ఇంకా ఉంది).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-4060645735374968449?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-89733325313658095042012-01-07T22:55:00.000+05:302012-01-07T22:55:27.558+05:30సముద్రమంటే నాకిష్టం. చిన్న ధారగా పుట్టి, సన్నగా ప్రవాహం మొదలు పెట్టి, ఉరుకులూ పరుగులెత్తి, ఎందరికో అన్నం పెట్టే మా గోదారి చివరకి కలిసేది సముద్రంలోనే కావడం ఇందుకు ఒక కారణం. అదిగో, ఆ సముద్రంతో పాటుగా ఉత్తరాంధ్ర జిల్లాలనీ చూసిరావాలనే సంకల్పంతో కుటుంబంతో కలిసి నాలుగు రోజుల ఉత్తరాంధ్ర యాత్రకి బయలుదేరాను. ఒకటి రెండు ప్రదేశాలు మినహా చూడాలనుకున్నవన్నీ చూడగలిగాం, కారు అద్దం నుంచి. ఆరేళ్ళ విరామం తర్వాత చూస్తున్నానేమో, చాలా మార్పే కనిపించింది నాకు.<br /><br />మహాకవి శ్రీశ్రీలో కవితావేశాన్ని రగిల్చిన సముద్ర కెరటాలని ఎన్నిసార్లు చూసినా తనివి తీరదు.. విశాఖతో సమ చరిత్ర ఉన్న భీమిలి అన్నింటా వెనుకబడే కనిపించింది, బీచీతో సహా. ఎంతో మంది పర్యాటకులు వస్తున్నా, కనీస సదుపాయాలు కానీ, పరిశుభ్రత కానీ లేవక్కడ. కారు భీమిలి వైపు పరుగులు తీస్తుండగా, దారంతా చేతిలో ప్లాస్టిక్ కవర్లు పట్టుకున్న పల్లె పడుచులు 'బాబూ..బాబూ.. బాబూ' అని అరుస్తూ కనిపించారు. ఇద్దరు ముగ్గుర్ని దాటి ముందుకు వెళ్ళాక అదేమిటో తెలుసుకోవాలన్న కుతూహలంతో కారాపమన్నాను డ్రైవర్ని.<br /><br />ఓ ప్లాస్టిక్ సంచీలో వేయించిన జీడిపప్పు. మొత్తంగా ఓ ఇరవై పలుకులు ఉంటాయేమో. 'యాబై రూపాయలు' అంది అమ్మే ఆవిడ. తెగే బేరం కాదనిపించి, కారు పోనిమ్మన్నాను. ఆవిడ అదాటున నా చెయ్యి పట్టేసుకుని, "నలబై ఇవ్వండి బాబూ.. పోనీ ముప్పై.. బాబ్బాబ్బాబూ..." అనడం మొదలు పెట్టింది. ఊహించని 'పాణిగ్రహణా'నికి బిత్తరపోయాన్నేను. మావాళ్ళకి మాత్రం కావలసినంత వినోదం దొరికింది. నా అవస్థ గ్రహించిన వాడై, డ్రైవర్ కారుని ముందుకు పోనిచ్చాడు. తోటల్లో రాలిన కాయలు ఏరి, కాల్చి అమ్ముతారని వివరం చెప్పాడు.<br /><br />భీమిలి చూడగానే చలం గుర్తొచ్చాడు అప్రయత్నంగా. అక్కడ ఉన్నంతసేపూ గుర్తొస్తూనే ఉన్నాడు. తిరిగి వస్తూ 'ఎర్రమట్టి దిబ్బలు' చూడాలన్నాను నేను. ఆశ్చర్యం! అవి ఎక్కడున్నాయో తెలీదన్నాడు డ్రైవర్. నా పోరు పడలేక ఒకరిద్దర్ని వాకబు చేసి తీసుకెళ్ళాడు. రోడ్డుకి అటు పక్క తెల్లటి ఇసుకతో మెరిసిపోతున్న బీచ్.. ఇవతలి ఒడ్డున ఎర్రటి మట్టి దిబ్బలు. ఎన్నో తుపానుల్ని తట్టుకుని మరీ తమ అస్తిత్వాన్ని నిలబెట్టుకున్నాయవి. దట్టంగా పరుచుకున్న జీడిమామిడి తోటలూ, ఠీవిగా నిలబడ్డ సర్వీ చెట్లనీ చూసుకుంటూ రుషికొండ వైపు బయలుదేరాం.<br /><br />ప్రయివేటు విశ్వవిద్యాలయం 'గీతం' ఎదురుగా ఉన్న రుషికొండ బీచీలో జనం పల్చగా ఉన్నారు. నిమ్మకాయ, కారం అద్దిన అపుడే కాల్చిన, లేత మొక్కజొన్న కండె తింటూ సముద్ర కెరటాలని చూస్తుంటే 'చిన్న చిన్న ఆనందాలు' అన్న మాట అప్రయత్నంగా గుర్తొచ్చింది. ఓ నవ్వూ వచ్చింది. భీమిలి బీచ్ లో పూర్తి పల్లెటూరి వాతావరణం కనిపిస్తే, రుషికొండ బీచ్ లో అర్బన్ పోకడలు కనిపించాయి. ఇనిస్టెంట్ ఫోటో తీయించుకోమంటూ వెంట పడే ఫోటోగ్రాఫర్లనీ, గుర్రం ఎక్కమని బలవంతం చేసే కుర్రాడినీ తప్పించుకుని ఆర్కే బీచ్ చేరేసరికి కనుచీకటి పడింది.<br /><br />కాస్మోపాలిటన్ అంటే ఏమిటో తెలుసుకోవాలనుకునే వాళ్ళు ఏదైనా ఓ సాయంత్రం ఆర్కే బీచ్ చూస్తే చాలు. క్లబ్బులకీ, డిస్కోలకీ వెళ్ళక్కర్లేదు. విశాఖ 'అభివృద్ధి' ఎంత వేగంగా జరుగుతోందో తెలుసుకోడానికి కూడా ఈ బీచ్ ని మించిన ఉదాహరణ మరొకటి ఉండదేమో. బీచ్ రోడ్డుని మాత్రం ఒకప్పటి ట్యాంక్ బండ్ తరహాలో రూపుదిద్దారు. శ్రీశ్రీ మొదలు, రావిశాస్త్రి వరకూ రచయితలూ, అల్లూరి సీతారామ రాజు వంటి త్యాగధనులు, ఘంటసాల, ద్వారం వెంకటస్వామి నాయుడు తదితర కళాకారుల విగ్రహాలు ఏర్పాటు చేశారక్కడ!! నాక్కలిగిన ఆనందాన్ని వర్ణించలేను. గతంలో చూడలేదు వాటిని.<br /><br />సూర్యోదయ, సూర్యాస్తమయ వేళల్లో సముద్రం మరింత అందంగా ఉంటుంది. మేము సూర్యాస్తమయ వేళలో మాత్రం చూడగలిగాం సముద్రాన్ని. ఆ సాయంత్రం వేళ, కెరటాలు ఒకదానితో ఒకటి పోటీ పడుతూ తీరాన్ని తాకుతున్నాయి. వాటిని చూసి, ఒక్కసారిగా చిన్నపిల్లాడినైపోయి, గవ్వలేరే ప్రయత్నం మొదలు పెట్టాను. తొలి కెరటం ఓ ప్లాస్టిక్ కవర్నీ, రెండో కెరటం ఖాళీ కోక్ టిన్నునీ ఇచ్చాయి నాకు. నిరాశ ముంచుకొచ్చి, గవ్వలేరే ప్రయత్నం విరమించుకున్నాను. (ఇంకా ఉంది).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-8973332531365809504?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-18722966658589668902011-12-08T23:18:00.001+05:302011-12-09T08:48:52.853+05:30కొన్ని వాక్యాలు చదువుతున్నప్పుడు నేను రాసిందే మళ్ళీ చదువుతున్నానేమో అనిపించింది. కొన్ని అనుభవాలని చదువుతున్నప్పుడు అవన్నీ నాక్కలిగినవే అని పదే పదే గుర్తొచ్చింది. 'ఇంకా ఏమేం రాసి ఉండొచ్చు?' అన్న ఆసక్తి, ఆసాంతమూ పుస్తకాన్ని వదలకుండా చదివేలా చేసింది. పుస్తకం పేరు 'నేను తిరిగిన దారులు.' నదీనదాలూ, అడవులు, కొండలు అనేది ఉప శీర్షిక. రచయిత వాడ్రేవు చినవీరభద్రుడు. ఇది ఒక యాత్రా చరిత్ర.<br /><br />కవి, రచయిత, సాహితీ విమర్శకుడిగా పేరున్న చినవీరభద్రుడు ఓ నిరంతర ప్రయాణికుడు కూడా. ప్రదేశాలని చూడడం కన్నా, ప్రపంచాన్ని చూడడానికి ఇష్టపడే ప్రయాణికుడు. (<i>"కారు అద్దం నుంచి ప్రదేశాలని మాత్రమే చూడగలం, ప్రపంచాన్ని కాదు"</i> అంటుంది <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/10/blog-post_24.html">జానకి</a></i>..) ఈ కారణం వల్లనే కావొచ్చు, బాగా తెలిసిన ప్రదేశాలని సైతం అతని కళ్ళతో చూసినప్పుడు ఓ కొత్త ప్రపంచం కనిపించింది.. వెంటాడింది... వెంటాడుతూనే ఉంది...<br /><br />మొత్తం పుస్తకాన్ని యాత్రా కథనాలు, యాత్రానుభవాలు, యాత్రాలేఖలు అన్న మూడు విభాగాలుగా విభజించారు వీరభద్రుడు. వీటిలో యాత్రా కథనాల్లో కొంత కల్పననీ, నాటకీయతనీ జోడించగా, యాత్రానుభవాలని ఉన్నవి ఉన్నట్టుగా పంచుకున్నారు. యాత్రా లేఖలు విభాగంలో ఢిల్లీ పర్యటనలో ఉండగా ఇంటికి రాసిన ఉత్తరాలలో కొన్ని భాగాలని ప్రచురించారు. ఓ స్థలాన్నో, సంఘటననో చూసినప్పుడు ఆ క్షణంలో తనకి కలిగిన స్పందనని లేఖలుగా అక్షరబద్ధం చేశారు.<br /><br />'అరకులోయ దారుల్లో..' 'శివ సాన్నిధ్య సుఖం' 'పాపికొండల నడుమ..' ఈ మూడూ యాత్రా కథనాలు. మూడూ కూడా ఇండియా టుడే పత్రికలో అచ్చయినవే. అరకులోయ చూడడానికి వెళ్ళిన మిత్ర బృందం, కేవలం ప్రకృతిని చూసి, ప్రేమలోపడి తిరిగి వచ్చేయకుండా, అక్కడి గిరిజనుల జీవితాలని గురించి తెలుసుకున్నారు. వాళ్ళ ఇళ్ళకి వెళ్ళారు. కలిసి భోజనం చేశారు. కష్టసుఖాలు మాట్లాడారు. అడవికి వెళ్ళడం <i>"నా ఇంటికి నేనే అతిధిగా పోవడం లాంటిది" </i>అంటారు రచయిత.<div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WnDiLuS-FrE/TuD337bz0-I/AAAAAAAAAoA/2Ud84axYdFo/s1600/SDC12527.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-WnDiLuS-FrE/TuD337bz0-I/AAAAAAAAAoA/2Ud84axYdFo/s320/SDC12527.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683815269960766434" /></a><br />కేవలం శ్రీశైల శిఖరాన్ని దర్శించినంత మాత్రానే పునర్జన్మ ఉండదని ఓ నమ్మిక. మరి అంత గొప్ప శ్రీశైలంలో చూసి తీరవలసింది మల్లికార్జునుడి ఆలయం ఒక్కటేనా? దీనికి జవాబు 'కాదు' అని చెబుతుంది 'శివ సాన్నిధ్య సుఖం.' ఇక మూడో కథనం 'పాపికొండల నడుమ' గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే.<i> "పాపి కొండల్ని చూడడం ఒక అనుభవం. అవి వాల్మీకి వర్ణించినట్టుగా</i> <i>ఏనుగుల్లా ఉన్నాయనో, భూమిని చీల్చుకు వచ్చిన పర్వతాల్లా ఉన్నాయనో అనుకోవడంలో తృప్తి లేదు. వాటి ఉనికిలో భూమి ఆవిర్భావంలోని ఉద్వేగభరిత క్షణమేదో ఉంది. వాటి ఆకృతుల్లో అదృశ్య దైవ హృదయంలోని కాల్పనిక కౌశలమేదో ఉంది," </i>లాంటి ఏ కొన్ని వాక్యాలనో మాత్రమే ప్రస్తావించి ఊరుకోవడం ఎంత కష్టం!!</div><div><br />యాత్రానుభవాల్లో ఇంగ్లండ్ యాత్రని గురించి సవివరంగా రాశారు వీరభద్రుడు. ఇది ముందుగా ప్లాన్ చేసుకుని రాసింది కావడం వల్ల ఓ పూర్తి స్థాయి ట్రావెలోగ్ అయ్యింది. గత వైభవాన్ని క్రమక్రమంగా కోల్పోతున్నా, ఆ గాంభీర్యాన్ని నిలుపుకోవడం కోసం బ్రిటన్ చేస్తున్న ప్రయత్నాలనీ, ఆ క్రమంలో ఎదురవుతున్న ఒడిదుడుకులనీ తనదైన దృష్టికోణంలో ఆవిష్కరించారు రచయిత. <i>"నిస్సందేహంగా ఇది నా జీవితంలో గొప్ప యాత్ర. నా జీవితమంతా ప్రయాణాల్లో గడిచిపోయిన మాట నిజమే. కానీ ఈ యాత్రతో నేను ప్రపంచ పధికుణ్ణయ్యాను,"</i> అని ప్రకటించారు.<br /><br />బృందావనంలో ఆరగించిన నవనీత ప్రసాదం రుచిని 'హే గోవింద హే గోపాల' వ్యాసంతో పంచి, గోదావరి జన్మస్థలాన్ని చూడబోతున్న సమయంలో తనకు కలిగిన వివశత్వాన్ని 'త్రయంబకం యజామహే' కథనంలో ఆవిష్కరించారు వీరభద్రుడు. చలం రచనలగురించీ, వాటితో తనకున్న అనుబంధాన్ని గురించి మాత్రమే కాక, రమణ మహర్షిని గురించి భారతీయ తాత్వికతని గురించీ వివరంగా రాశారు 'అరుణగిరి దర్శనం' వ్యాసంలో. శ్రావణ బెళగొళ, హళెబీడు, బేలూరుల్లో 'రాళ్ళలో చెక్కిన కావ్యాల'ని పరిచయం చేస్తూ <i>"హళెబీడు మను చరిత్ర లాంటి కావ్యమైతే, బేలూరు వసుచరిత్ర లాంటిదంటాను," </i>అన్నారు. యాత్రానుభావాల్లో చివరిదైన 'ఆదిమానవుడూ, పూర్ణమానవుడూ' ఒక లోతైన వ్యాసం.<br /><br />ప్రయాణాలని ఇష్టపడే వారు తప్పక చదవాల్సిన ఈ పుస్తకం ఆద్యంతమూ ఆసక్తికరంగా చదివిస్తుంది. అనేక విషయాలని గురించి మన దృష్టి కోణాన్ని విశాలం చేసుకోడానికి పనికొచ్చే విశ్లేషణలు కథనాల్లో అంతర్భాగమయ్యాయి. <i>"తమ చుట్టూ ఉండే మనుషుల గురించి ఆలోచించే మనుషులు భారత దేశానికి ఎక్కువ అవసరం" </i>అంటారు రచయిత 'ఢిల్లీ నుంచి ఉత్తరాలు' లో. ఈ పుస్తకం చదివాక ప్రదేశాల గురించి మాత్రమే కాక, ప్రపంచాన్ని గురించి చిన్నగా అయినా ఓ ఆలోచన మొదలవుతుంది. దీనిని రచయిత విజయంగానే భావించాలి. ('శ్రీ' ప్రచురణలు, పేజీలు 208, వెల రూ. 100, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులూ. ...కవర్ డిజైన్ తో పాటు లోపలి స్కెచ్ లూ రచయిత వేసినవే కావడం విశేషం!) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-1872296665858966890?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-46104430545678137752011-12-04T00:03:00.001+05:302011-12-04T09:36:02.275+05:30సుందరం... తెలుగు తెర మీద ఓ నవ్వుల సంతకం... చేతిలో విద్య ఉన్నా దానిని ఉపయోగించని బద్ధకం అతని సొంతం. పావలాకాసంత పుట్టుమచ్చతో ఉండే పద్మినీ జాతి స్త్రీ దొరికితే చాలు, దశ తిరిగిపోతుందంటే నమ్మేసే అమాయకత్వమూ అతనికే సొంతం. చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళ మాటలు నమ్మేసి, సదరు స్త్రీకోసం జరిపే వెతుకులాటలో అష్టకష్టాలు ఎదురైనా, చివరికి ప్రాణాల మీదకి వచ్చినా వెనుదీయని మూర్ఖత్వంలాంటి మొండితనం అచ్చంగా సుందరానికి మాత్రమే సొంతం. అంతేకాదు, కబుర్లతో ఆడపిల్లల్ని బుట్టలో పడేయగలిగే ప్రావీణ్యమూ, ప్రాణభయంతో గజగజలాడే పిరికితనమూ కూడా సుందరానివే. అలాంటి సుందరం పుట్టి ఇవాల్టికి పాతికేళ్ళు!!<div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bf9zWaOICmQ/TtpVfAe84rI/AAAAAAAAAnc/Hei6JJmOuDc/s1600/Ladies%2BTailor.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 184px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-bf9zWaOICmQ/TtpVfAe84rI/AAAAAAAAAnc/Hei6JJmOuDc/s320/Ladies%2BTailor.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681947871075426994" /></a><br />'మంచుపల్లకీ' తో మొదలు పెట్టి, <i><a href="http://navatarangam.com/2008/10/sitara-film-review/">'సితార'</a></i> <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html">'అన్వేషణ'</a></i> మీదుగా ప్రయాణించి 'ప్రేమించు-పెళ్ళాడు' తీసేనాటికి కళాత్మక దర్శకుడిగా తనకంటూ ఓ స్థానాన్ని ఏర్పరుచుకున్నాడు వంశీ. 'ప్రేమించు-పెళ్ళాడు' పర్లేదనిపించినా, తర్వాత వచ్చిన 'ఆలాపన' ఘోర పరాజయం పాలవ్వడంతో తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో రూటు మార్చి కేవలం హాస్యాన్ని మాత్రమే నమ్ముకుని, రాజేంద్రప్రసాద్ హీరోగా వంశీ తీసిన లో-బడ్జెట్ సినిమా 'లేడీస్ టైలర్' ...కథానాయకుడు సుందరం. కోనసీమలో గోదారి ఒడ్డున ఓ పల్లెటూళ్ళో పెంకుటింటి ఎత్తరుగుల మీద కుట్టు మిషన్ పెట్టుకున్న సుందరానిది జాకెట్లు కుట్టడంలో అందెవేసిన చెయ్యి.<br /><br />అయితే ఏం లాభం? కష్టపడడానికి ఏమాత్రం ఇష్ట పడడు సుందరం. అసిస్టెంట్ సీతారాముడూ (శుభలేఖ సుధాకర్), ఊరూరూ తిరిగి జాకెట్ ముక్కలు అమ్ముకునే బట్టల సత్యం (మల్లికార్జున రావు) ఎంత మొత్తుకున్నా తన విద్య ఉపయోగించడు సరికదా, తనకి అదృష్టం వచ్చి పడుతుందనే నమ్మకంతో రోజులు గడిపేస్తూ ఉంటాడు. టైటిల్స్ పడుతుండగానే నేపధ్యంలో వినిపించే 'సూర్యుడు సూదులెట్టి పొడుస్తున్నాడు లేద్దూ.. ' పాట ద్వారా సుందరం స్వభావాన్ని పటం కట్టేస్తాడు దర్శకుడు. సినిమా కథలో పడగానే ఆ ఊరికి వచ్చిన ఓ జ్యోతిష్యుడు (రాళ్ళపల్లి), కుడి తొడమీద పావలా కాసంత పుట్టుమచ్చ ఉన్న పద్మినీజాతి స్త్రీని పెళ్ళి చేసుకుంటే సుందరానికి రాజయోగం పడుతుందని నమ్మబలుకుతాడు.<br /><br />పద్మినీజాతి స్త్రీ వేట మొదలు పెట్టిన సుందరానికి ఉన్న ఒకే ఒక్క ఇబ్బంది వెంకటరత్నం (ప్రదీప్ శక్తి). ఆడపిల్లలతో ఎవరన్నా అసభ్యంగా ప్రవర్తిస్తే వాళ్ళని చంపడానికి కూడా వెనకాడడు. అలాంటి ఓ కేసులోనే జైల్లో ఉన్న వెంకటరత్నం మూడు నెలల్లో విడుదలవుతాడు. అతగాడు వచ్చేలోగానే సుందరానికి పద్మినీజాతి స్త్రీ దొరకాలి. ఆమెని వెతికి పట్టుకోడానికి సుందరం పడే తిప్పలు, అందులోనుంచి పుట్టే హాస్యమే తర్వాతి రెండుగంటల సినిమా. వంశీ మార్కు హడావిడి ముగింపుతో శుభం కార్డు పడుతుంది. వంశీ మిగిలిన సినిమాల్లా కాకుండా, కుటుంబంతో కలిసి చూడలేని సినిమా ఇది.</div><div><br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2W9A1rog0j8/TtpVusT58pI/AAAAAAAAAno/2YDkTfNtOY0/s1600/Ladies%2BTailor-2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 244px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2W9A1rog0j8/TtpVusT58pI/AAAAAAAAAno/2YDkTfNtOY0/s320/Ladies%2BTailor-2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681948140538294930" /></a><br /></div><div>సుందరం పాత్రలో రాజేంద్రప్రసాద్ అలవోకగా ఒదిగిపోయాడు. ఇక మల్లికార్జునరావుకైతే 'బట్టల సత్యం' పేరు జీవితాంతమూ కొనసాగింది. అర్చన, సంధ్య, దీపలతో పాటుగా వై.విజయ కూడా రాజేంద్రప్రసాద్ సరసన ఓ నాయిక ఈ సినిమాలో!! వంశీ-భరణి కలిసి స్క్రిప్ట్ రాయగా, సంభాషణలని భరణి సమకూర్చారు. చివరినిమిషంలో వాటికి తన మార్కు మార్పు చేర్పులు చేశారు వంశీ. నాయికల్లో అర్చనకి ఎక్కువ మార్కులు పడ్డాయి. నిజం చెప్పాలంటే ఈ సినిమాకి హీరో సంగీతమే. ఇళయరాజా స్వరాలు ఆంధ్ర దేశాన్ని ఎంతగా ఊపేశాయంటే, ఊరూరా మారుమోగాయి ఈ పాటలు. ఇప్పటికీ ఎక్కడో అక్కడ వినిపిస్తూనే ఉంటాయి. రెప్పపాటులో పదులకొద్దీ ఫ్రేములు మారే చిత్రీకరణ సైతం గుర్తుండిపోతుంది.</div><div><br />శృతి మించని శృంగారాన్ని, హాస్యంతో రంగరించి వంశీ చేసిన ఈ వెండి తెర ప్రయోగం నిర్మాతలకి కాసులు కురిపించింది. హాస్య దర్శకుడిగా వంశీ మీద చెరగని ముద్ర వేసింది. అంతేకాదు, బూతు సినిమా దర్శకుడన్న పేరునీ తెచ్చిపెట్టింది. "నా జీవితంలోనూ, నా రచనలలోనూ ఎక్కడా హాస్యం లేదు.. జీవిక కోసం ఒక వృత్తిని అనుకున్నాక, అందులో కొనసాగడానికి ఇష్టంలేకపోయినా కొన్ని పనులు చేయాల్సి ఉంటుంది. అలా చేసిందే 'లేడీస్ టైలర్' సినిమా" అని చాలాసార్లే చెప్పారు వంశీ. ఇది వంశీ ఇష్టపడి తీసింది కాకపోయినా, మనసు పెట్టి తీసిన సినిమా అని తన సినిమాలు అన్నీ చూసిన వాళ్లకి ఇట్టే అర్ధమవుతుంది.<br /><br />నేటివిటీ పట్ల వంశీకి ఉన్న మక్కువ ఎంతటిదో ఈ సినిమా చూసిన వాళ్ళకి వేరే చెప్పక్కర్లేదు. ఇళ్ళు, వీధులు మాత్రమే కాదు, కథా స్థలంలో వినిపించే నుడికారాలూ, కనిపించే ఆప్యాయతలూ కూడా సునిశితంగా తెరకెక్కించారు. సుందరం ఎక్కడా హీరో అనిపించడు. మన ఊరి టైలర్ లాగానే అనిపిస్తాడు. అలాగే, వెంకటరత్నంతో సహా ఏ పాత్రా అసహజం అనిపించకపోవడం ఈ సినిమా ప్రత్యేకత. అందుకే కావొచ్చు, చూసిన ప్రతిసారీ సినిమాలో లీనమైపోతాం. సుందరం మాటాడే 'జ' భాష, హిందీలా ఏమాత్రమూ వినిపించని హిందీ, అతగాడి వెంటపడే అమ్మాయిలు, సుందరం రాజైతే తను సేనాపతి అయిపోయి, బట్టలమ్మేసుకోవాలని కలలుకనే సత్యం...ఇలా సినిమా అంతా పొరుగింటి కథలాగే అనిపిస్తుంది. బహుశా అదే ఈ సినిమా విజయ రహస్యం.</div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FC84HSdaIp8/TtpYIKIKaTI/AAAAAAAAAn0/npW3GbyHJCw/s1600/Ladies%2BTailor-1.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 235px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FC84HSdaIp8/TtpYIKIKaTI/AAAAAAAAAn0/npW3GbyHJCw/s320/Ladies%2BTailor-1.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681950777062091058" /></a>విషాదం, సంఘర్షణ నుంచే హాస్యం పుడుతుందని చార్లీ చాప్లిన్ మొదలు చాలామందే చెప్పారు. 'లేడీస్ టైలర్' రూపకల్పన వెనుక కూడా అలాంటి విషాదం, సంఘర్షణ ఉన్నాయి. ఈ మధ్యనే ప్రచురించిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_13.html">'మా దిగువ గోదారి కథలు'</a></i> సంకలనంలోని 'బేబీ.. ఓ మాసిపోని జ్ఞాపకం' కథలో ఆ సంఘర్షణని రేఖామాత్రంగా ప్రస్తావించారు వంశీ. ఐదేళ్ళ క్రితం రాజ్పల్ యాదవ్ కథానాయకుడిగా హిందీలోకి రీమేక్ అయిన ఈ సినిమాకి సీక్వెల్ తీసే ఆలోచనలో వంశీ ఉన్నట్టుగా భోగట్టా. మొదట రవితేజతోనూ, తర్వాత అల్లరి నరేష్ తోనూ అనుకున్న 'ఫ్యాషన్ డిజైనర్ సన్నాఫ్ లేడీస్ టైలర్' ప్రాజెక్ట్ లో హీరోగా ప్రస్తుతం సునీల్ పేరు వినిపిస్తోంది. రాబోయే ఆ సినిమా మరో పాతికేళ్ళ తర్వాత కూడా తల్చుకునేటంతటిది కావాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటూ... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-4610443054567813775?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-82958431868862238952011-11-22T23:22:00.000+05:302011-11-22T23:25:10.203+05:30'జగదానంద కారకా.. జయ జానకీ ప్రాణ నాయకా.. శుభ స్వాగతం..' పాట చెవుల్లో మారుమోగుతోంది. అణువణువునా భారీతనం ఉట్టిపడే అందమైన వర్ణ చిత్రాలు కన్ను మూసినా, తెరిచినా కట్టెదుట ప్రత్యక్షమవుతూనే ఉన్నాయి. నార చీరెలు ధరించిన నయనతార సీత రూపంలో పదే పదే గుర్తుకొస్తోంది. మూడుగంటల పాటు ఏకాగ్రచిత్తంతో 'శ్రీరామరాజ్యం' సినిమా చూసి థియేటర్ నుంచి బయటికి వచ్చాక నా పరిస్థితి ఇది. <div><br />చాలామంది లాగానే నేను కూడా ఈ సినిమాని గురించి ఎలాంటి అంచనాలూ పెట్టుకోలేదు. ఎందుకంటే, రౌద్ర రసాభినయాన్ని కొత్త పుంతలు తొక్కిస్తున్న బాలకృష్ణ శ్రీరాముడుగా, నయనతారగా మారిన డయానా మరియం కురియన్ సీతా మహాసాధ్విగానూ కనిపించబోతూ, 'రాధాగోపాళం' 'సుందరకాండ' అనే రెండు నిరాశాపూరిత సినిమాల తర్వాత బాపూ-రమణలు తెరకెక్కిస్తున్న ప్రాజెక్టు అవ్వడం వల్ల కావొచ్చు నేనీ సినిమా కోసం ఎదురు చూడలేదు. కానైతే విడుదలైన తొలిరోజున వినిపించిన 'హిట్' టాక్ విని మాత్రం చాలా సంతోష పడ్డాను. </div><div><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-U9jOwzfuH_U/Tsvf1v-L4sI/AAAAAAAAAms/ddVy24zKt10/s1600/sriramarajyam.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-U9jOwzfuH_U/Tsvf1v-L4sI/AAAAAAAAAms/ddVy24zKt10/s320/sriramarajyam.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677877869733995202" /></a>అందరికీ తెలిసిన కథే అయినా చెప్పిన విధానం బాగుంది. మూడు గంటల సినిమాలో 'తరువాతి సన్నివేశం ఏమిటో' అనే కుతూహలం ఎక్కడా కలగకపోయినా, 'ఆ రాబోయే సన్నివేశం ఏవిధంగా తెరమీద కనిపిస్తుందో' అన్న ఆసక్తి ఏమాత్రమూ సడలలేదు. బహుశా, ఇదే ఈ సినిమా విజయ రహస్యం కావొచ్చు. అలనాటి 'లవకుశ' అడుగడుగునా గుర్తొస్తూనే ఉంది. గుర్తు రాకుండా చేయాలనే ప్రయత్నం ఏమాత్రమూ చేయకపోవడం బాగా నచ్చింది. </div><div><br />రావణ సంహారం పూర్తిచేసి సీతా లక్ష్మణ భరత శత్రుఘ్న సహితుడై అయోధ్యకి తిరిగి వచ్చిన శ్రీరాముడు పట్టాభిషిక్తుడు కావడంతో సినిమా మొదలై, కుశలవుల పట్టాభిషేకంతో సమాప్తమయ్యింది. నిర్మాణ వ్యయానికి వెరవకుండా (సుమారు ఇరవై ఏడు కోట్లని వినికిడి) అత్యంత భారీగా నిర్మించిన ఈ సినిమాలో ఆ భారీ తనం ప్రతి ఫ్రేములోనూ కనిపించింది. సెట్టింగుల మొదలు, గ్రాఫిక్స్ వరకూ అన్నీ కథలో దాదాపుగా ఇమిడిపోయాయి. </div><div><br /></div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7XLEZmj8JOc/TsvgkWQG_VI/AAAAAAAAAm4/o6SWh-H0sjQ/s1600/sriramarajyam-2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 226px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7XLEZmj8JOc/TsvgkWQG_VI/AAAAAAAAAm4/o6SWh-H0sjQ/s320/sriramarajyam-2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677878670283701586" /></a>దర్శక రచయితలు బాపూ-రమణలకి శ్రీరాముడి మీద ఉన్న భక్తి, ప్రేమల గురించి ఇవాళ కొత్తగా చెప్పుకోనక్కరలేదు. ఆ భక్తీ, ప్రేమా సినిమా అంతటా కనిపించాయి. సన్నివేశాల కూర్పు మొదలు, సంభాషణల వరకూ ఎక్కడా - సాధారణంగా బాపూ రమణల సినిమాల్లో ఎక్కడో అక్కడ కనిపించే - నాటకీయత లేదా 'అతి' కనిపించలేదు. కొన్ని సన్నివేశాలు చూస్తున్నప్పుడు మనసుని తాకిన ఆర్ధ్రత కళ్ళని పలకరించింది. </div><div><br />చిత్రీకరణలో బాపూ మార్కు ఆసాంతమూ కనిపించిన ఈ సినిమాలో నటీనటుల ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడు మొదట చెప్పాల్సింది నయనతార గురించే. ఈమెని వెండితెర మీద చూడడం ఇదే మొదటిసారి నాకు. 'అంజలీదేవి, జయప్రదా మెప్పించిన సీత పాత్రలో నయనతార?' అన్న భావన సినిమా చూడని క్రితం వరకూ గుచ్చిన మాట నిజమే కానీ, చూసిన తర్వాత మటుమాయమయ్యింది. సీత పాత్రని మలిచిన తీరుని గురించి కూడా ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. ముఖ్యంగా ఆమె ఆత్మాభిమానాన్ని చిత్రించిన తీరు గుర్తుండి పోతుంది. </div><div><br /></div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5iMaTDoe50E/TsvgzDd7P5I/AAAAAAAAAnE/lKDbhQZfBSY/s1600/Sita-1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-5iMaTDoe50E/TsvgzDd7P5I/AAAAAAAAAnE/lKDbhQZfBSY/s320/Sita-1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677878922939416466" /></a>శ్రీరాముడి పాత్రని పూర్తి స్థాయిలో మెప్పించడానికి బాలకృష్ణకి వయసు సహకరించలేదన్న వ్యాఖ్యలు వినిపించాయి. కానీ, ఈ సినిమాలో రాముడు కళ్యాణ రాముడు కాదు. పట్టాభిషిక్తుడైన చక్రవర్తి. ఊహించినంత ఇబ్బంది ఎదురవ్వలేదు కానీ, శరీరాకృతిని తగుమాత్రంగా మార్చుకుని ఉంటే పాత్రకి నిండుదనం వచ్చేది కదా అనిపించింది. నటనతో పాటు సంభాషణలు పలికిన తీరు కూడా ప్రత్యేకంగా అనిపించింది. 'లవకుశ' ని చాలాసార్లే గుర్తు చేసింది. </div><div><br />మరో ముఖ్యమైన, కథకి మూలస్థంభమైన పాత్ర వాల్మీకి. అక్కినేని పోషించిన ఈ పాత్రలో సాత్వికత కనిపించలేదు ఎందుకో. దాదాపు అన్ని సన్నివేశాల్లోనూ వాల్మీకి ప్రశాంతంగా కాక అసహనంగానే కనిపించాడు. సంభాషణలు పలికిన తీరూ అలాగే ఉంది. కుశలవుల నుంచి కూడా నేను కొంచం ఎక్కువే ఆశించినట్టు ఉన్నాను. అయితే, లక్ష్మణుడిగా శ్రీకాంత్ మెప్పించాడు. కే.ఆర్. విజయ మొదలు రోజా వరకూ ఎందరూ నటులు సహాయ పాత్రల్లో మెరిశారు.</div><div><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dsg_N9vQft4/TsvhtOBFxPI/AAAAAAAAAnQ/NQzdOyheHDs/s1600/sriramarajyam-3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 196px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-dsg_N9vQft4/TsvhtOBFxPI/AAAAAAAAAnQ/NQzdOyheHDs/s320/sriramarajyam-3.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677879922203673842" /></a>ఆధునిక సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని అందిపుచ్చుకుని, గ్రాఫిక్స్ ని బాపూ ఉపయోగించుకున్న తీరు అబ్బుర పరిచింది. మహళ్ళూ, రాచ వీధులే కాదు అడవులూ, పశు పక్ష్యాదులని సైతం గ్రాఫిక్స్ లో సృష్టించారు. అయితే ఎక్కడా కూడా ఈ గ్రాఫిక్స్ నటీనటుల్ని తోసిరాజనకపోవడం వెనుక ఉన్నది మాత్రం దర్శకుడి కృషే. చాలా వరకూ కంటికింపు గానే ఉన్నప్పటికీ, అక్కడక్కడా ఈ రంగుల కలగలపు కళ్ళని కూసింత ఇబ్బంది పెట్టింది. </div><div><br />నేను మరికొంచం ఎక్కువ ఆశించిన మరో విభాగం సంగీతం. బాలేదని అనలేను కానీ, మరింత బాగుండ వచ్చు అనిపించిందని చెప్పకుండా ఉండలేను. ఒక్క పద్యమూ లేకపోవడం నిరాశ పరిచింది. మరీ సమాస పూరితాలు కాకపోయినా, సంభాషణల్లాగే సరళమైన పదాల కూర్పుతో కాసిన్ని పద్యాలు ఉంటే నిండుదనం వచ్చేది అనిపించింది. </div><div><br />మొత్తంగా చూసినప్పుడు మాత్రం మెచ్చి తీరాల్సిన ప్రయత్నం. తెలుగు సినిమా దారీ తెన్నూ తెలియకుండా సాగుతున్న తరుణంలో రాముడి కథని ఎంచుకుని, కన్నుల పండువైన సినిమాని అందించిన నిర్మాత యలమంచిలి సాయిబాబుని ప్రత్యేకంగా అభినందించాలి. చెప్పాల్సిన విధంగా చెబితే ఎంత పాత కథతో సినిమా తీసినా జనం ఆదరిస్తారని మరోమారు నిరూపించిన సినిమా 'శ్రీరామరాజ్యం.' థియేటర్లో మరోసారన్నా చూడాలి</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-8295843186886223895?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-758377907493634442011-11-14T08:30:00.000+05:302011-11-14T08:30:12.541+05:30"పిప్పిప్పిప్పీ..డం డం..డమడం.. పీ పీ.."<div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"రాయిండ్రాయిండి... బార్యాగారూ అందరూ బాగున్నారా? ఒలె బుల్లే..సిన్నాన్ననోపాలి రమ్మను...బేగా..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆయ్.. పెల్లికొచ్చేరా? ఎంతైనా మీవోడింటో పెల్లి కదా.. రాకుండుంటారా?"</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆడెక్కడో పన్లో ఉన్నాడు బాబా.. ఒచ్చేత్తాడు.. ఈలోగల మీరు కూతంత పలారం పుచ్చుకోవాల.. ఒలె బుల్లే.. నాలుగు మిటాయుండ్లూ, సున్నుండ్లూ, కూతంత కారబ్బూందీ అట్టుకురాయే.. ఆసేత్తోనే ఆ మూల గెదిలో సెక్కరకేలి అంటిపల్లున్నాయి సూడు.. ఓ నాలుగట్రా.. ఇక్కడున్నట్టు రావాలొలే..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"యాండిబాబా.. ఇదేనా రాటం.. నల్లపూసైపోయేరు.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"అయ్ బాబా.. కూతంతేనండే పలారం.. తీసెయ్ కండే.. ...బుల్లే.. మంచినీల్లేయే.. పెత్తేకం సెప్పాలి కావోసు.. బేగట్టుకురా" </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">".........."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆయ్.. ఈ పెల్లైపోతే బాబా.. మావోడు ఒడ్డెక్కేసినట్టే.. మీయందరి దయానండి.. పైన బగమంతుడున్నాడు..." </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"యాండిబాబా.. ఇదేనా రాటం అంటే నవ్వేసూరుకుంటారు. మాం గురుతునేవేటండి? ..... ఉప్పుడూ, ముక్కిమంత్రీ, సెంద్రబాబూ కొల్లూటై పోయేరని సాచ్చోడు సెప్తున్నాడు. నిజవేనంటారా?"</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఎహే.. ఉప్పుడా గొడవెందుకు? సెంద్రబాబు ఇయ్యాలో రేపో ముచ్చమంత్రై పోతాడని ఈనాడోడు ఏడు సమ్మచ్చారాల్నుంచి సెప్తానే ఉన్నాడు.. అయ్యేడేటి? ...ఈ రాసికీయం కాదు కానండే.. తెలంగాన ఏటవ్వుద్ది? మీకాడేవనుకుంటన్నారు, సెప్పండి ముందు?" </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఏటైతే మనకేటేహే" </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"నువ్వాగరొరే... ఈ గొడవొచ్చినకాన్నించీ ఐద్రాబాదులో తిర పడిపోయినోల్లంతా వొచ్చి మనకాడ బూవులు బేరం సేత్తన్నారా లేదా? మరి మనకేటంటావేటి.. బుద్ది గీని లేదేటి?" </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆర్ని పలారం పుచ్చుకోనివ్వండ్రా బాబా... తవరు కూతంత కాపీ కూడా పుచ్చుకోవాల.. ఒలె బుల్లే....." </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఏటండీ? తీరామోసి మూర్తానికుండ్రా... ఇదేటండిలాగ సేస్సేరు?"</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆరుజ్జోగం.. ఆరి గొడవలూ ఆరియ్యిరా.. ఒచ్చేరా నేదా.. నాలుగచ్చింతలేసేరా నేదా..బాబా... ఒచ్చేరు సంతోసం.. తవరింట్లో పప్పన్నానికి పిలాల మమ్మల్ని.. ఇక్కడెట్టుకుంటారో, ఎట్టుకోరో.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆరీ ఊరొదల్రు లేయే.." </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"పిప్పిప్పిప్పీ..డం డం..డమడం.. పీ పీ.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; "><br /></div><div style="text-align: center;font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; ">* * * </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; "><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"నాలుక్కమ్లాల్ పద్రూపాల్.. నాలుక్కమ్లాల్ పద్రూపాల్.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"అమ్లాపురం.. అమ్లాపురం.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"రాజిమండ్రి బస్సెప్పుడొత్తాది బాబా...."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"పెల్లి మూర్తాల్రా బాబు.. ఒక్కబస్సా కాలీ లేదు..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"పెబువు సల్లగా సూత్తాడయ్యా.. దరమం సెయ్యండి బాబా.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఆటో ఒద్దుగానొరే.. బస్సే ఎక్కుదారి.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"మొత్తానికి సత్తిగాడికి సమ్మందం బానే కుదిర్సేసేర్రా..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఇయ్యాల్టి మాటేట్రా బాబా.. ఏడాది నించీ పెయిత్నం.. ఎకరం ఊడుపుసేనూ, ఏబయ్యేలు రొక్కానికి కాయం సేసేం.. పిల్లకి తల్లి బంగారంలో ఓటా ఒత్తాదనుకో..." </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"ఎకరం ఊడుపు సేనంటే పదిలచ్చలు పైమాటే?"</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"యే.. మనోడు నెలకి పదేలు తెచ్చుకోట్లేదేటి? అమ్మాబాబుకీ ఒక్కడే.. ఆత్తంతా ఈడిదే కదేటి.. సవకబేరం కిందే లెక్క..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"పిల్ల మాంచి రంగే కామాల..ప్లెక్సీ లో పోటో సూసేను.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"సేమన సాయ.. ప్లెక్సీల్దేవుందిలెహే.. మనంజమ్మ కూతురు ఆదిలచ్మిని కూడా ఐస్వరియా రాయిలాగా సూపింతారు..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"పోనేహే.. ఆడపిల్లల్లేరని గోలెట్టేత్తన్నారు కదా .. ఏదోపిల్ల దొరికింది సాలు..." </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"లేకెక్కడికి పోతారెహే.. కాపోతే ఆల్ల కోరికలకి అంతూ దరీ నేదనుకో..."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"నాలుక్కమ్లాల్ పద్రూపాల్.. నాలుక్కమ్లాల్ పద్రూపాల్.."</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto; ">"రాజిమండ్రి బస్సెప్పుడొత్తాది బాబా...."</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-75837790749363444?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-88938984624528475212011-11-07T15:21:00.002+05:302011-11-07T23:25:33.489+05:30తెలుగు సాహిత్యంలో <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/09/blog-post_29.html">'విశాలనేత్రాలు' </a></i>వంటి నిరుపమాన నవలల సృష్టికర్త పిలకా గణపతి శాస్త్రి రాసిన నవలికల జంట 'హేమపాత్ర' 'అశోకవర్ధనుడు.' వీటిలో మొదటి నవలిక కథా స్థలం దక్షిణ భారతదేశమైతే, రెండోది ఉత్తరభారత దేశంలో జరిగిన కథ. రెండూ కూడా అందరికీ తెలిసిన కథలే. అయినప్పటికీ ఆసాంతమూ చదివించేది పిలకా వారి శైలి. కథా స్థలంలో పాటుగా పాత్రల స్వభావాలనీ కళ్ళకి కట్టే వర్ణనా వైచిత్రి కారణంగా, కథ కేవలం చదువుతున్నట్టుగా కాక కళ్ళ ముందు జరుగుతున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది.<br /><br />'హేమపాత్ర' విప్రనారాయణుడి కథ. శ్రీరంగశాయి మీద భక్తితో సర్వ సుఖాలనీ త్యజించి, చిన్ననాడే ఇల్లు విడిచి శ్రీరంగం చేరిన నారాయణ దేవర కథ. లక్ష్మీదేవి, నారాయణావధాని దంపతులకి లేక లేక కలిగిన ఏకైక సంతానం దేవర. అతడు బాల్యం వీడి యవ్వనంలోకి ప్రవేశించగానే వివాహ ప్రయత్నాలు ఆరంభిస్తారు తల్లిదండ్రులు. అయితే దేవర ధోరణి వేరు. పరంపరాగతంగా వచ్చిన స్వామిపూజలో అనిర్వచనీయమైన ఆనందాన్ని అనుభవించే దేవర, శ్రీరంగేశుని సేవలో జీవితాన్ని గడపాలని నిశ్చయించుకుంటాడు.<br /><br />పెళ్ళి చేసుకోమని తల్లిదండ్రుల నుంచి ఒత్తిడి పెరగడంతో, ఇల్లు విడిచి శ్రీరంగం చేరుకొని అనునిత్యం శాయికి పూలమాలలు సమర్పించడం ఆరంభిస్తాడు. పూవుల నిమిత్తం ఓ పూలతోటని దానితో పాటుగా ఓ కుటీరాన్ని నిర్మించుకుంటాడు. ప్రశాంతంగా సాగిపోతున్న నారాయణ దేవర జీవితంలో తలవని తలంపుగా ప్రవేశిస్తుంది యవ్వనవతి నీలవేణి. గణిక వృత్తి పట్ల విరక్తి చెంది, స్వామి సేవకి జీవితాన్ని అంకితం చేయ నిశ్చయించుకుని ఆశ్రమాన్ని వెతుక్కుంటూ వచ్చానని నమ్మబలుకుతుంది. ఆశ్రయం ఇచ్చిన దేవరని లోబరుచుకుంటుంది.<br /><br />నీలవేణి (అసలు పేరు దేవదేవి)ని విడిచి ఉండలేని స్థితికి చేరుకున్నాక గాని దేవరకి తెలియదు, తను ఎంతటి ఉచ్చులో చిక్కుకున్నాడో. సాక్షాత్తూ శ్రీరంగ శాయే దేవరకి సాయపడేందుకు రావడంతో కథ ముగింపుకి వస్తుంది. శ్రీరంగం నేపధ్యంగా సాగడం వల్ల, 'విశాల నేత్రాలు' పదే పదే జ్ఞాపకం వచ్చింది. అంతేనా? 'విప్రనారాయణ' కోసం భానుమతి పాడిన 'ఎందుకోయీ.. తోటమాలీ.. అంతులేనీ యాతనా..' పాట చెవుల్లో గింగురుమంటూనే ఉంది. గణికల స్వభావంతో పాటు, ఆనాటి పాలనా వ్యవస్థనీ సునిశితంగా చిత్రించారు రచయిత.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WFZ88EByQQE/TreqFQXiTXI/AAAAAAAAAmg/5AS6ddYpVng/s1600/Hemapatra.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 175px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-WFZ88EByQQE/TreqFQXiTXI/AAAAAAAAAmg/5AS6ddYpVng/s320/Hemapatra.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5672189262966181234" /></a>పాటలీపుత్ర పాలకుడు అశోకుడి కథ 'అశోకవర్ధనుడు.' అసలు అశోకుడు అనగానే మొదట గుర్తొచ్చే వాక్యం 'అశోకుడు చెట్లు నాటించెను.' అతగాడు నాటించిన మొక్కలు పెరిగి చెట్లయ్యాయి కానీ మనం మాత్రం చెట్లు నాటించెను అనే అంటాం! కళింగ యుద్ధం అనంతరం, అశోకుడు యుద్ధాల పట్ల విముఖుడై, బౌద్ధం పట్ల ఆకర్షితుడయ్యాడని చెబుతారు చరిత్రకారులు. ఆ యుద్ధానికి దారితీసిన పరిస్థితులు, అప్పటి అశోకుడి మనఃస్థితి<br />లాంటి విషయాలని విపులంగా విశదీకరించిన నవలిక 'అశోక వర్ధనుడు.'<br /><br />మహానది ఒడ్డున ఉన్న తోసలీనగరం ఓ చిన్న సామంత రాజ్యం. ఆ రాజ్య పాలకుడు మహేంద్ర కేసరి పెద్ద కుమార్తె నాగావళి. మహేంద్ర కేసరికి కళింగ రాజ్యపు రాజు కళింగ మల్లుడు పక్కలో బల్లెం. ఎప్పుడెప్పుడు తోసలిని ఆక్రమిద్దామా అని ఎదురు చూసే కళింగ మల్లుడికి అశోకుడి దండయాత్ర పెద్ద అవకాశంగా కనిపిస్తుంది. చిన్న చిన్న సామంత రాజ్యాలన్నీ కలిసి అశోకుడిని ఎదుర్కోడానికి సిద్ధంగా ఉండాలని వేగులు పంపుతూనే, మహేంద్ర కేసరి కి నాగావళిని తను వివాహం చేసుకుంటానంటూ రాయబారం పంపుతాడు.<br /><br />వృద్ధుడైన కళింగ మల్లుడికి నాగావళిని ఇచ్చి వివాహం చేయడం ఏమాత్రం ఇష్టం ఉండదు మహేంద్ర కేసరికి. అంతకన్నా, అశోక చక్రవర్తి సహాయం ఆర్ధించి అతడికే నాగావళిని ఇచ్చి వివాహం చేయడం ఉత్తమం అన్న అభిప్రాయంలో ఉంటాడు. తనపై యుద్ధం ప్రకటించిన కళింగ మల్లుడిని ఎదుర్కొనేందుకు అశోకుడి సాయం కోరతాడు. వివాహ ప్రతిపాదననీ చక్రవర్తి ముందు ఉంచుతాడు. అశోకుడిపట్ల ఇష్టం పెంచుకున్న నాగావళి, కేవలం తన కారణంగా రాజ్యంలో ప్రజలందరూ కళింగ మల్లుడి వల్ల బాధలు పడడం భరించలేని ఆ యువతి మల్లుడిని వివాహం చేసుకోడానికి అంగీకారం తెలుపుతుంది.<br /><br />అయితే కూతురి ప్రతిపాదనని ఏమాత్రం అంగీకరించడు మహేంద్ర కేసరి. అటు కళింగ బలగాలకీ, ఇటు పాటలీ పుత్ర సైన్యాలకీ మధ్య భీభత్సమైన యుద్ధం జరగడంతో కథ ముగింపుకి వస్తుంది. యుద్ధ తంత్రాన్ని అత్యంత శ్రద్ధగా చిత్రించారు రచయిత. అలాగే అశోకుడికి బౌద్ధం పట్ల సానుకూల ధోరణి ఏర్పడడానికీ, యుద్ధాల పట్ల విరక్తి ఏర్పడడానికీ దారితీసిన పరిస్థితులని క్లుప్తంగా చెప్పారు. చరిత్ర మీద మక్కువ ఉన్నవాళ్ళు తప్పక చదవాల్సిన రచన. రెండు నవలికలనీ ఒకే సంకలనంగా తీసుకొచ్చింది ఎమెస్కో. పేజీలు 168, వెల రూ. 60, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులతో పాటు <i><a href="http://www.avkf.org/BookLink/display_titled_book.php?book_id=11403&amp;PHPSESSID=c8cf8c9cb95f3f7035e">ఏవీకెఎఫ్ </a></i>లోనూ లభ్యం.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-8893898462452847521?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-218713337061213822011-11-01T22:23:00.001+05:302011-11-02T07:15:55.494+05:30చాన్నాళ్ళ తర్వాత యండమూరి వీరేంద్రనాథ్ రాసిన పుస్తకం చదివాను. అది కూడా పుస్తకం మార్కెట్లోకి విడుదలైన మూడేళ్ళ తర్వాత. 'అంతర్ముఖం' తర్వాత యండమూరి పుస్తకాలేవీ చదవలేదు నేను. తను కూడా నవలలకి స్వస్తి చెప్పి విజయానికి మెట్లు కట్టే పనిలో బిజీ అవ్వడం, ఆ మెట్ల మీద నాకు పెద్దగా ఆసక్తి లేకపోవడంతో తనతో బాగా గ్యాప్ వచ్చేసింది. విఠల్ వెంకటేష్ కామత్ ఆత్మకథ 'ఇడ్లి, ఆర్కిడ్ అండ్ విల్ పవర్' కి యండమూరి స్వేచ్ఛానువాదం 'ఇడ్లి-వడ- ఆకాశం' పేరుతో విడుదలయ్యింది. మలి ముద్రణలో అదే పుస్తకం పేరుని 'ఇడ్లి-ఆర్కిడ్-ఆకాశం' గా మార్చారు, కామత్ కట్టిన ప్రముఖ ఐదు నక్షత్రాల హోటల్ 'ఆర్కిడ్' పేరు కలిసొచ్చేలాగా.<br /><br />మహానగరాల్లో ఉండేవాళ్ళకి మాత్రమే కాదు, చుట్టం చూపుగా ఆ నగరాలని చూసొచ్చిన వాళ్లకి కూడా కామత్ హోటళ్ళని ప్రత్యేకంగా పరిచయం చెయ్యక్కర్లేదు. పొగలు కక్కే ఇడ్డెన్లు, క్రిస్పీగా కనిపించే దోశలు, వీటితో పాటు కేవలం వాసన తోనే నోరూరించే సాంబార్ ఈ దక్షిణాది ఫలహార శాలల ప్రత్యేకత. ఈ హోటళ్ళని నిర్వహించేది కర్ణాటక లోని కార్వార్ ప్రాంతానికి చెందిన కామత్ కుటుంబం వారు. 'ఇడ్లీ-వడ-సాంబార్' అన్నది వీళ్ళ ముద్దుపేరు. రుచికరమైన ఫలహారాలని తాజాగానూ, అందరికీ అందుబాటు ధరల్లోనూ అందించడం కామత్ హోటళ్ళ విజయ రహస్యం. అలాంటి కామత్ కుటుంబంలో, ఆరుగురు పిల్లల తండ్రి వెంకటేష్ కామత్ రెండో కొడుకు విఠల్ వెంకటేష్ కామత్.<br /><br />తండ్రి చిన్న చిన్న హోటళ్ళని నిర్వహించడాన్ని చూస్తూ పెరిగిన విఠల్ ఏనాడూ కూడా హోటల్ రంగంలో అడుగుపెట్టాలని అనుకోలేదు. అయితే ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేశాక అనుకోకుండా హోటల్ రంగంలోకి వచ్చి దానినే వృత్తిగా స్వీకరించాల్సి వచ్చింది. పెరిగిన వాతావరణం కారణంగా, హోటల్ నిర్వహణ కోసం ప్రత్యేకించి ఎలాంటి శిక్షణా తీసుకోవాల్సిన అవసరం రాలేదు అతనికి. నిజానికి, పెరిగిన వాతావరణం ఒక వ్యక్తి జీవితం మీద ఎలాంటి ప్రభావాన్ని చూపుతుంది అనడానికి విఠల్ జీవితం ఓ మంచి ఉదాహరణ. హిట్లర్ లాంటి తండ్రి, ప్రేమించే తల్లి, వీటిని మించి తమలో కలుపుకున్న ఇరుగూ-పొరుగూ, శ్రద్ధగా చదువు చెప్పిన గురువులు వీళ్ళంతా తన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేసిందీ ప్రారంభ అధ్యాయాల్లో విపులంగా చెప్పారు విఠల్. వీళ్ళందరి సాహచర్యం అతనిలో కష్టపడే తత్వాన్నీ, నేర్చుకోవాలనే ఆసక్తినీ పెంచింది.<br /><br />వ్యాపారంలో ప్రవేశించాక, విదేశాలు తిరిగి వృత్తికి సంబంధించిన కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవాలని అనుకున్నప్పుడు విఠల్ తన తండ్రిని అడిగింది ఒక్కటే. "లండన్ కి టిక్కట్ కొనివ్వండి చాలు. అక్కడినుంచి నేను చూసుకుంటాను." అది అహంభావం కాదు, ఆత్మవిశ్వాసం. ఆ తండ్రికి కొడుకు మీద ఉన్న నమ్మకం ఎంతటిదంటే కేవలం ప్రయాణపు టిక్కట్ మాత్రమే కొనిచ్చాడాయన. భారతీయ భోజనశాలల్లో పనిచేస్తూ, కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవడంతో పాటు డబ్బునీ సంపాదిస్తూ తండ్రికి ఇచ్చిన మాట ప్రకారం బొంబాయికి తిరిగి వచ్చాడు విఠల్. రాత్రికి రాత్రి ఓ సర్దార్జీకి లడ్డూలు చుట్టి ఇచ్చినా, విదేశీ టూరిస్టులకి పుచ్చకాయ ముక్కలూ, పానీయాలూ అందించినా వాటి వెనుక ఉన్న లక్ష్యాలు రెండే.. నేర్చుకోవడం, సంపాదించడం.<br /><br />చేసే పనిని విపరీతంగా ప్రేమించే విఠల్ కేవలం పని రాక్షసుడు కాదు. ఓ మామూలు మనిషి. అందుకే హోటల్ పనితో విసుగు చెంది, ఓ మధ్యాహ్నం తండ్రికి అబద్ధం చెప్పి సినిమాకి వెళ్ళాడు. తన రెస్టారెంట్ కి క్రమం తప్పకుండా వచ్చే ఓ అందమైన అమ్మాయిని మనస్పూర్తిగా ప్రేమించాడు. ఆ ప్రేమని పైకి ప్రకటించక పోయినా ఆమెకి మంచే చేశాడు. తనకో జీవిత భాగస్వామిని వెతికే బాధ్యతని మాత్రం తల్లిదండ్రులకే అప్పగించాడు. వివాహానికి ముందే కాబోయే భాగస్వామి విద్యతో వృత్తిపట్ల తన కమిట్మెంట్నీ, తన షార్ట్ టెంపర్నీ ఏమాత్రం దాచకుండా చెప్పేశాడు. తన తల్లిలాగే భార్యదీ<br />కష్టపడే తత్వమనీ, నలుగురిలోనూ కలిసిపోయే స్వభావమనీ తొందరలోనే గ్రహించాడు.<br /><br />తండ్రికి చెప్పకుండా బొంబాయి ఏర్పోర్ట్ సమీపంలో త్రీ స్టార్ హోటల్ కొన్నా, అత్యంత వ్యయప్రయాసలకోర్చి 'ఆర్కిడ్' ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ కట్టాలని నిర్ణయం తీసుకున్నా అవన్నీ తన మీద తనకున్న నమ్మకంతోనే. త్రీ స్టార్ హోటల్ ఎంతగా విజయవంతం అయ్యిందో, ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ అంతగానూ ఇబ్బందులు పెట్టింది. కుటుంబంలో చీలిక రావడం, విఠల్ వాటాకి అప్పుడే పునాదులు తీసిన ఆర్కిడ్ తో పాటు తలకి మించిన అప్పులు మాత్రమే రావడం బాగా కుంగదీసింది అతన్ని. డబ్బు ఉండడానికీ, లేకపోవడానికీ తేడా అతి కొద్ది రోజుల్లోనే అర్ధమైనా తన సహజ లక్షణమైన నిజాయితీని ఏనాడూ విడిచిపెట్టలేదు. ఈ కారణంగా మనుషుల మనస్తత్వాలని మరింత బాగా తెలుసుకోవడం సులువయ్యింది. ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనే నిర్ణయం తీసుకుని, అమలు పరిచే చివరి నిమిషంలో దానిని విరమించుకోవడం విఠల్ జీవితంలో ఓ పెద్ద మలుపు. నిజానికి పునర్జన్మ అనాలి.<br /><br />కష్టాలు చుట్టుముట్టినప్పుడు కుటుంబ సభ్యుల ప్రోత్సాహం, భార్య అందించిన సహకారం ఇవన్నీ తన అదృష్టాలుగా చెప్పుకున్నారు విఠల్. తన తండ్రి హోటల్లో బల్లలు తుడిచే పనితో జీవితాన్ని మొదలు పెట్టిన బొంబాయి నగరంలో, ఆయనే చైర్మన్ గా నిర్మించిన ఆర్కిడ్ హోటల్ని ఆయనే చేతుల మీదుగానే ప్రారంభించాలన్న తన కలని, ఎన్నో కష్టనష్టాలకోర్చి విఠల్ నిజం చేసుకున్న క్షణాలని మనమూ మర్చిపోలేం. ఆద్యంతమూ ఆసక్తిగా చదివించిన కథనం. యండమూరి కేవలం మూల రచనని అనువదించి ఊరుకోకుండా తనదైన శైలిలో మార్పులూ, చేర్పులూ చేసినట్టుగా అనిపించింది. చివర్లో చదివిన ముందుమాటలో ఇదే మాట కనిపించింది. స్పూర్తివంతమైన రచన. (నవసాహితి ప్రచురణ, పేజీలు 176, వెల రూ. 100, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులు). ఈ పుస్తకాన్ని చదవమని సూచించిన బ్లాగ్మిత్రులందరికీ కృతజ్ఞతలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-21871333706121382?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-38257405620742506422011-10-31T23:36:00.001+05:302011-11-01T19:23:38.436+05:30ఉత్కంఠ భరితంగా సాగిన 'పాడుతా తీయగా' చిన్నపిల్లల వరుస <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/04/blog-post_25.html">రెండో </a></i>సిరీస్ లో విశాఖపట్నానికి చెందిన సాయిరమ్య మొదటి బహుమతి అందుకుంది. హైదరాబాద్ అమ్మాయి దామిని రెండో స్థానంలో నిలబడగా, ఖమ్మానికి చెందిన నూతన, నెల్లూరు జిల్లా తడ నుంచి వచ్చిన శరత్ చంద్ర మూడో స్థానంలో నిలబడ్డారు. విశాఖపట్నం పోర్టు కళావాణి ఆడిటోరియం లో జరిగిన ఫైనల్స్ లో ముఖ్య అతిధిగా పాల్గొన్న సిని దర్శకుడు దాసరి నారాయణ రావు, మొదటి బహుమతి విజేతకి మూడులక్షల రూపాయలు, రెండో బహుమతి విజేతకి లక్ష రూపాయలు, మూడో బహుమతి విజేతలు ఒక్కొక్కరికీ యాభైవేల రూపాయల నగదు బహుమతులు అందించారు.<br /><br />సాయిరమ్య, దామిని, శరత్ చంద్ర మొదటి ఎపిసోడ్ నుంచీ బాగా పాడుతూ ఉండడంతో వీళ్ళు తప్పకుండా ఫైనల్స్ కి వస్తారు అనుకున్నాను నేను. ఎలాంటి భావాన్నైనా గొంతులో అలవోకగా పలికించగలిగే నూతన పాటల ఎంపికలో జాగ్రత్తగా వ్యవహరించడంతో పాటు, చిన్న చిన్న లోపాలని సవరించుకోవడం ద్వారా ఫైనల్స్ కి స్థానం సంపాదించుకుంది. విజయనగరం అమ్మాయి లహరి సైతం ఫైనల్స్ లో తొలిదశ వడపోత వరకూ రాగలిగింది. ఆశ్చర్యకరంగా ఈ సిరీస్ లో మొదటినుంచీ కూడా అబ్బాయిల సంఖ్య బహు తక్కువ. వచ్చిన కొద్దిమందీ ప్రారంభ ఎపిసోడ్లలోనే ఒక్కొక్కరుగా వెను తిరగగా ఒక్క శరత్ చంద్ర మాత్రం చివరివరకూ నిలబడగలిగాడు.<br /><br />నేను ఊహించిన ముగ్గురూ ఫైనల్స్ కి రావడం సంతోషాన్ని కలిగించినా వీళ్ళలో మొదటి బహుమతి ఎవరిది? అన్న విషయంలో ప్రతి పాటకీ అభిప్రాయం మారిపోతూ వచ్చింది. శరత్ చంద్ర 'అన్నమయ్య' సినిమాలో 'అంతర్యామీ...' పాట పూర్తి చేసిన మరుక్షణం 'ఇతనే విజేత' అనుకున్నాను.. మరో రౌండ్లో దామిని 'మాటే మంత్రము..' పాడిన తీరు చూసి, 'తప్పకుండా మొదటి బహుమతి అందుకుంటుంది..' అన్న అంచనా వచ్చేసింది. సాయిరమ్య, నూతనలూ తక్కువ తినలేదు. అందువల్లనే ఈ సిరీస్ చివరికంటా ఉత్కంఠ కొనసాగింది. కేవలం వాళ్ళ వాళ్ళ పాటల్ని మాత్రమే కాకుండా, వేరొకరికి కోరస్ పాడేటప్పుడూ అదే శ్రద్ధని కొనసాగించారు పిల్లలందరూ.<div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9hp5MEJJXwo/Tq7kLpymXwI/AAAAAAAAAmU/X8ghts8a1Js/s1600/paduta%2Bteeyaga.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 216px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-9hp5MEJJXwo/Tq7kLpymXwI/AAAAAAAAAmU/X8ghts8a1Js/s320/paduta%2Bteeyaga.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669719869753810690" /></a><br />ప్రారంభ ఎపిసోడ్లతో పోల్చినప్పుడు, సెమి-ఫైనల్స్ దశనుంచీ కార్యక్రమం నాణ్యత బాగా పెరిగిందన్నది నా పరిశీలన. వడపోతల తర్వాత మిగిలిన గాయనీ గాయకులంతా నువ్వా-నేనా అన్నట్టుగా ఉండడమే బహుశా ఇందుకు కారణం. 'పద్యం తెలుగు వారి సొత్తు.. పద్యాలు నేర్చుకుందాం.. మన పిల్లలకి నేర్పిద్దాం' అని వీలున్నప్పుడల్లా చెప్పే కార్యక్రమ వ్యాఖ్యాత ఎస్పీ బాలసుబ్రహ్మణ్యం, పద్యం రౌండు లేకుండానే ఈ సిరీస్ ముగించడం కించిత్ ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది. చివరి ఎపిసోడ్లో అన్నా పద్యాల రౌండ్ ఉంటుందని ఎదురు చూసి నిరాశ పడ్డాను నేను. కారణం ఏమో తెలీదు కానీ, పద్యాలకి బదులుగా శాస్త్రీయ సంగీత ప్రధానమైన పాటలు పాడారు పిల్లలు.<br /><br />సాయిరమ్య గొంతులో వినిపించే జీర కారణంగా, శ్రావ్యత కొంచం తగ్గినట్టు అనిపిస్తుంది నాకు. విజేతగా నిలబడడానికి ఆ అమ్మాయికి ఇది ఇబ్బంది కాగలదేమో అనిపించింది నాకు. అయితే, పాటల ఎంపికలో తెలివిగా వ్యవహరించి, తన గాత్ర ధర్మానికి సరిపోయే పాటల్ని మాత్రమే ఎంచుకుని బాగా సాధన చేసి పాడడం ద్వారా తనకి మైనస్ అవుతుందనిపించే అంశాన్నే ప్లస్ గా మార్చుకుంది ఈ అమ్మాయి. ఆత్మవిశ్వాసం పాళ్ళు రవ్వంత ఎక్కువగా కనిపించే దామిని పాటలో 'ప్రొఫెషనలిజం' బాగా ఉంటుందనేది బాలూ తరచూ చెప్పిన మాట. ఇదే ఆమెకి మైనస్ గా మారింది అనుకోవాలా??<br /><br />ఓ దశలో, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/10/blog-post_18.html">'రాజేశ్' </a></i>సిరీస్ లో లాగా అమ్మాయిలతో పోటీపడి శరత్ చంద్ర టైటిల్ విజేతగా నిలబడతాడా? అనిపించింది.. అలా నిలబడే అర్హతలు అతనికి ఉన్నాయన్నది నిస్సందేహం. అయితే కంఠస్వరం మారే వయసు కావడం వల్ల, కొన్ని కొన్ని చోట్ల గొంతు అతనికి సహకరించక, కావాల్సిన భావం పూర్తిగా పలకలేదేమో అనిపించింది. మరీ ముఖ్యంగా, చివర్లో పాడిన 'బ్రోచేవారెవరురా..' పాటలో ఈ ఇబ్బంది వినిపించింది నాకు. నూతన అనగానే నాకు మొదట గుర్తొచ్చే పాట 'ప్రతిఘటన' సినిమాలో 'ఈ దుర్యోధన దుశ్శాసన..' క్వార్టర్ ఫైనల్స్ దశలో ఈ అమ్మాయి ఈ పాట పాడినప్పుడు 'అవసరమైన దానికన్నా కొంచం ఎక్కువ భావాన్ని పలికించింది' అనిపించింది. పాటేదైనా దానిని భావయుక్తంగా పాడడం ఈ అమ్మాయి ప్రత్యేకత. వచ్చేవారం నుంచీ టీనేజ్ గాయనీ గాయకులతో కొత్త సిరీస్ ప్రసారం కాబోతోంది. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-3825740562074250642?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-1382361232369238002011-10-30T22:19:00.007+05:302011-10-31T08:37:31.066+05:30ఓ నాయకుడు, ఇద్దరు నాయికలతో నడిచే కథలు చేసీ చేసీ తనకే విసుగొచ్చినట్టుంది. అందుకే ఈ సారి పంధా మార్చి ఓ నాయిక ఇద్దరు నాయకుల కథతో మన ముందుకు వచ్చాడు సుమన్ బాబు. సుమన్ ప్రొడక్షన్స్ సగర్వ సమర్పణలో, కె. సుభాష్ కుమార్ అనే నవతరం దర్శకుడు తొలిసారిగా దర్శకత్వ బాధ్యతలు చేపట్టగా, ఇంద్రనాగుడి దర్శకత్వ పర్యవేక్షణలో రూపు దిద్దుకున్న 'నేనే మీ అల్లుడు' చిత్రరాజం ప్రత్యేకత ఏమిటంటే ఇది పూర్తిగా హాస్యరస భరితం.<div><br />నదులన్నీ చివరికి సముద్రంలో కలిసినట్టుగా మన సుమనుడు ఏ రసాన్ని చేపట్టినా అది హాస్యంగా రూపు మారిపోతుందన్నది అందరికీ తెలిసిన విషయమే. అయితే, అనేకానేక సెంటిమెంటు షోల అనంతరం విడుదలైన ఈ షోలో మాత్రం ప్రేక్షకులు ఇతర రసాలనుంచి హాస్య రసాన్ని పిండుకునే అవసరం లేకుండా నేరుగా హాస్యాన్నే ఆస్వాదించే వీలు కలిగిందన్న మాట.<div><br />పచ్చని పల్లెటూళ్ళో అనగనగా ఓ సుబ్బరాజు (మిశ్రో). అతగాడికి పేకాట పిచ్చి. ఆయన భార్య జానకి (శ్రీలక్ష్మి) కి టీవీ సీరియళ్ళ పిచ్చి. వాళ్ళబ్బాయి బాండ్ కి తనో డిటెక్టివ్ అనే పిచ్చి. వాళ్ళ పనిపిల్ల సీతాలుకి 'అష్టా చమ్మా' సినిమాలో కలర్స్ స్వాతిలాగా హీరో మహేష్ బాబంటే పిచ్చి. అదే ఇంట్లో పనివాడు మరియు సీతాలు బావ రంగయ్యకి సీతాలంటే పిచ్చి. వీళ్ళందరి మధ్యనా ఏ పిచ్చీ లేనిది సుబ్బరాజు కూతురు మహాలక్ష్మి (అంజూ అస్రానీ, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/04/blog-post_17.html">'శుభం'</a></i> ద్వితీయ నాయిక హారిక!)</div><div><br />చూడ్డానికి రెండు పదహార్లు నిండి మూడో పదహారు నడుస్తోందేమో అనిపించే మహాలక్ష్మి అచ్చమైన పల్లెటూరి 'ముద్దబంతి'. పగటివేళ పట్టు పావడాలు, శిల్కు వోణీలు మరియు ఒంటి నిండా ధగద్ధగాయమైన నగలతో వెలిగిపోతూ, రాత్రి వేళల్లో కేవలం నైటీ మాత్రమే ధరించే సంప్రదాయమైన ఆడపిల్ల. ఓ రోజు పొద్దున్నే అలంకరణ పూర్తి చేసుకుని, కడవెత్తుకుని నీలాటిరేవుకెళ్ళి నీళ్ళు ముంచుకుని ఇంటికి వస్తుంటే, అప్పుడే ఎర్రబస్సు దిగిన ఓ అందమైన యువకుడు (ఎవరో ఎంతమాత్రమూ కాదు, మన సుమనుడే) స్ట్రాలర్ సహితుడై ఆమె వెంట పడతాడు.</div><div><br />ఇంట్లో పిచ్చాళ్ళంతా వాళ్ళ వాళ్ళ పిచ్చిల్ని ప్రయోగించగా, వాటిని ఓపిగ్గా భరించి చివర్లో తను అమెరికా నుంచి వచ్చిన సుబ్బరాజు మేనల్లుడు 'చక్రధర్' అని చెబుతాడు. ఇటు మహాలక్ష్మి, అటు సీతాలూ కూడా అతగాడిని ఏకకాలంలో మోహించేస్తారు. ఆ అందాల చందమామే తన ఇంటి అల్లుడు కావాలని ఆశ పడుతుంది జానకి. సుబ్బరాజు ఆనందభాష్పాలు రాలుస్తాడు. ఇప్పుడో, ఇంకాసేపట్లోనో ఈ చక్రధరూ మహాలక్ష్మీ ఓ యుగళగీతం పాడేసుకుంటారని ఊహిస్తూ ఉండగా, సుబ్బరాజు ఇంటిముందు ఓ కారు ఆగుతుంది. నేనే చక్రధర్ అంటూ ఇంకో కుర్రాడు (ఇంద్రనాగు) దిగుతాడు.</div><div><br /></div><div></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zcwCVPMJnbI/Tq2BfkqlMeI/AAAAAAAAAmI/eBIVd4ZbkXI/s1600/nene%2Bmee%2Balludu.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 202px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-zcwCVPMJnbI/Tq2BfkqlMeI/AAAAAAAAAmI/eBIVd4ZbkXI/s320/nene%2Bmee%2Balludu.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669329885347525090" /></a><br /></div><div>వచ్చిన ఇద్దరికీ ఒకరి గురించి ఒకరికి తెలియకుండా చేయాలని సుబ్బరాజు అండ్ కో ప్రయత్నం. ఇందులో భాగంగా రంగయ్య మన సుమన్ బాబుని గేదెల దగ్గరికి తీసుకెళ్ళి పాలు పిండమంటాడు. అప్పుడేమో బాబు 'అమెరికా గేదల' గురించి బోల్డన్ని విషయాలు చెబుతాడు. గుడికి వెళ్లి, మహాలక్ష్మితో సహా భక్తులందరికీ వినపడే విధంగా మహాలక్ష్మితో తనకి పెళ్ళి జరిపించమని షిరిడీ సాయిబాబాని కోరుకుని నూటెనిమిది ప్రదక్షిణాలు చేస్తాడు. మహాలక్ష్మితో బోల్డన్ని చిలిపి రొమాంటిక్ కబుర్లు చెబుతాడు. అంతేనా, మహాలక్ష్మి అతగాడిని తాకగానే గ్రాఫిక్స్ మెరుపులు కనిపిస్తాయి కూడా. విశాల హృదయ అయిన సీతాలు ఇంద్రనాగుని కూడా తగుమాత్రంగా ప్రేమించేస్తుంది.</div><div><br />ఎవరెన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా ఓ రోజు చక్రధర్లిద్దరూ ఎదురు పడిపోతారు. నలుపు తెలుపుల్లో దృశ్యం మాత్రమే కనిపించే వెనక మెరుపొకటి కనిపించి మాయమవుతుంది. ఇద్దరూ 'నువ్వెంత?' అంటే 'నువ్వెంత?' అనుకోవడం, 'మహాలక్ష్మి నాది' అంటే 'నాది' అనుకోవడం, ఈ ఇంటికి 'నేనే అల్లుడు' అనుకోవడం మాత్రం సొష్టంగా వినిపిస్తాయి. అప్పుడింక సుమనుడు అత్తగారినీ, ఇంద్రనాగు మావగారినీ ప్రసన్నం చేసుకునే ప్రయత్నాల్లో పడతారు. 'గుండమ్మకథలో ఎన్టీ వోడిలాగా' రుబ్బురోలు దగ్గర అత్తయ్యకి పప్పు రుబ్బిపెట్టీ, టీవీ సీరియల్ కబుర్లు చెప్పీ సుమనుడు అలరిస్తే, పేకాటతో సుబ్బరాజుని పడగొట్టేస్తాడు ఇంద్రనాగు. </div><div><br />ఇది పని కాదని తలచిన సుమనుడు ఏకంగా కోయదొర వేషం వేసుకుని 'కుర్రో కుర్రు' అనుకుంటూ వచ్చి ముందొచ్చిన వాడే అల్లుడు అనే హింటుని సుబ్బరాజు కుటుంబానికి అందించి చటుక్కున మాయమై, గబుక్కున తెల్ల పేంటు, నల్ల చొక్కాలో ప్రత్యక్షం అవుతాడు. సుమన్ బాబు శ్రమ ఫలించి మారువేషంలో అతగాడిని ఎవరూ కూడా గుర్తుపట్టరు. మహాలక్ష్మి కూడా ఇంక తప్పదురా బాబూ అనుకుని, సుమన్ తో కలిసి ఫిలిం సిటీలో "ఏ మాయ చేసేసావో ఓ మైనా.. ఏ మంత్ర మేసేసావో.." అనే డ్యూయట్టు పాడేసుకుంటుంది. డ్యూయట్టు అయిపోయాక వచ్చేది క్లైమాక్సే అని కొత్తగా చెప్పక్కర్లేదు కదా. </div><div><br />షిరిడీ సాయిబాబా సాక్షిగా సుమన్ బాబు చెప్పే నిజం అల్లప్పుడెప్పుడో రవిరాజా పినిశెట్టి తీసిన<i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_15.html"> 'రుక్మిణి'</a></i> సినిమాని జ్ఞాపకం చేస్తుంది. సుమనుడి మంచితనానికి అంతటి ఇంద్రనాగుడూ కరిగి కన్నీరవుతాడు. మహాలక్ష్మి పరుగున వెళ్లి వాటేసుకుంటుంది. అత్తమామలు ఆనందభాష్పాలు విడుస్తుండగా, నును సిగ్గుతో 'నేనే మీ అల్లుడు' అని ప్రకటిస్తాడు అనాధ సాఫ్టవేర్ ఇంజినీర్ వాసు పాత్రని ధరించిన సుమన్ బాబు. ఆద్యంతమూ హాస్యరసం అవ్వడం వల్లేమో తెలీదు కానీ తన పాత్రని అనాయాసంగా భరించేశాడు సుమనుడు. వాచికాన్ని మినహాయించుకుంటే, నటనలో కూసింత ఇంప్రూవ్మెంట్ కనిపించిందో, నాకు చూడడం అలవాటైపోయిందో అర్ధం కావడం లేదు. </div><div><br />మిత్రులొకరు చెప్పినట్టుగా, సినిమాల్లోనే కాదు టీవీ సీరియళ్లలోనూ అవుట్ డేటెడ్ అయిపోయిన పల్లెటూళ్ళు, మండువా లోగిళ్ళు లంగావోణీలని ఇంకా గుర్తుపెట్టుకున్నందుకైనా సుమన్ బాబుని అభినందించాల్సిందే. టైటిల్స్ లో యానిమేషనూ, అక్కడక్కడా గ్రాఫిక్సులూ ఈ షో ప్రత్యేకత. భోలేషావలీ సంగీతం ఈసారి కూడా బాగుంది. ఇంద్రనాగ్ కూడా సుమన్ తో సరిసమానంగా కాస్ట్యూమ్స్ ధరించడం కొంచం మింగుడు పడలేదు. పాసివ్ పాత్రల పట్ల బాబుకి ఉండే మక్కువ వల్ల కావొచ్చు, కొన్ని కొన్ని సన్నివేశాల్లో ఇంద్రనాగు సుమన్ని దబాయించాడు. దర్శకత్వ పర్యవేక్షణ కొంచం శ్రుతిమించడం వల్ల కాబోలు ఆద్యంతమూ ఇంద్రనాగ్ మార్కు (మరేదో కాదు సుమన్ బాబు మార్కే) కనిపించింది. అయినప్పటికీ, కాసిన్ని సీన్లలో మనస్పూర్తిగా నవ్వించింది. అన్నట్టు తదుపరి షో పేరు <i>'చూడు చూడు తమాషా'</i> .. ఇవాళే ప్రకటన వచ్చింది, బాబుది రాక్ స్టార్ పాత్ర అనుకుంటా!!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-138236123236923800?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-50956988375819620412011-10-25T21:56:00.002+05:302011-10-25T22:18:39.289+05:30ఏకాగ్ర చిత్తంతో పని చేసుకుంటూ ఉండగా చొక్కా జేబులోనుంచి బీప్ బీప్ అన్న చప్పుడు వినిపించింది. 'తర్వాత చూడొచ్చులే' అని నాకు నేను సర్ది చెప్పుకుని పనియందు మనసు లగ్నం చేసినవాడిని అయ్యాను. ఎంతసేపూ.. కేవలం ఒక్క నిమిషం. రెండో నిమిషంలో కుతూహలం. 'ఏదన్నా అర్జెంటు సంగతేమో.. ఫోన్ చేసి డిస్ట్రబ్ చేయడం ఎందుకని మెసేజీ పంపారేమో..' ఇలా మనసు పరిపరి విధాల పక్క దోవలు పట్టేసరికి, తప్పనిసరై జేబులోనుంచి ఫోను తీశాను. <div><br /></div><div>"దంతేరాస్, దీపావళి శుభాకాంక్షలు. బంగారం కొనండి.. అంతే బరువున్న వెండిని ఉచిత బహుమతిగా పొందండి. తరుగు, మజూరీ చార్జీలు లేవు" అంటూ సకుటుంబ వస్త్రనందనం వారి పలకరింపు, మూడు రోజుల్లో ముప్ఫై మూడోసారి. కసిగా డిలీట్ బటను నొక్కి, మళ్ళీ నా పనిలో పడ్డాను. పది నిమిషాలన్నా గడిచాయో లేదో మళ్ళీ అదే దృశ్యం పునరావృతమయ్యింది. ఈసారి శుభాకాంక్షలు అందజేసిన వారు మా కుటుంబ దర్జీ. తన సేవలని వినియోగించుకుంటోన్నందుకు ధన్యవాదాలు కూడా అర్పించారు వారు.</div><div><br /></div><div>'పండగ ఇంకా ఓ రోజు ఉందనగానే తొందరపడి ఈ కోయిల ఇలా ముందే ఎందుకు కూస్తోంది చెప్మా' అని ఒకప్పుడైతే ఆశ్చర్య పోయేవాడిని కానీ, ఇప్పుడు అలవాటైపోయింది. కొన్ని కొన్ని నెట్వర్కులు పండుగ రోజుల్లో మెసేజీ చార్జీలు పెంచేయడం మొదలు, నెట్వర్కులు జామైపోవడం వరకూ రకరకాల కారణాల వల్ల అసలు పండగకన్నా ముందరే శుభాకాంక్షల పరంపర మొదలైపోతోంది. కేవలం ఫోన్ల నుంచి మాత్రమే కాక, ఇంటర్నెట్ ద్వారా ఉచిత మెసేజీల సౌకర్యం మొదలయ్యాక ఈ శుభకామన సందేశాల పరంపర కొత్త పుంతలు తొక్కడం మొదలయ్యింది. </div><div><br /></div><div>మొబైల్ ఫోన్ వినియోగంలోకి వచ్చిన కొత్తల్లో కాల్ చార్జీల మాదిరిగానే, మెసేజీల చార్జీలూ భారీగానే ఉండేవి.. చాన్నాళ్ళ పాటు మెసేజీ ఆప్షన్ వైపు వెళ్ళనే లేదు సామాన్య వినియోగదారులు చాలామంది. చూస్తుండగానే కాల్ చార్జీలతో పాటు మెసేజీల పేకేజీల్లోనూ ఊహించనన్ని మార్పులు వచ్చేశాయ్. అలాగే ఓ కొత్త తరహా ప్రకటన విధానమూ మొదలయ్యింది. శ్రీరమణ రాసిన 'గుత్తొంకాయ కూర - మానవ సంబంధాలు' వ్యాసాల పరంపరని ఓసారి గుర్తు చేసుకుంటే, మన సెల్ఫోన్ మెసేజీలు కూడా మానవ సంబంధాల మీద తమదైన ముద్రని వేశాయని అంగీకరించక తప్పదు.</div><div><br /></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WgLrKJWJxWU/Tqbj5ijrw-I/AAAAAAAAAl8/Y0goBnPVBDE/s1600/sms.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 249px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-WgLrKJWJxWU/Tqbj5ijrw-I/AAAAAAAAAl8/Y0goBnPVBDE/s320/sms.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667467758760870882" /></a><br /></div><div>ఇప్పుడిప్పుడు పండగ వస్తోందంటే చాలు.. అది ఏ మతానికి సంబంధించినదైనా, చివరికి దేశానికి సంబంధించినదైనా సరే సెల్ ఫోనులో అక్షరాలా సందేశాల వర్షం కురుస్తోంది. ఈ సందేశాలు పంపేది కేవలం మన సర్కిల్లో వాళ్ళు మాత్రమే కాదు.. మనం ఏమాత్రమూ ఊహించని వైపునుంచి కూడా శుభాకాంక్షలు వచ్చి పడుతున్నాయి. అంటే, శుభాకాంక్షల సందేశాల ద్వారా సర్కిల్ విస్తృతమవుతోందన్న మాట, మెచ్చుకోవాల్సిన విషయమే కదా..</div><div><br /></div><div> </div><div>మన కాంటాక్ట్ లిస్టులో ఉన్నవాళ్ళూ, తమ వివరాలతో సందేశాలు పంపేవాళ్ళతో ఎలాంటి ఇబ్బందీ ఉండదు కానీ, వాళ్ళ పేరు కచ్చితంగా మన జాబితాలో ఉంటుందన్న దీటైన నమ్మకంతో శుభాకాంక్షలు అందించేవారితో అప్పుడప్పుడూ ఇబ్బందులు తప్పవు. వాళ్ళెవరో మనకి తెలీదు.. కానీ మనం వాళ్లకి తెలుసు. 'మీరు ఎవరు?' అనకూడదు. ఎవరో తెలుసుకోవాలి. బుర్రకి పదును పెట్టే కార్యక్రమమే కచ్చితంగా. మొదటినుంచీ నాకు నేనుగా పండుగ శుభాకాంక్షల సందేశాలు పంపే అలవాటు లేదు కానీ, అందుకున్న ప్రతి సందేశానికీ కచ్చితంగా జవాబు పంపేవాడిని నిన్న మొన్నటివరకూ. ఇప్పుడిప్పుడు అదికూడా సాధ్యపడడం లేదు, అందుకునే సందేశాల సంఖ్య ఇబ్బడిముబ్బడిగా పెరిగింది మరి. </div><div><br /></div><div>దసరా పండుగ నెల్లాళ్ళు ఉందనగా ఓసారి రెగ్యులర్ విజిట్లలో భాగంగా వాళ్ళ పార్లర్ కి వెళ్ళినప్పుడు ఓ పుస్తకం నా ముందు పెట్టి ముసిముసిగా నవ్వుతూ 'పండగ మామూలు సార్' అన్నాడు నా బ్యూటీషియన్. పూర్వాశ్రమంలో ఇతగాడి వృత్తినామం క్షురకుడు అని ఉండేది. నాకు తోచిన అంకె వేసి తిరిగి ఇవ్వబోతుండగా, "పేరూ, ఫోన్ నెంబరూ కూడా రాయండి సార్" అన్నాడు చనువుగా. నా తల మీద కత్తెర పెట్టిన మరుక్షణం చిరంజీవి గురించీ, ప్రజారాజ్యం గురించీ వేడి వేడి చర్చ మొదలు పెట్టడం అతగాడి అలవాటు. చెసేదేముందీ, రాసిచ్చాను. ఈ టపా రాయడానికి కొద్ది క్షణాల ముందు నా ఫోన్ బీప్ మంది. పండుగ శుభాకాంక్షలు, అతగాడి నుంచి!!</div><div><br /></div><div>మిత్రులందరికీ హృదయపూర్వక దీపావళి శుభాకాంక్షలు... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-5095698837581962041?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-69819106025274458332011-10-24T16:25:00.000+05:302011-10-24T16:32:34.973+05:30వాళ్ళంతా ఎదుటి వ్యక్తిని నిష్కల్మషంగా ప్రేమించగలరు. మనస్పూర్తిగా నమ్మగలరు. కానీ, అవతలి వ్యక్తినుంచి తిరిగి పొందేవి మాత్రం అవమానాలు, అవహేళనలు. వాళ్ళందరూ తిరస్కృతులు. నికోలాయ్, అతడి భార్య అన్నా, వాళ్ళ ఏకైక కుమార్తె నతాష, ముసలి స్మిత్ కూతురు, మనవరాలు నీలీ... వీళ్ళందరూ కూడా ప్రేమనీ, నమ్మకాన్నీ ఇచ్చి తిరస్కరింపబడ్డ వాళ్ళే. వీళ్ళందరి కథే 'తిరస్కృతులు' నవల. ప్రముఖ రష్యన్ రచయిత దస్తయేవస్కీ రాసిన <i>'The Insulted and Injured' </i>కి తర్వాతికాలంలో 'సహవాసి' గా అనువాద రంగంలో గొప్పపేరు తెచ్చుకున్న జంపాల ఉమామహేశ్వర రావు తెలుగు సేత. <div><br /></div><div>కథలో ప్రధాన పాత్ర వాన్య. అప్పుడే రచయితగా పేరు తెచ్చుకుంటున్న వాడు. చిన్నప్పుడే అనాధగా మారిన వాన్య ని పొరుగింటి పెద్దమనిషి నికోలాయ్ తన కూతురు నతాష తో పాటుగా పెంచి పెద్ద చేశాడు. వాన్యకి నతాష అంటే పిచ్చి ఇష్టం. కానీ నతాష అయోషాని ప్రేమించింది. ప్రిన్స్ వాల్కొవిస్కీ ఏకైక కుమారుడు ఆయోషా. ఎందరినో మోసం చేసి ప్రిన్స్ స్థాయికి ఎదిగిన వాల్కొవిస్కీ తెలివితేటలు ఏమాత్రమూ రాలేదు అయోషాకి. అతను అమాయకుడు, నిష్కల్మష హృదయుడు. తండ్రిమీద విపరీతమైన ప్రేమ ఉన్నవాడు. </div><div><span><br /></span></div><div>తను డబ్బు సంపాదించుకునే క్రమంలో నికోలాయ్ తో స్నేహం చేశాడు ప్రిన్స్. తన ఎస్టేట్ వ్యవహారాలూ నికోలాయ్ కి అప్పగించాడు. ఎంతో నిజాయితీగా పని చేసిన నికోలాయ్ ఎస్టేట్ వృద్ధి చెందడానికి అహరహం శ్రమించాడు. నికోలాయ్ వ్యక్తిత్వం పట్ల ఎంతగానో ఆకర్షితుడైన ప్రిన్స్, అయోషాని కొంత కాలంపాటు అతని ఇంట్లో ఉంచాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. ఆ రకంగానైనా ఆయోషాకి లోకజ్ఞానం అబ్బుతుందన్నది ప్రిన్స్ ఆశ. ప్రిన్స్ ప్రతిపాదనని సంతోషంగా ఆహ్వానిస్తాడు నికోలాయ్. ఫలితంగా, యవ్వనంలో అడుగుపెట్టిన ఆయోషా నికోలాయ్ ఇల్లు చేరతాడు. </div><div><br /></div><div>ఆయోషా నతాష తో ప్రేమలో పడడం ప్రిన్స్ పాలిట పిడుగుపాటే అవుతుంది. అంతస్తుల భేదాన్ని కలలో కూడా మర్చిపోలేని ప్రిన్స్ నికోలాయ్ మీద నిప్పులు చెరుగుతాడు. ఎస్టేట్ మీది ఆశతో అమాయకుడైన తన కొడుకు మీదకి కూతుర్ని ఉసిగొలిపాడని అనరాని మాటలు అంటాడు. మాటల యుద్ధం చేతల్లోకి మారుతుంది. ఎస్టేట్ సొమ్ము కాజేశాడనే అభియోగం మోపి నికోలాయ్ ని కోర్టుకి ఈడుస్తాడు ప్రిన్స్. మరోపక్క ఒకరిని విడిచి మరొకరు ఉండలేని ఆయోష-నతాష ఇల్లు విడిచి వెళ్ళిపోతారు. కూతురు చేసిన పని మరింత కుంగదీస్తుంది నికోలాయ్ ని. </div><div><br /></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-B3iLFAHXyt8/TqVE8Wx9uXI/AAAAAAAAAlw/XeEq7wv6zQo/s1600/Dosto.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-B3iLFAHXyt8/TqVE8Wx9uXI/AAAAAAAAAlw/XeEq7wv6zQo/s320/Dosto.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667011509813623154" /></a><br /></div><div>జీవిక కోసం ఇల్లు విడిచిన వాన్య రచయితగా స్థిరపడతాడు. ఇల్లు వెతుక్కునే క్రమంలో అతనికి వృద్ధుడైన స్మిత్, అతని టీనేజ్ మనవరాలు నీలీ తారసపడతారు. స్మిత్ మరణించడంతో ఏకాకిగా మారిన నీలీకి ఆశ్రయం ఇస్తాడు వాన్య. నీలీది ఓ విషాద గాధ. ఆమె తల్లి తన యవ్వనంలో ఓ యువకుడిని నమ్మి తన సంపదనంతా అతని చేతిలో పెడుతుంది. నీలీ భూమిమీద పడ్డాక అతడు మోసగాడని తెలుస్తుంది. అతన్నుంచి విడిపోయి దుర్భర దారిద్ర్యం అనుభవించిన ఆ వనిత, తన తండ్రి తనని క్షమించడం కోసం జీవితమంతా ఎదురు చూస్తుంది. క్షమాపణ పొందకుండానే మరణిస్తుంది. వాన్య ఇంటికి చేరిన నీలీ తీవ్రమైన అనారోగ్యం బారిన పడుతుంది. </div><div><br /></div><div>కోర్టు కేసుల నిమిత్తం తన బసని పట్నానికి మారుస్తాడు నికోలాయ్. నతాష ఆచూకి తెలిసినా ఆమెతో మాట్లాడడానికి ఇష్టపడడు. మరోవంక ప్రిన్స్ కొడుకుని చేరదీయడంతో పాటుగా, నతాషని తన కోడలిగా చేసుకుంటానని ఆమెకి మాట ఇస్తాడు. మరోవంక డబ్బున్న అమ్మాయి కాత్య తో అయోషకి పెళ్ళి నిశ్చయం చేస్తాడు. తనకంటూ ఓ వ్యక్తిత్వం లేని ఆయోష నతాషతో ప్రేమగా ఉంటూనే, పెళ్ళి చేసుకుంటానని చెబుతూనే కాత్యతో ప్రేమలో పడతాడు. కొడుకు మనస్తత్వం తెలిసిన ప్రిన్స్ ఇందుకు పరోక్షంగా రంగం సిద్ధం చేస్తాడు. ప్రిన్స్ పధకం ఫలించిందా? నికోలాయ్ కేసు ఏమయ్యింది? నతాష ని అతడు క్షమించగలిగాడా? నీలీ జన్మ రహస్యం ఏమిటి? ఇత్యాది ప్రశ్నలకి జవాబిస్తూ నవల ముగుస్తుంది. </div><div><br /></div><div>నవల ముగించి పక్కన పెట్టినా, ప్రధాన పాత్రలూ, వాటి వ్యక్తిత్వాలూ మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. కథ చెప్పే వాన్య స్పటికంలాగా స్వచ్చంగా అనిపిస్తాడు. స్వీయ ప్రేమకథతో సహా ఎవరి కథ చెప్పేటప్పుడూ కూడా ఎలాంటి ఉద్వేగానికీ లోనవ్వకుండా, ఏ వ్యాఖ్యలూ చేయకుండా ఉన్నది ఉన్నట్టు చెబుతాడతడు. నతాషా, నీలీ ఇద్దరూ కూడా బలమైన వ్యక్తిత్వం ఉన్న అమ్మాయిలే. ఆయోషా ప్రేమకోసం నతాషా చివరికంటా నిలబడితే, తల్లి జీవితం, బాల్యంలోనే ఎదురైన అనుభవాల కారణంగా వయసుకి మించిన పరిణతి చూపిస్తుంది నీలీ. కూతుర్ని విపరీతంగా ప్రేమించే, ఆత్మాభిమానం విషయంలో రాజీ పడలేని నికోలాయ్-అన్నా దంపతులనీ మర్చిపోలేం. </div><div><br /></div><div>"జంపాల ఉమామహేశ్వర రావు ఇంకా సహవాసిగా మారక ముందు వెలుగు చూసిన గ్రంధం ఇది. ....ఆయన చేపట్టిన తొలి అనువాదం ఇది. అయన మాటల్లో 'విశ్వమంతా విశాల హృదయంతో విశ్వ విఖ్యాతుడైన దస్తయేవస్కీచే చిత్రింపబడి విశ్వమానవ హృదయాలలో ఉన్నత స్థానాన్ని అందుకొంది, ఈ తిరస్కృతులు. మన తెలుగు పాఠకులకి ఇది సుమారు యాభయి ఏళ్ళ క్రితం దర్శనమిచ్చింది. మళ్ళీ ఇంత కాలానికి ఇప్పుడు మీ ముందుంది. స్వీకరించండి," అన్నారు ప్రకాశకులు పీకాక్ క్లాసిక్స్ వారు, మూడేళ్ళ క్రితం విడుదల చేసిన ప్రింట్ చివరిమాటలో. <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_11.html">'ఏడుతరాలు' </a></i>లాంటి ఎన్నో విదేశీ నవలల్ని తెలుగు వారికి పరిచయం చేసిన జంపాల అనువాద సరళిని గురించి కొత్తగా చెప్పడానికి ఏమీ లేదు. అత్యంత సరళంగా ఉంది. (పేజీలు 204, వెల రూ.75, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులు). </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-6981910602527445833?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-24424854678351468882011-10-12T12:21:00.002+05:302011-10-13T20:16:29.811+05:30ఇంట్లో అందరికీ మనమీద కోపం రావడం ఒక ఎత్తైతే, అమ్మకి కోపం రావడం మరో ఎత్తు. ఇంకెవరి కోపాన్నీ పెద్దగా పట్టించుకోక పోయినా పర్లేదు కానీ, అమ్మతో అలా కుదరదు. బోయినం మాట అటుంచి, మంచి నీళ్ళు కూడా సరిగా ముట్టవు. నాన్నకి కోపం వస్తే నాలుగు దెబ్బలు వేస్తారు. ఆ వెంటనే కోపం మర్చిపోతారు. కానీ అమ్మ అలా కాదు, ఏమీ అనదు కానీ అస్సలు మాటాడదు. మనం వెనక వెనకే తిరిగినా సరే అస్సలు మన వంక చూడనన్నా చూడదు. <div><br /></div><div>అసలు అమ్మకి కోపం ఎందుకు వస్తుంది? మనం ఏదో ఒక పిచ్చి పని చేస్తేనే కదా?? 'వెర్రిదీ అమ్మేరా... పిచ్చిదాని కోపంరా..' అన్నాడు కదా ఓ సినిమా కవి. మనం తెలిసో తెలియకో చేసే పిచ్చి పనులు అమ్మకి మన మీద పిచ్చి కోపం రప్పిస్తాయన్న మాట. నాలుగు కొట్టాలనిపించినా గబుక్కున చేతులు రావు కదా, అందుకని ఏవీ అనకుండా ఊరుకుంటుంది. నాన్న మనల్ని కొట్టినా, మనం తనని చూడడం లేదనుకుని కళ్ళనీళ్ళు కక్కుకుని, అంతలోనే చెంగుతో తుడిచేసుకుంటుంది. </div><div><br /></div><div>ఓసారేవయ్యిందంటే, అమ్మతో పాటూ <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/09/blog-post_06.html">శ్రావణమాసం </a></i>పేరంటానికి వెళ్లాను. ఆ పేరంటానికి రాజ్యంగారమ్మాయి కొత్త చీర కట్టుకుని వచ్చింది. అందరూ ఆ చీరని ఒకటే మెచ్చుకోవడం. ఇంతలో నేను చేసిన ఓ పొరపాటు వల్ల ఆ చీరమీద మరక పడింది. చిన్న మరకే అయిన కొత్త చీర కదా, పైగా ఆ అమ్మాయి మొదటిసారి చీర కట్టుకుంది కూడాను, పేరంటానికి వచ్చిన అందరూ 'అయ్యో పాపం' అనడవే. ఏం చెయ్యాలో తెలీక నేను ఇంటికెళ్ళిపోయాను. తర్వాత కాసేపటికి అమ్మొచ్చింది. ఏవీ మాటాడలేదు.. ఒకటీ రెండూ కాదు ఏకంగా మూడు రోజులు. </div><div><br /></div><div>అది మొదలు అమ్మకి చాలా సార్లే కోపం వచ్చింది నా మీద. ఎక్కువగా అల్లరి చేసినప్పుడూ, ఆటల్లో దెబ్బలు తిని వచ్చినప్పుడూ, బళ్ళో మేష్టారు నామీద కోప్పడ్డప్పుడూ, బామ్మ గట్టిగా గసిరినప్పుడూ, పరీక్షల్లో మంచి మార్కులు రానప్పుడూ ఇలా.. ఒక్కోసారి అమ్మకి నామీద ఎందుకు కోపం వచ్చిందో కూడా తెలిసేది కాదు. కోపం వచ్చినదని మాత్రం తన ముఖం చూడగానే తెలిసిపోయేది.. కారణం తర్వాతెప్పుడో తెలిసేది. నేను అల్లరేక్కువ చేస్తున్నానో, ఇంకోటనో ఎవరన్నా అమ్మకి చెప్పినా అమ్మకి నామీదే కోపం వచ్చేసేది మరి. </div><div><br /></div><div>నేను బడి నుంచి ఇంటికి వచ్చేసరికి ఎప్పటిలాగా నవ్వుతూ ఎదుర్రాకుండా ముఖం గంటు పెట్టుకుని తన పన్లు తను చేసుకుంటోందంటే అమ్మకి నామీద కోపం వచ్చేసినట్టే. ఇంక నేనెంత వెంటబడి మాటాడినా విననట్టు నటిస్తుంది. నాకేవీ పనులు చెప్పదు. నేను చెయ్యబోయినా చెయ్యనివ్వదు. మొదట్లో అమ్మకి కోపం వస్తే నాకు భయం, బాధా వచ్చేసేవి కానీ, రాన్రాను అమ్మ కోపం పోగెట్టే ఉపాయం తెలిసిపోయింది. ఏవీలేదు, అమ్మకి కోపం రాగానే అన్నం ఎప్పుడూ తినేంత కాకుండా కొంచమే తినడం. </div><div><br /></div><div>మొత్తం మానేస్తే నాన్న తంతారు కానీ, ఆకల్లేదు అని కొంచం తిని ఊరుకుంటే ఏవీ అనలేరు కదా. ఈ ఉపాయం మాత్రం బ్రహ్మాండంగా పనిచేసింది. ఓ పూటో రోజో చూసి అమ్మ వెంటనే మాటాడేసేది. తర్వాతేవో మంచి మాటలు చెప్పేది. నేను బుద్ధిగా వినేవాడిని. మళ్ళీ కథ మామూలే. అమ్మ కోపం కబుర్లు ఇలా ఉంటే, మన బ్లాగు లోకపు అమ్మ గూగులమ్మకి నా మీద కోపం వచ్చిందివాళ. ఉదయానే నన్ను మెయిల్లోకి వెళ్ళనివ్వకుండా అడ్డగించి ఏదో ప్రశ్న అడిగింది, నా మూడ్ బాగోక ఓ తిక్క జవాబు చెప్పాను. అంతే.. దారి మూసేసింది. </div><div><br /></div><div>చేసేది ఏముంది? ఇంతకాలం <i>nemalikannu@gmail.com</i> గా ఉన్న నా చిరునామా <i>nemalikannumurali@gmail.com</i> గా మారింది. ఎంతైనా అమ్మ అమ్మే.. గూగులమ్మ అమ్మ అవుతుందా? మనం అలిగినా పట్టించుకుంటుందా??</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-2442485467835146888?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-4022550517859273892011-10-10T23:18:00.001+05:302011-10-11T22:56:13.974+05:30మొన్నొక రోజు దగ్గరలోనే ఉన్న ఒక లైబ్రరీకి వెళ్లాను. చాలా రోజులుగా బయటినుంచి చూస్తున్నా ఎప్పుడూ లోపలికి వెళ్ళలేదు. మిగిలినవన్నీ ఎలా ఉన్నా లైబ్రరీకి వెళ్ళే అలవాటు తప్పిపోయి చాలా రోజులు అవ్వడం ఇందుకు ఒక ముఖ్యమైన కారణం అయి ఉండొచ్చు. ఒక ఆధ్యాత్మిక సంస్థ, ప్రభుత్వ సాయంతో నిర్వహిస్తున్న ఈ లైబ్రరీలో కేవలం ఆధ్యాత్మిక పుస్తకాలు మాత్రమే కాక అన్నిరకాల పుస్తకాలూ ఉండడం నన్ను ఆశ్చర్య పరిచింది. <div><br /></div><div>పోటీ పరీక్షలకి ప్రిపేరవుతున్న పిల్లలంతా మహ సీరియస్సుగా పుస్తకాలు తిరగేస్తూ నోట్సులు రాసేసుకుంటున్నారు. పేపర్లు చదవడానికి వచ్చిన సీనియర్ సిటిజన్లు అక్కడక్కడా కనిపించారు. విశాలమైన ఆవరణ, దానికి తగ్గట్టు చక్కని నిర్వహణ. ర్యాకులు చూడగానే అసలు ఏమేం పుస్తకాలు ఉన్నాయా అన్న ఆసక్తి మొదలయ్యింది. యండమూరి నవలల మొదలు ఆరుద్ర సమగ్రాంధ్ర సాహిత్యం వరకూ చాలా రకాల పుస్తకాలే కనిపించాయి. </div><div><br /></div><div>ఇది పని కాదనిపించి, కేటలాగు చదవడం మొదలు పెట్టాను. ఎంత ఆశ్చర్యం కలిగిందంటే, చాలా రోజులుగా ప్రింట్లో లేని ఎన్నో పుస్తకాలు ఆ లైబ్రరీలో ఉన్నాయి. ప్రతి పుస్తకానికీ ఓ కోడ్ నెంబర్ ఇచ్చారు. ఓ రెండు పేజీలు తిరగెయ్యగానే చిన్న ఆలోచన వచ్చి, నేను చదవాలనుకునే పుస్తకాల కోడ్ నెంబర్లు నోట్ చేయడం మొదలు పెట్టాను. ఆ పని చేస్తున్నంత సేపూ మా ఊరి రచ్చబండ దగ్గర సామూహిక పత్రికా పఠనం మొదలు, పక్కూళ్ళో ఉన్న ప్రభుత్వ గ్రంధాలయంలో గంటలకి గంటలు గడపడం వరకూ ఎన్నో సంగతులు గుర్తొచ్చాయి. </div><div><br /></div><div>మా రచ్చబండ ప్రత్యేకత ఏమిటంటే, అక్కడ ఎవరూ పేపర్ చదవక్కరలేదు. వింటే చాలు, రేడియో వార్తలు విన్నట్టుగా. అప్పట్లో మా ఊళ్ళో తమని తాము ఆకాశవాణి వార్తా చదువర్లుగా భావించుకున్న వారికి లోటు లేని కారణాన, మొదటగా పేపర్ దక్కించుకున్న వాళ్ళు మిగిలిన వాళ్లకి చదివే అవకాశం ఇవ్వకుండా గడగడా చదివేసేవాళ్ళు. మా బడి ఉన్నది ఆ పక్కనే అవ్వడం వల్ల వద్దన్నా సరే, పేపరు వార్తలూ ఆ తర్వాత జరిగే విశ్లేషణలూ చెవిన పడుతూనే ఉండేది. </div><div><br /></div><div>ప్రభుత్వం గ్రంధాలయాలని నిర్వహిస్తుందనీ, అక్కడ అన్నిరకాల పత్రిలతో పాటు నవలలూ ఉచితంగా చదువుకోవచ్చనీ కాలేజీకి వచ్చేంత వరకూ నాకు తెలీదు. హైస్కూల్లో పరిచయమైన అద్దె నవలల లైబ్రరీ ఓ విషాద జ్ఞాపకం. ఇది రాస్తూ కూడా వీపు తడుముకున్నానంటే ఇంక చెప్పడానికి ఏముంటుంది? అదృష్టవశాత్తూ ప్రభుత్వ గ్రంధాలయం లైబ్రేరియన్ తో నాకు స్నేహం కుదిరింది. వార, మాస పత్రికల్ని మడత నలగకుండా తాజాగా చదవగలిగే వీలు కుదిరింది. కోడూరి కౌసల్యా దేవి 'చక్రభ్రమణం' లాంటి నవలల్ని చదివింది అక్కడే. </div><div><br /></div><div>తర్వాతి కాలంలో లైబ్రరీలకి వెళ్లిందీ, సమయం గడిపిందీ బహుతక్కువ. కావాల్సిన పుస్తకాలు కొనుక్కోవడం, చదువుకోవడమే తప్ప లైబ్రరీల మీద పెద్దగా దృష్టి పెట్టలేదు. లెండింగ్ లైబ్రరీలు కను మరుగైపోవడం తెలుసు.. ప్రభుత్వ లైబ్రరీల గురించి అప్పుడప్పుడూ పేపర్లలో 'నిధుల కొరతతో సతమతం' లాంటి వార్తలు చదవడమే తప్ప ఎలా ఉన్నాయో చూద్దాం అనిపించలేదు. ఇదిగో ఇప్పుడు, ఒక లైబ్రరీని కనుగొన్నాను. నేను తదేక దీక్షతో కేటలాగుని చదువుతూ ఉండగానే లైబ్రేరియన్ వచ్చారు.</div><div><br /></div><div>తగుమాత్రంగా నన్ను నేను పరిచయం చేసుకుని, లైబ్రరీ వివరాలు అడిగాను. ప్రవేశం, పుస్తకాలూ ఉచితమే. కానైతే ఆవరణ దాటి బయటికి ఇవ్వరు. అక్కడే కూర్చుని చదువుకుని, వాళ్ళ పుస్తకాన్ని వాళ్లకి జాగ్రత్తగా అప్పగించేసి రావాలి. అంతా బాగానే ఉంది కానీ, వాళ్ళ టైమింగ్సూ, నా వేళలూ బొత్తిగా రైలు పట్టాల్లా ఉన్నాయి. ఏదో ఒకటి చేసి ఈ పట్టాల మీద బండి నడపాలని మాత్రం గట్టిగా అనేసుకున్నాను. చూడాలి, మనసుంటే మార్గం అదే దొరుకుతుంది అంటారు కదా..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-402255051785927389?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-50476759826961409432011-10-07T21:56:00.000+05:302011-10-07T21:56:25.745+05:30మధ్యాహ్నం బడిలోనుంచి ఇంటికి వచ్చేసరికి అమ్మ డబ్బాలో అప్పచ్చులు చిన్న పళ్ళెంలో పెట్టి సిద్ధంగా ఉంచుతుంది కదా. కాళ్ళూ, చేతులూ, ముఖం కడిగేసుకుని, తల దువ్వించేసుకుని, ఆ అప్పచ్చుల పని పట్టగానే ఓ గ్లాసుడు పాలిచ్చేస్తుంది. అవి తాగేసి, బళ్ళో చెప్పిన పాఠాలు కాసేపు చదివేసుకుని, పలక మీద రాయాల్సిన పాఠం ఏవన్నా ఉంటే రాసేసి ఆ పలకని జాగ్రత్తగా ఓమూల పెట్టేస్తే చదువైపోయినట్టే. ఇంక ఆటలకి వెళ్లిపోవచ్చు. <div><br /></div><div>రామాలయం దగ్గరో, కాంగ్రెస్ అరుగు దగ్గరో అప్పటికే ఫ్రెండ్సులంతా వచ్చేసి ఉంటారు కదా.. పంటలేసుకునే లోగా వెళ్ళామంటే సరే. లేకపొతే వాళ్ళ ఆట చూస్తూ కూర్చోవాలి. ఎలాగూ మళ్ళీ నాన్న ఇంటికి వచ్చేలోగానే తిరిగి వచ్చెయ్యాలి కాబట్టి ఎక్కువసేపు ఆడుకోడానికి ఉండదు. గూటీబిళ్లో, ఏడు పెంకులాటో అయితే కనీసం ఒక్క ఆటా అవ్వదు. గుడి మీద మైకులో పాట వినిపించిందంటే ఇంక ఇంటికి వెళ్ళాల్సిందే. అప్పటికి అమ్మ పెరట్లో రోటిదగ్గర ఉంటుంది. </div><div><br /></div><div>మందార చెట్టుకింద ఉండే ఆ రోలు ఎంత పెద్దదంటే, కడగాలంటేనే ఓ బిందెడు నీళ్ళు పడతాయి. ఆ రోట్లో ముందర పిండి రుబ్బేసుకుని, సుబ్బరంగా కడిగేసి, తుడిచేసి అప్పుడు మొదలు పెడుతుంది అమ్మ పచ్చడి రుబ్బడం. ఎక్కువగా కొబ్బరి పచ్చడి.. తప్పితే కంది పచ్చడో, పెసర పచ్చడో.. ఇంకా ఒక్కోసారి వెలక్కాయ పచ్చడి, వంకాయ రోటి పచ్చడి లాంటివి కూడా చేస్తుందనుకో. కానీ ఒక్క కొబ్బరి పచ్చడినే ఒక్కోరోజు ఒక్కోలా చెయ్యగలదు, రోజూ తిన్నా విసుగు రాకుండా. </div><div><br /></div><div>రోలుకి ఎదురుకుండా పీటేసుకుని కూర్చున్నామంటే అమ్మ పచ్చడి చెయ్యడం చూడొచ్చు. <i>ఎందుకూ చూడడం?</i> అంటే చూడ్డానికి బాగుంటుంది కాబట్టి. తుడిచిన రోట్లో, ఇంట్లోనుంచి తెచ్చుకున్న వేడి వేడి పోపు దింపి రోకలి బండతో కొంచం దంపి అందులో కొబ్బరి కోరు వేస్తుందా, ఇంకో రెండు దంపులు దంపగానే రుబ్బురోలు పొత్రం జాగ్రత్తగా రోట్లోకి దించుతుంది. మనమేమో రోలు మీద చేతులు వెయ్యకుండా చూడాలన్న మాట. వేస్తే ఇంకేమన్నా ఉందీ, పొత్రం కింద వేళ్ళు కానీ పడ్డాయంటే ఇంక పలక మీద ఏమీ రాయలేం. </div><div><br /></div><div>ఓ చేత్తో పొత్రం తిప్పుతూ, రెండో చేత్తో పచ్చడి రోట్లోకి తోస్తో భలేగా రుబ్బేస్తుంది అమ్మ. పచ్చడి అన్నంలోకి అయితే ఒకలాగా, ఇడ్డెన్ల లోకి ఇంకోలాగా రుబ్బుతుందా..అదే ఏ గారెల్లోకో అయితే పచ్చడి వేరేగా ఉంటుంది. అసలు అమ్మ రుబ్బే పచ్చడి చూసి అది ఎందులోకో చెప్పేయొచ్చు. శనివారం సాయంత్రం అల్లప్పచ్చడి కానీ రుబ్బుతోందంటే ఆవేళ రాత్రికి ఉప్మా పెసరట్టని అర్ధం. పెసర పచ్చడి బోల్డు బోల్డు రుబ్బుతోందంటే పుణుకులేసి, పులుసెడుతుందని తెలిసిపోయేది. వంకాయ పచ్చడి రాచ్చిప్పలోకి తీస్తోందంటే ఉప్పుడుపిండి తినబోతున్నామని ఇంకెవరూ వేరే చెప్పక్కర్లా. </div><div><br /></div><div>రోట్లో పిండి రుబ్బుతోన్నా, పచ్చడి రుబ్బుతోన్నా పొత్రం భలేగా ఇబ్బంది పెట్టేస్తుంది. ఉన్నట్టుండి కర్ర బురుజు ఊడిపోతుందా.. దాంతో రుబ్బడం ఒక్కసారిగా ఆగిపోతుంది. ఒక్కోసారి ఆ విసురుకి అమ్మ చెయ్యి రోటికి తగిలి ఒహటో రెండో గాజులు చెల్లిపోతాయి కూడాను. బురుజు ఊడిపోయినప్పుడు అమ్మకి మనం బోల్డంత సాయం చెయ్యొచ్చు. పొత్రం పైకి తీసి ఓ చేత్తో పట్టుకుని, రెండో చేత్తో బురుజు అమరుస్తుందా, మనమేమో రోకలి బండ తీసుకుని ఆ బురుజు మీద చిన్న చిన్న దెబ్బలు జాగ్రత్తగా వేశామంటే అదికాస్తా అమిరిపోతుంది. మనం ఏమరుపాటుగా గానీ ఉన్నామంటే మాత్రం ముందు అమ్మ చేతికి దెబ్బ తగులుతుంది, ఆ తర్వాత మన వీప్పగులుతుంది. </div><div><br /></div><div>పచ్చడి రుబ్బడం అవుతోందనగా, వంటింట్లోకి పరిగెత్తుకెళ్ళి ఉప్పు రాచ్చిప్పలోనుంచి ఓ గుప్పెడు ఉప్పు గానీ పట్టుకొచ్చామంటే అమ్మ ఎంత సంతోషిస్తుందో చెప్పలేను. ఆ ఉప్పుని రోలు మీద వేసి, అమ్మ పచ్చట్లోకి కావాల్సింది తీసుకున్నాక ఎక్కువ మిగిలితే మళ్ళీ రాచ్చిప్పలో వేసేయడం.. కాసిన్ని రాళ్ళే అయితే నోట్లో వేసేసుకోవడం. అదికూడా అమ్మకి పచ్చడి రుచి ఎలా ఉందో చెప్పాకే. రుచి కోసం పచ్చడి అరచేతిలో వేయించుకోకూడదు. గుప్పిడు బిగించి చేయి చాపితే మణికట్టుకీ వేళ్లకీ మధ్యలో కొంచం పచ్చడి వేస్తుంది అమ్మ. దాన్ని నాలుకతో అందుకుని ఒక్కసారి కళ్ళు మూసుకున్నామంటే రుచి చెప్పేయొచ్చు. </div><div><br /></div><div>పచ్చడి రుబ్బేటప్పుడు ఊరికే పోచికోలు కబుర్లు కాకుండా (అంటే ఏవిటో తెలీదు.. అమ్మ అలాగే అనేది) రోజూ పద్యాలు నేర్పేది అమ్మ. <i>'కూజింతం రామ రామేతి...' </i>తో మొదలు పెడితే ఎన్నెన్ని పద్యాలో. విడి పద్యాలు అవ్వగానే అష్టకాలు అందుకుంది. <i>'వసుదేవ సుతందేవం...'</i> తో మొదలు పెట్టి కృష్ణాష్టకం ఓ వారం రోజులు, అదయ్యాక <i>'గంగాతరంగ రమణీయ జటా కలాపం...' </i>అంటూ విశ్వనాథాష్టకం మరో వారం.. ఇలా సాగేది చదువు. పచ్చడి రుబ్బుతున్నంత సేపూ ముందటి పద్యం అప్పగించడం, కొత్త పద్యం నేర్చుకోవడం.. ఇదంతా కూడా రుబ్బడాన్ని రెప్ప వెయ్యకుండా చూస్తూనే. </div><div><br /></div><div>చూస్తుండగానే అన్నిచోట్లా వచ్చి పడిపోయిన మార్పు వంటగదిలోకీ చొచ్చుకుని వచ్చేసింది. అమ్మ స్థానంలో ఆలి ప్రవేశించింది. రోటి గలగలల స్థానాన్ని మిక్సీ గురుగుర్రులు ఆక్రమించేశాయి. నాలుగు ఆవాలు పొడి కొట్టాలన్నా, రెండు మిరపకాయలు నలపాలన్నా కూడా మిక్సీనే శరణ్యం ఇప్పుడు. "ఏవి తల్లీ నిరుడు రుబ్బిన రోటి పచ్చళ్ళు.." అని మూగగా పాడుకుంటూ కాలం గడుపుతుండగా, ఊహించని విధంగా మూలపడ్డ రోటికి పూర్వ వైభవం వచ్చేసింది. కరెంటు కోత పుణ్యమాని మిక్సీ మూగబోవడంతో అన్నపూర్ణ లాంటి రుబ్బురోలు రుచికరమైన పచ్చళ్ళని అందిస్తోందిప్పుడు. <i>'మరక మంచిదే' </i>అని ఊరికే అన్నారా డిటర్జంట్ కంపెనీ వాళ్ళు? </div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-5047675982696140943?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-59599752776963226932011-09-26T23:04:00.000+05:302011-09-26T23:05:52.178+05:30మనమెంత <i>'సమయమా...చలించకే...' </i>అని పాడుకున్నా, కాలం దాని పని అది చేసుకుపోతూ ఉంటుంది. మనమంత కచ్చితంగా మన పనులు చేసుకోలేం కాబట్టి టైం సరిపోవడం లేదు అని తప్పించేసుకుంటూ ఉంటాం. గడియారానికున్న కచ్చితత్వం మనకి లేదన్నది ఎంత నిజమో, ఒక యంత్రం పనిచేసినంత కచ్చితంగా మనుషులెవరూ పని చేయలేరన్నది కూడా అంతే నిజం. అలా చేసేస్తే ఇంక మనిషికీ, యంత్రానికీ తేడా ఏం ఉంటుంది కనుక? <div><br /></div><div>మనం ఎక్కాల్సిన బస్సులూ, రైళ్ళూ మొదలు, చూడాల్సిన సినిమాల వరకూ ఏవీ కూడా టైముని పాటించవు. రైళ్ళ విషయంలో 'జీవితకాలం లేటు' లాంటి జాతీయాలే పుట్టేశాయి. మరీ హౌస్ ఫుల్లుగా నడుస్తున్న కొత్త సినిమాలు మినహాయిస్తే, మిగిలిన సినిమాలు కచ్చితంగా షెడ్యూలు సమయానికి మొదలవ్వడం తక్కువ. ఓ ఐదునిమిషాలు ఆగితే మరో పది మందన్నా వస్తారేమో అన్న ఆశ థియేటర్ వాళ్ళని అలా ఆలస్యంగా నడిపిస్తుంది. </div><div><br /></div><div>చాలా ఆఫీసుల్లో జరగాల్సిన పని, జరగాల్సిన సమయానికి పూర్తిపోవడం అన్నది అత్యంత అరుదైన వ్యవహారం. కారణాలు ఏవిటా అని ఆలోచిస్తే, ఆసమయంలో పూర్తికావడం అసంభవం అనిపించే విధంగా డెడ్ లైను ఉండడం, పనిని పూర్తి చేయాల్సిన బృందంలోని మెజారిటీ సభ్యులకి సమయపాలన లేకపోవడం, 'ఈ పని పూర్తి చేసేస్తే ఇంతకన్నా ఎక్కువ పని వచ్చిపడుతుంది' తరహా ఆలోచనా ధోరణి, చివరిక్షణం వరకూ తాత్సారం చేసి అప్పుడు ఎవరో ఒకరి మీద పడేయెచ్చునన్న ఎస్కేపిస్టు విధానం.. ఇలా అనేకం కనిపిస్తాయి. </div><div><br /></div><div>కలవాల్సిన వ్యక్తులని చెప్పిన సమయానికి కచ్చితంగా కలవడం అన్నది దాదాపు అసంభవం. బస్సులు, రైళ్ళ ఆలస్యం మొదలు ట్రాఫిక్ జాముల వరకూ ఎన్ని కారణాలన్నా చెప్పుకోవచ్చు. వీటితో పాటు సరిగ్గా సమయానికి వెళ్ళాలన్న సీరియస్ నెస్ లోపించడమూ ఓ ముఖ్య కారణమే. ఎంసెట్ లాంటి పరీక్షలకి 'ఒక్క నిమిషం' నిబంధన విజయవంతంగా అమలు చేస్తున్న తర్వాత కూడా ఆలస్యంగా పరిక్షకి వచ్చి వెనక్కి వెళ్ళే విద్యార్ధులు దీనిని రుజువు చేస్తూ ఉంటారు. పరీక్ష హాల్లో ఉన్న వందల మంది సమయానికే వచ్చినప్పుడు, ఈకొందరు ఎందుకు రాలేకపోయారు? అనిపించక మానదు. </div><div><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-abQDBMt507M/ToC3uknesqI/AAAAAAAAAlo/XU6-hyAyqWY/s1600/time.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 318px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-abQDBMt507M/ToC3uknesqI/AAAAAAAAAlo/XU6-hyAyqWY/s320/time.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656723142708474530" /></a><br /></div><div>చాన్నాళ్ళ క్రితం ఓ నట వారసుడిని భారీగా లాంచ్ చేశారు. టీవీ చానళ్ళు అతగాడితో ఇంటర్వ్యూలు గుప్పించాయి. "మీ తాతగారు మీకు ఏం చెప్పేవారు?" ఒకానొక టీవీ ఛానల్ వారి ప్రశ్న. తాతగారు పరమపదించే నాటికి మనవడుగారింకా బాలుడు. "తాతియ్యెప్పుడూ టయానికి తినాలి.. టయానికి పడుకోవాలి... అని చెప్పేవారు" నుదురు మీద పడని జుట్టుని వెనక్కి తోసుకుంటూ కుర్రహీరో గారి జవాబు. "ఓహో.. టైం మేనేజ్మెంట్ గురించి చెప్పేవారన్న మాట," అచ్చ తెలుగు అంతగా రాని యాంకరిణి ఇంగ్లిష్ లో సర్దుబాటు చేసేసింది. </div><div><br /></div><div>ఆమధ్య చదివిన ఓ కథలో కొడుకు ఓ మల్టి నేషనల్ కంపెనీలో పై స్థాయి ఉద్యోగి. ఉద్యోగానికి వేళా పాళా ఉండదు. "రోజూ అంతంత సేపు ఎందుకు పని చేయాలి? నిర్దిష్టమైన పని గంటలు మాత్రమే పని చేస్తానని కచ్చితంగా చెప్పెయ్. అందుకు ఎంత జీతం ఇస్తే, అంతే తీసుకో" అంటుంది అతగాడి తల్లి. కొడుకు నిర్ణయం మాట ఎలా ఉన్నా, సమయ పాలన ఎందుకు జరగడం లేదన్న దానికి ఇదో ఉదాహరణ. ఆఫీసు ప్రారంభించే సమయమే తప్ప, ముగించడానికి నిర్దిష్టమైన వేళ ఉండకపోవడం వల్ల కూడా పనుల్లో జాప్యం పెరుగుతోందనుకోవాలి. </div><div><br /></div><div>అసలు మనం టైం సరిపోవడం లేదు అని ఎందుకు అనుకుంటాం? నాకైతే ఒకటి అనిపిస్తుంది. ఏదన్నా తప్పు చేసినా ఒప్పుకోక పోవడం, దాన్ని మరొకరి మీదకి తోసేయాలని ప్రయత్నించడం మానవ నైజం. ఎవరూ కూడా అతీతులు కాదు కదా. అలా మనం మనకి చేయాలని ఉన్న పనులని చేయలేక పోతున్నప్పుడు, అందుకు ఎవరో ఒకరిని బాధ్యులని చేసేయాలి కాబట్టి నోరూ వాయీ లేని కాలం మీదకి ఆ తప్పుని తోసేసి తప్పుకుంటున్నామేమో కదూ..</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-5959975277696322693?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-58994692250875182512011-09-21T23:18:00.002+05:302011-09-22T08:24:07.182+05:30పావలా పరమపదించింది. అర్ధ రూపాయి పరిస్థితి కూడా ఇవాళో, రేపో అన్నట్టుగా ఉంది. మన జేబుల్లో చెప్పుకోదగ్గ నాణెం అంటే ఒక రూపాయి. రూపాయికి ఏమొస్తుంది? "ఓ కేజీ బియ్యం వస్తాయి" అంటున్నారు ముఖ్యమంత్రి ఎన్. కిరణ్ కుమార్ రెడ్డి. అందరికీ కాదు, రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా ఉన్న రెండు కోట్ల ఇరవై ఐదు లక్షల మంది తెలుపు రంగు రేషన్ కార్డు కలిగిన వారికి నవంబరు నుంచీ, ప్రస్తుతం కేజీ రెండు రూపాయలకి విక్రయిస్తున్న బియ్యాన్ని కేవలం ఒక్క రూపాయికే ఇవ్వబోతున్నామన్నది ముఖ్యమంత్రి ప్రకటన. <div><br /></div><div>ఒక్కో తెల్ల కార్డు కుటుంబానికి నెల ఒక్కింటికీ గరిష్టంగా ఇరవై కేజీల చొప్పున పంపిణీ చేసే సబ్సిడీ బియ్యం ధరని సగానికి సగం తగ్గించడం వల్ల ఎవరికి ప్రయోజనం? దారిద్ర్య రేఖకి దిగువన ఉన్న ఒక్కో కుటుంబానికీ తగ్గే నెలవారీ ఖర్చు కేవలం ఇరవై రూపాయలు మాత్రమే! అదే సమయంలో అసలే ఆర్ధిక ఇబ్బందుల్లో కొట్టుమిట్టాడుతున్న ప్రభుత్వం మీద పడే అదనపు భారం, బియ్యం లెవీ ధరని అనుసరించి నెలనెలా పెరుగుతూనే ఉంటుంది. పన్నులు కట్టే జనాభా మీద ఏదో రూపంలో ఈ భారం పడుతుందన్నది నిస్సందేహం. </div><div><br /></div><div>ముప్ఫయ్యేళ్ళ క్రితం కిలో రెండు రూపాయల బియ్యం పధకాన్ని రాష్ట్రంలో ప్రకటించినప్పుడూ, ప్రవేశ పెట్టినప్పుడూ అదో సంచనలం. లక్షలాది కుటుంబాలని నిజంగానే మేలు చేసిన ఈపథకం, అప్పట్లోనే రాష్ట్ర ఖజానాకి ఎంతో కీడుని కూడా చేసి, వారుణి వాహిని ఏరులై పారడానికి ప్రత్యక్ష కారణం అయ్యింది. ఎన్టీఆర్ అనంతరం తెలుగు దేశం పార్టీ ప్రభుత్వం అమలు చేయడం మానేసిన ఈ పథకాన్ని, ప్రజలకి అనేక మేళ్ళు చేయడంలో భాగంగా వైఎస్ రాజశేఖర రెడ్డి నాయకత్వంలో కాంగ్రెస్ పార్టీ పునరుద్ధరించింది. </div><div><br /></div><div>ఓపక్క నిత్యావసర వస్తువుల ధరలన్నీ రోజురోజుకీ పైపైకే వెళ్తుంటే సబ్సిడీ బియ్యం ధర మాత్రం అంతకంతకూ కిందకి దిగడం వెనుక మతలబు ఏమిటి? అభివృద్ధి కార్యక్రమాలు అమలు సక్రమంగా జరిగితే, పేదరికం తగ్గి ఇలాంటి పధకాల అవసరమే ఉండకూడదు కదా. మరి పథకాలు "విజయవంతంగా" అమలవుతూ ఉండగానే, ఇలా బియ్యం ధర తగ్గించడం ఎందుకు? పోనీ ఈ తగ్గింపు వల్ల పేదల జీవితాల్లో గణనీయమైన వెలుగు వచ్చేస్తుందా? కుటుంబానికి నెలకి ఇరవై రూపాయల చొప్పున మాత్రమే కలిగే ప్రయోజనం వెనుక నిజమైన ప్రయోజనం ఎవరికి? </div><div><br /></div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Dv6PpLRTAKI/Tnoj1QIPGHI/AAAAAAAAAlg/1d-H1RRFD0g/s1600/one-rupee-coin.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Dv6PpLRTAKI/Tnoj1QIPGHI/AAAAAAAAAlg/1d-H1RRFD0g/s320/one-rupee-coin.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654871679886628978" /></a><br /></div><div>అసలు ఈ రెండు రూపాయల బియ్యం పధకం అమలు మీద ఓ సర్వే చేయిస్తే, ఆసక్తికరమైన విషయాలెన్నో బయటికి వస్తాయి. ఉపాధి హామీ లాంటి పధకాల కారణంగా కూలీ రేట్లు గణనీయంగా పెరగడంతో, చాలామంది తెల్లకార్డులున్న వాళ్ళు సైతం 'మంచి బియ్యం' కొనడానికే మొగ్గు చూపుతున్నారు. మంచిదే! వాళ్ళకోసం కేటాయిస్తున్న సబ్సిడీ బియ్యం చాలావరకూ నల్ల బజారుకీ, అక్కడినుంచి లిక్కర్ తయారు చేసే బెవరేజేస్ లాంటి అనేకానేక చోట్లకి దారి మళ్ళుతున్నాయన్నది పేపర్లు చెబుతున్న మాట. </div><div><br /></div><div>నిజానికి, ఇలా సబ్సిడీ బియ్యం ధర తగ్గించడం కన్నా బహిరంగ మార్కెట్లో కేజీ ఒక్కింటికి ముప్ఫై రూపాయలు పైచిలుకు పలుకుతున్న బియ్యం ధరకి కళ్ళాలు బిగిస్తే 'దారిద్ర్య రేఖకి దిగువున ఉన్న' వారితో సహా అనేకానేకమంది జనం ప్రభుత్వాన్ని మెచ్చుకునే వాళ్ళు. కానీ ఏం లాభం, అలా చేస్తే వ్యాపారస్తులంతా గుర్రుమని, మొదటికే మోసం వచ్చే ప్రమాదం ఉంది. జనం కన్నా, వాళ్ళ బాగు కొంచం ఎక్కువ ముఖ్యం. ఎందుకంటే వాళ్ళలో చాలామంది ప్రత్యక్షంగా రాజకీయ నాయకులు, మరికొందరు పరోక్షంగా సహాయకారులు. </div><div><br /></div><div>ఇలా సబ్సిడీ బియ్యం ధర తగ్గించడం వల్ల ఎవరికీ ఏ ఇబ్బందీ ఉండదు. పైగా, ఈ బియ్యాన్ని బ్లాకులో కొనుక్కునే వ్యాపారస్తులకి కొంచం బరువు తగ్గుతుంది కూడా. ప్రభుత్వమేమో పేదలకోసం తనెంత కష్టపడుతోందో పేపర్లలోనూ, టీవీల్లోనూ రంగురంగుల్లో చెప్పుకోవచ్చు. సబ్సిడీ కింద పోయేది ప్రజల సొమ్మే కాబట్టి, ఉన్న పన్నులు పెంచో, కొత్త పన్నులు వేసో జనం ముక్కు పిండి వసూలు చేసుకోవచ్చు. ఏమో, ప్రభుత్వం పని చేయడం లేదన్న అపప్రథని ఏ కొంచమైనా తగ్గించుకోవచ్చేమో కూడా.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-5899469225087518251?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-57104931933457573742011-09-20T23:00:00.002+05:302011-09-20T23:05:52.429+05:30ఎమ్వీయస్ హరనాధ రావు పేరు వినగానే చాలామందికి ఓ సినీ సంభాషణల రచయిత గుర్తొస్తాడు. కానీ అంతకన్నా ముందు ఆయనొక కథకుడు. పదునైన కథలెన్నో రాసినవాడు. బహుశా, ఆ కథల్లో అలవోకగా పలికించిన నాటకీయత తర్వాతి కాలంలో సినిమా రచనని సులువుగా చేసేయడానికి దోహద పడిందేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది. హరనాథ రావు రాసిన 'లేడి చంపిన పులి నెత్తురు' ఆసాంతమూ ఉత్కంఠభరితమైన మలుపులతో సాగుతూ, ఓ మంచి కథని చదివిన అనుభూతితో పాటు కొన్ని ప్రశ్నలనూ పాఠకుల ముందుంచే కథ.<br /><div><br /></div><div>కథా స్థలం ఊరిచివర హరిజనవాడ. నాయిక ఆ వాడలో ఉండే అరుంధతి. కానైతే వాడంతా అరుంధతిని నాయికలా చూడదు. చెడిపోయిన దానిని చూసినట్టుగా చూస్తుంది. ఎందుకంటే అరుంధతి చెడిపోయింది. చెడిపోతూనే ఉంది. రోజూ సాయంత్రం అవ్వడం ఆలస్యం కొడుకు కోటేశు పూలమాల తెచ్చి స్వయంగా అలంకరిస్తాడు అరుంధతిని. దగ్గరుండి మరీ 'పెద్ద దొర' కొష్టానికి తీసుకెళతాడు. తెల్లారాక, తల్లిని తీసుకుని వాడకి తిరిగి వస్తాడు.</div><div><br /></div><div>ఆ ఊళ్ళో గాలీ, నీరూ, దేవుడూ, సత్యం, ధర్మ, న్యాయం తప్ప మిగిలినవన్నీ పెద్ద దొరవే. అటువంటి పెద్ద దొరకి ఎదురు తిరిగిన వాడు దాసు, అరుంధతి భర్త. దొరకి వ్యతిరేకంగా తన వాళ్ళని కూడగట్టాలన్న దాసు ప్రయత్నం ఫలించలేదు. దొరతో దాసు మాటల యుద్ధం మాత్రం, కొంత కాలానికే కర్రల యుద్ధంగా మారింది. అదిగో, అప్పుడు గూడెం నుంచి మద్దతు దొరికింది దాసుకి. మొదటిసారిగా ఒక అడుగు వెనక్కి వేస్తాడు దొర. అదీ ఆ ఒక్కరోజే. </div><div><br /></div><div>వారం తర్వాత ఊరి చివర ఓ శవం. నాలుగు రోజుల క్రితం కలెక్టరాఫీసుకి వెళ్ళిన దాసు ఇంకా తిరిగి రాలేదు. కుక్కలు ముఖం పీక్కు తినేసిన ఆ భయంకరమైన శవం ఎవరో అడుక్కునే వాడిదని రిపోర్టు తయారైపోయింది. అంతకు ముందు రోజు రాత్రి దాసు పెద్ద దొర బీరువా తాళాలు బద్దలు కొట్టి పారిపోయాడని మరో రిపోర్టు కూడా. పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ పెద్ద దొరకి స్వయానా మేనల్లుడు మరి. దొరికిన శవం దాసుది కాదన్న రిపోర్టు మీద వేలిముద్ర వేసిన అరుంధతి ఆ తర్వాత కొద్ది రోజులకే దొరకి లొంగిపోయింది.</div><div><br /></div><div>అరుంధతి చేసిన పనిని హరిజనవాడ హర్షించలేదు. సూటి పోటి మాటలో చిత్రవధ చేసింది ఆ తల్లీ కొడుకులని. ఆమెని ఆ పల్లెలో తిట్టని వాళ్ళంటూ ఉంటే నోరులేని దేవుడూ, నోరున్నా మాట్లాడలేని పసి పాపలు మాత్రమే. చప్పుడు కాకుండా రోదించిందే తప్ప తన పధ్ధతి మార్చుకోలేదు అరుంధతి. తల్లిని దగ్గరుండి ప్రతి రాత్రీ దొర కొష్టానికి తీసుకెడుతూనే ఉన్నాడు కోటేశు. అరుంధతి ఇంటికి నిప్పు పెట్టాలా, అక్కరలేదా అన్న ఆలోచనలో పడింది పల్లె. </div><div><br /></div><div>ఉన్నట్టుండి ఓ రోజున పెద్ద దొర చచ్చిపోయాడు. దక్షిణంవైపు పొలం దగ్గర చంపబడి ఉన్నాడు. పక్కన రక్తసిక్తమైన గొడ్డలి. ఇన్స్పెక్టర్, ఇతర పెద్దలూ రాగానే కోటేశు చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు: "రాత్తిరి మామూలుగా మాయమ్మను తీసుకుని కొట్టం కాడికి వత్తున్నానండి. దారిలోనే అయ్యగారు కనిపించినారు. ఆల్లిద్దరినీ జతసేసి ఎనక్కు తిరిగాను. పెద్ద దొర ఎర్రి కేక పెట్టినాడు. వెనక్కి తిరిగి సూశాను. మా అయ్య.. ఆ గొడ్డలి తీసుకుని పెద్ద దొర ఎదురుగా నిలబడి 'ఎర్రి నాకొడకా - నీ ఇనప్పెట్టె కాదురా నీ తల బద్దలు కొడతాను. నా పెళ్ళాన్ని సెడగొడతావురా' అని నెత్తిమీద గొడ్డలేసిండు...."</div><div><br /></div><div><i>"బిడ్డకు తల్లి పాలు ఎలా ఇస్తుందో శాస్త్ర ప్రకారం చెప్పే డాక్టరు వల్ల బిడ్డకు కడుపు నిండదు. పాలిచ్చే తల్లికావాలి. సమస్యలకు ప్రణాళికలు, ఉపన్యాసాలు కాదు కావాల్సింది. పరిష్కారాలను అమలుపరిచే చిత్తశుద్ధి, నైతిక బలం కావాలి,"</i> అంటారు హరనాథ రావు. 1977 లో తొలిసారి ప్రచురితమైన ఈ కత ఆధారంగానే రాజేంద్రప్రసాద్-యమునలతో <i>'ఎర్రమందారం'</i> సినిమా తీశారు. </div><div><br /></div><div>"ఈ కథలో సమాజాన్ని పట్టి పీడిస్తున్న సమస్య ఉంది. కథనంలో ఆసక్తిని రేకెత్తించే సస్పెన్స్ ఉంది. వాక్య నిర్మాణంలో పడునుంది. రచయిత వ్యాఖ్యానంలో ధ్వని ఉంది. ముగింపులో చైతన్య స్పోరకమైన సూచన ఉంది. ఇంతకంటే ఓ మంచి కథకేం కావాలి?" అని అడుగుతారు దర్శక, రచయిత వంశీ, తన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/02/blog-post_15.html">'వంశీకి నచ్చిన కథలు'</a></i> సంకలనంలో ఈ కథని చేర్చడానికి కారణాలు చెబుతూ. కా..నీ, వ్యక్తులని చంపడం ద్వారా మాత్రమే వ్యవస్థలో మార్పు సాధ్య పడుతుందా???</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-5710493193345757374?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-46004304647598530392011-09-18T21:42:00.008+05:302011-09-19T09:32:49.991+05:30బుల్లితెరపై ప్రయోగాలు చేయడంలో ఎప్పుడూ ముందుండే సుమన్ బాబు చేసిన తాజా ప్రయోగం 'ట్విస్ట్.' ఇంద్రనాగ్ దర్శకత్వంలో వచ్చిన ఈ ప్రీమియర్ షో పేరులో ఒక ట్విస్టే ఉన్నా, ప్రేక్షకులని మాత్రం మూడుగంటల పాటు అనుక్షణం ట్విస్టుల్లో ముంచెత్తింది. తన కథల్లో హీరో ఎవరు, విలన్ ఎవరు అన్నది ప్రేక్షకులకి సస్పెన్స్ గా ఉంచడం, ఆ సస్పెన్స్ విప్పినవారికి ఖరీదైన బహుమతులు అందించడం అలవాటుగా ఉన్న సుమన్ బాబు (అన్నట్టు 'నాన్ స్టాప్ కామెడీ' శాంత్రో కారు విజేత ఎవరు?) ఈసారి కూడా అదే పోకడని కొనసాగించారు. <div><br /></div><div>ముందుగా కొంచం పిడకల వేట. మహిళా రచయిత్రుల హవా నడిచిన రోజుల్లో వాళ్ళు అలవోకగా రాసేసిన నవలల కారణంగా కనీసం ఓ తరం మహిళలు ఒకలాంటి అసంతృప్తితో బతికేస్తున్నారేమో అనేది మా మిత్రుల మధ్య చర్చల్లో వచ్చే ఒకానొక విషయం. అతి సామాన్యమైన అమ్మాయిని వెతుక్కుంటూ ఓ ఆరడుగుల అందగాడు కారు తాళాలు గాల్లో ఎగరేసుకుంటూ రావడం ఆయా నవలల్లో సాధారణ విషయం అవ్వడం వల్ల, వాటిని చదివిన అమ్మాయిల్లో కొందరైనా అలాంటి వాడు రాక, వచ్చిన వాడిలో నవలానాయకుడి లక్షణాలు కనబడక నిట్టూర్పులు విడిచి ఉంటారు కదా అనుకుంటూ ఉంటాం. </div><div><br /></div><div>ఈతరం కాలేజీ పిల్లల్లో ఎవరన్నా ఓ కుర్రాడిని - మరీ కెరీర్ ఓరియంటెడ్ కేసుని కాదు - టీకి పిలిచి కబుర్లలో పెట్టి చూడండి. వాళ్ళ నాన్న చిరంజీవో, నాగార్జునో కనీసం అల్లు అరవిందో అయినా కానందుకు వాడిలో ఏమూలో ఉన్న అసంతృప్తిని గమనించొచ్చు. తన తండ్రి ఫలానా అయితే, తను హీరో అవడానికి పుట్టుకతోనే పాస్పోర్టు దొరికేసేది కదా అన్న విషయాన్ని వాడు మర్చిపోలేడు గాక మర్చిపోలేడు. ఇప్పుడీ అసంతృప్తుల జాబితా మన సుమన్ బాబు కారణంగా మరికొంచం పెద్దదయ్యే ప్రమాదం కనిపిస్తోంది. </div><div><br /></div><div>ఇన్నాళ్ళూ దొరికిన భార్యతోనూ, పుట్టిన పిల్లలతోనూ, నా అంతటి వాడు లేడనుకుంటూ ఖుషీ ఖుషీగా బతికేస్తున్న కుటుంబరావుల గుండెల్లో చిచ్చు పెట్టేస్తున్నాడు సుమనుడు. "మా నాన్నకో టీవీ చానలూ, సినిమా స్టూడియో ఉండి ఉంటే, నేను కూడా విగ్గు పెట్టుకుని, దొరికిన వీరోవిన్నుతో డ్యూయట్లు పాడుకుని ఉందును కదా.." అని అనేకానేక మంది నిట్టూర్చడానికి కారణం కాబోతున్నాడు. అవును మరి బుల్లితెర మహానటి భావనతో కలిసి <i>'అందాల తారక.. అరుదైన కానుక..' </i>అనే పాటకి వాళ్ళ నాన్నారి ఫిలింసిటీ వేదికగా వైవిద్యభరితమైన స్టెప్పు లేశాడు మన సుమన్ బాబు. </div><div><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TFGr0CK2Y6o/TnYbk54LNfI/AAAAAAAAAlY/eZqB6fC1uHw/s1600/Twist.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 202px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-TFGr0CK2Y6o/TnYbk54LNfI/AAAAAAAAAlY/eZqB6fC1uHw/s320/Twist.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653736703035913714" /></a></div><div>అడుగడుగునా ట్విస్టులే ఉన్న తాజా ప్రీమియర్ షోను గురించి పూర్తిగా చెప్పాలంటే బ్లాగర్లో గూగులమ్మ ఇచ్చిన చోటు చాలదు. అయినప్పటికీ ఏదో, కొండని అద్దంలో చూపించే ప్రయత్నం. కొండంత మంచి మనసున్న మంచి మనిషి శ్రీరామ్ కి ఏదో శాపం పెట్టినట్టు అన్నీ కష్టాలే. బహుశా ఆ పాత్ర పోషించింది సుమన్ బాబు అని తెలియడం వల్ల శ్రీరామ్ ని లెక్కకి మిక్కిలి కష్టాలు చుట్టుముట్టి ఉండొచ్చు. ఇళయరాజా స్వరాలని గుర్తు చేసేవిధంగా భోలేషా వలీ మీటిన విషాద వాయులీనాల సాక్షిగా శ్రీరామ్ హీనస్వరంతో ఏకరువు పెట్టే కష్టాలని వింటుంటే రాళ్ళైనా కరగాల్సిందే. అలాంటిది రాయిలాంటి పోలీసాఫీసర్ శిరీష (ప్రవళిక) కరగదా?</div><div><br /></div><div>సరే, కథని మూడు ముక్కల్లోకి కుదించుకుందాం. తన కష్టాలని మర్చిపోవడం కోసం, ఓ పెద్ద నగరంనుంచి బయలుదేరిన శ్రీరామ్ ఆర్టీసీ వారి ఆర్డినరీ బస్సెక్కి, కళ్ళు చెదిరే తన పల్లెటూరి ప్యాలస్ చేరుకుంటాడు. చిన్నప్పుడెప్పుడో చూసిన పని వాళ్ళు చటుక్కున గుర్తు పట్టేసి, ఆనంద భాష్పాలతో ముంచెత్తుతారు. తను పేరు కూడా మర్చిపోయిన చిన్న నాటి స్నేహితుడు వచ్చి, తనని తాను పరిచయం చేసుకుని చెల్లెలి పెళ్లికి ఆహ్వానించడం, ఆ పెళ్ళికూతురు 'వెన్నెల' శ్రీరామ్ కి అంతకు ముందే పరిచయం ఉండడం, 'ముత్యాలముగ్గు' సినిమాలోలాగా తాళి కట్టబోతుండగా పెళ్ళికొడుకుని పోలీసులు అరెస్టు చేయడంతో, నడిచే దేవుడైన శ్రీరామ్ తన స్నేహితుడి కోసం వెన్నెల మెళ్ళో తాళి కట్టేయడం చక చకా జరిగిపోతాయి.</div><div><br /></div><div>ప్యాలస్ లాంటి సొంతిల్లు వదిలేసి, తన పనివాళ్ళతో సహా బావమరిది మామూలు ఇంటికి మకాం మార్చేస్తాడు శ్రీరామ్ (కాస్ట్ కటింగ్ అనుకుంటా). కాపురం మొదలెట్టబోతుండగా, మొదటి భార్య రాధిక ఆటో దిగడం, అప్పటికే నేను ఎన్నోదో మర్చిపోయిన ట్విస్ట్ ఈ కథలో. వెన్నెలతో సహా అందరూ ఆ వచ్చినావిడ రాధికే అంటారు, ససేమిరా కాదంటాడు శ్రీరామ్. కాదని నిరూపించడానికి శతవిధాల ప్రయత్నించి భంగపడతాడు. ప్రతి ప్రయత్నంలోనూ ఒక ట్విస్ట్. మరావిడ రాధిక కాకపోతే ఎవరన్నది, మామూలుగా అయితే పోలీసులు లాకప్పులో వేసి ఇంటారాగేట్ చేస్తే తెలిసిపోయే విషయం. కానీ ఆ నిజం శ్రీరామ్ చేత చెప్పించడానికి పోలిస్ డిపార్ట్మెంట్, సి.బి.ఐ. లాంటి సంస్థల్లోపెద్ద ఉద్యోగులంతా పన్లు మానుకుని, మారు వేషాలు వేసుకుని ఇతగాడి చుట్టూ చేరడమే చివరికి అసలైన ట్విస్ట్. సుమన్ బాబా? మజాకానా?</div><div><br /></div><div>నటీనటులు అందరూ కూడా తీసుకున్న ప్రతి ఒక్క రూపాయికీ పది రూపాయల అవుట్పుట్ ఇవ్వడానికి శక్తివంచన లేకుండా ప్రయత్నించారు. మరీ ముఖ్యంగా జూనియర్ ఆర్టిస్టులు, సీనియర్ ఆర్టిస్టులతో పోటీ పడ్డారు. ప్రతిపాత్రా శ్రీరామ్ ని ప్రతి డైలాగులోనూ పొగిడే విధంగా సంభాషణలు రాయబడ్డాయి. సుమన్ బాబు నటన గురించి కొత్తగా చెప్పడానికి ఏముంది.. ఎప్పటిలాగే అన్నిభావాలూ అభావంగా పలికించేశాడు. మేకప్,కాస్ట్యూమ్స్ విషయంలో సుమనుడు ఎప్పట్లాగే రాజీ పడలేదు. కాకపోతే రెండు మొదటి రాత్రుల్లోనూ ఒకే దుస్తులు ధరించడం కొంచం నిరాశ పరిచింది. అలాగే తొలి పెళ్ళిలో ధరించిన ఆకుపచ్చ టీ షర్ట్ మళ్ళీ ఓసారి రిపీటయ్యింది కూడా. దర్శకుడు ఇలాంటివి సరిద్దుకోవాలి. టైటిల్స్ దగ్గరనుంచి ప్రతి విషయంలోనూ 'కళ్ళు చెదిరేలా చేయడం' అన్నది ఆశయంగా పెట్టుకున్నాడు దర్శకుడన్నది సుస్పష్టం. కొన్ని సన్నివేశాలు చూసేటప్పుడు కలిగిన కళ్ళు (బుర్ర) తిరుగుడు ఇంకా తగ్గలేదంటే, 'ట్విస్ట్' ఇవ్వడంలో దర్శకుడు కృతకృత్యుడయినట్టే.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-4600430464759853039?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-84613736348099730592011-09-16T22:37:00.002+05:302011-09-16T23:19:33.737+05:30రిక్షా ఎక్కడం అంటే భలే సరదాగా ఉండేది చిన్నప్పుడు. దర్జాగా, చాలా గొప్పగా అనిపించేది. ఏం లాభం, ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు రిక్షా ఎక్కడానికి ఉండేది కాదు. 'చక్కగా రెండెడ్ల బండి ఇంట్లో పెట్టుకుని, రిక్షా ఎందుకూ?' అనేవాళ్ళు ఇంట్లో. దాంతో పొరుగూళ్లలో గుళ్ళకీ, ఎప్పుడన్నా సినిమాలకీ ఇంకా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళడానికి బస్సెక్కడానికీ మా బండిలోనే వెళ్ళాల్సి వచ్చేది. బండికూడా సరదాగానే ఉంటుంది, రిక్షా దర్జా వేరు. <div><br /></div><div>నెమ్మదిగా నాకో విషయం అర్ధమయ్యింది. ఎప్పుడన్నా మేం ఇంటికి తిరిగి వచ్చేటప్పుడు, బస్సు దిగ్గానే మా బండి కనిపించక పోతే రిక్షా బేరం చేసేది అమ్మ. "కిట్టదండమ్మా..ఆ ఊరికి రోడ్రే లేదు.. ఎంతిచ్చినా మేం రాలేం" అని నిష్కర్షగా చెప్పేసేవాళ్ళు రిక్షావాళ్ళు. కొన్నాళ్ళకి మా ఊరికి రోడ్డు లాంటిది రావడం, మా బండి వెళ్లిపోవడంతో అప్పుడప్పుడూ రిక్షా ఎక్కే అదృష్టం దొరికింది. ఇరుక్కుని, ఓ మూల కూర్చోవాల్సి వస్తేనేమి? మయూర సింహాసనం మీద కూర్చున్న షాజహాన్ కూడా అంతటి ఆనందం అనుభవించి ఉండడు. </div><div><br /></div><div>"మీ ఊళ్ళో రిక్షాలు భలేగా ఉంటాయిరా.. ఎంచక్కా సింహాసనం మీద కూర్చున్నట్టు ఉంటుంది" అని హైదరాబాదులో ఉండే అత్తయ్యల పిల్లలు చెబుతుంటే, మా రిక్షాల ప్రత్యేకత తెలిసేది కాదు. ఓసారి హైదరాబాదు వెళ్ళినప్పుడు చూశాను కదా. అబ్బే, నేల టిక్కట్లో కూర్చుని సినిమా చూసినట్టుగా కింద కూర్చోవాలి. గూనిగా నడుం ఒంచాలేమో, బయట రోడ్డుమీద ఏం చూడడానికీ ఉండదు. అదే మా రిక్షాలైతే, కుర్చీ టిక్కట్లో కూర్చుని సినిమా చూసినట్టే. పైన టాపు కావాలంటే ఉంచుకోవచ్చు, వద్దంటే తీసేయమనొచ్చు.</div><div><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_npTqlD9p94/TnOCKbFkNHI/AAAAAAAAAlQ/LRAVMiSGxpk/s1600/rickshaw.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 296px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_npTqlD9p94/TnOCKbFkNHI/AAAAAAAAAlQ/LRAVMiSGxpk/s320/rickshaw.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653005072861508722" /></a></div><div>రిక్షా ఇంకా గొప్పదన్న విషయం మరికొంచం పెద్దై సినిమాలు చూడ్డం అలవాటయ్యాక అర్ధమయ్యింది. డబ్బు అవసరం వస్తే చాలు, హీరోలు రాత్రుళ్ళు రిక్షాలు తొక్కి బోల్డు బోల్డు డబ్బులు సంపాదించడం చూసి, నేను కూడా పెద్దయ్యాక రాత్రిళ్ళు రిక్షా తొక్కాలని నిర్ణయించేసుకున్నాను. ఉద్యోగం కోసం ఊరు విడిచి పెట్టేటప్పుడు అమ్మ జాగ్రత్తలు చెబుతూ "డబ్బులు జాగ్రత్తగా ఖర్చుపెట్టుకో బాబూ," అని చెబితే, "అవసరమైతే రాత్రుళ్ళు రిక్షా తొక్కుతాలే అమ్మా," అని వాతావరణం తేలిక చేశాను. తర్వాతెప్పుడో అమ్మ మర్చిపోకుండా అడిగింది, "రిక్షా తొక్కుతున్నావా?" అని. </div><div><br /></div><div>చూస్తుండగానే రిక్షాలు నెమ్మది నెమ్మదిగా అదృశ్యం అయిపోతున్నాయి. రిక్షాల స్థానంలో ఆటో రిక్షాలు చిన్న చిన్న పల్లెటూళ్ళలో కూడా కనిపిస్తున్నాయి. పట్టణాలలో అక్కడక్కడా రిక్షాలు కనిపిస్తున్నా వాటిని ఆదరించే వాళ్ళు కనిపించడం లేదు. రిక్షా కన్నా ఆటో వేగంగా వెళ్ళడం ఒక కారణం అయితే, మన బరువు మరో మనిషి మీద మోపడం ఏమిటన్న సెన్సిబిలిటీ మరో కారణం. రిక్షా నాగరీకం కాదన్న వాదన కూడా ఉంది. చివరికి స్కూలు రిక్షాల స్థానంలో కూడా స్కూల్ ఆటోలు వచ్చేశాయి. </div><div><br /></div><div>రిక్షా మీద నాకున్న ప్రత్యేకమైన అభిమానం వల్ల అనుకుంటాను, ఆర్. నారాయణ మూర్తి 'ఒరేయ్! రిక్షా' సినిమా తీసినప్పుడు దాన్ని నావంతుగా ఆదరించాను - నేనెప్పుడూ ఏ రిక్షానీ 'ఒరేయ్' అని పిలవకపోయినా సరే. ఆ సినిమాలో నాకు బాగా నచ్చిన రెండు పాటల్లో ఒకటి <i>"నా రక్తంతో నడుపుతాను రిక్షానూ.. నా రక్తమే నా రిక్షకు పెట్రోలూ...పెట్రోల్ ధర పెరిగిందీ...డీజిల్ ధర పెరిగిందీ.. నా రక్తం ధర ఏమో రోజు రోజు తగ్గబట్టి ..ఏయ్.. " </i>అప్పటినుంచీ తరచూ పాడుకుంటూ ఉంటాను. మరీ ముఖ్యంగా పెట్రోల్ ధరలు పెరిగినప్పుడల్లా ఈ పాట అప్రయత్నంగా నా నోటెంట వచ్చేస్తుంది. ఇవాళ పొద్దున్నుంచీ ఇదే పాట పాడుకుంటున్నానని వేరే చెప్పక్కర్లేదు కదా.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-8461373634809973059?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-73878116628667257992011-09-15T23:04:00.005+05:302011-09-16T13:17:05.043+05:30ఆంధ్రుల ఆహ్లాద రచయిత మల్లాది వెంకట కృష్ణమూర్తి ని గురించి చెప్పడానికి కొత్తగా ఏముంది? మధ్యతరగతి జీవితాలని మల్లాదంత అందంగా చిత్రించిన కమర్షియల్ రచయిత మరొకరు లేరనడం అతిశయోక్తి అనిపించదు నాకు. మల్లాది నవలల్లో <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/09/blog-post_08.html">'అందమైన జీవితం'</a><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/05/blog-post_24.html"> 'మందాకిని' </a></i>లాంటి కొన్ని నవలలు ఇప్పటికీ నా ఆల్ టైం ఫేవరెట్స్ జాబితాలో ఉన్నాయి. 'తేనెటీగ' 'కల్నల్ ఏకలింగం ఎడ్వంచర్స్' లాంటి శృంగార రస ప్రధానమైన నవలలు రాసిన మల్లాది ఈమధ్యన తన బాణీని పూర్తిగా మార్చుకుని ఆధ్యాత్మిక రచనలు చేస్తున్నారు!<br /><br /><div>గత కొంతకాలంగా కమర్షియల్ నవలలు చదవడం తగ్గించిన నాకు చాలా మంది మిత్రులు చదవమని సూచించిన నవల మల్లాది రాసిన 'పరంజ్యోతి.' ఈమధ్యనే చదివాను. ముఖచిత్రం చూడగానే ఆమధ్యనెప్పుడో చదివిన రాబిన్ శర్మ ఆంగ్ల రచన 'ది మాంక్ హూ సోల్డ్ హిజ్ ఫెర్రారీ' జ్ఞాపకం వచ్చింది. కానీ, రెంటికీ ఉన్న పోలిక రేఖామాత్రం. మల్లాది నవలల్లో ఆకట్టుకునేది ఆసాంతమూ విడిచిపెట్టకుండా చదివించే శైలి, ప్రతి చిన్న విషయాన్నీ పాఠకులందరికీ అర్ధమయ్యేలా ఓపికగా వివరించే విధానం. 'పరంజ్యోతి' లోనూ అదే శైలి కొనసాగించారు.</div><br /><div>ఒకే శరీరంతో రెండు జన్మల జీవితాన్ని గడిపిన పరంజ్యోతి కథ ఇది. కథాకాలం ఇప్పటికి దాదాపు నూట పాతిక సంవత్సరాల క్రితం. కథాస్థలం గోదారి ఒడ్డున ఉన్న నెమలికొండ సంస్థానం (ఎంత అందమైన పేరు!). సంస్థానాదీశుడు కనుమూరి భూపతిరాజు మూడో కొడుకు రామరాజు కి జీవితం ఉన్నది అన్నీ అనుభవించడానికే అని ఓ బలమైన నమ్మకం. "మరణం అంటే నాకు భయం లేదు. ఎందుకంటే నేను జీవించి ఉన్నంతకాలం మరణం నా సమీపంలోకి రాలేదు. అది వచ్చినప్పుడు నేనుండను. ఇంక చావంటే నాకు భయం దేనికి?" ఆంటాడు.</div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FLGN7MMHqII/TnI3fLvMdFI/AAAAAAAAAlI/SCMT9TcL1xA/s1600/Paramjyothi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5652641491169604690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-FLGN7MMHqII/TnI3fLvMdFI/AAAAAAAAAlI/SCMT9TcL1xA/s320/Paramjyothi.jpg" border="0" /></a></div><div>పుడుతూనే తల్లిని పోగొట్టుకున్న రామరాజుకి ఆ సంస్థానంలో అక్షరాలా ఆడింది ఆట. తండ్రి, ఇద్దరు అన్నలు, అక్క కుముదినీ దేవి, అమ్మమ్మ జానకీబాయి ఎవరూ కూడా అతనికి ఎలాంటి అడ్డూ చెప్పరు. మద్యమూ, మగువా యవ్వనారంభంలోనే పరిచయమై విడదీయలేని వ్యసనాలవుతాయి. అహల్యతో వివాహమైనా, భార్యతో అతడు గడిపింది బహు కొద్ది కాలం. ఆ సాంగత్య ఫలితంగా ఓ కొడుక్కి జన్మనిస్తుంది అహల్య. పరస్త్రీలలో,మరీ ముఖ్యంగా గణికల్లో కనిపించే సౌందర్యం తన ఇల్లాలిలో కనిపించదు రామరాజుకి.</div><br /><div>సుఖవ్యాధులతో మంచం పట్టిన రామరాజు మీద అహల్య ఎంతటి అసహ్యాన్ని పెంచుకుంటుందంటే, తన అన్న సాయంతో భర్తకి ఇచ్చే ఔషధాలలో విషం కలిపి తినిపించేస్తుంది. ఆస్థాన వైద్యుడితోపాటు, బ్రిటిష్ ప్రభుత్వపు డాక్టరూ రామరాజు మరణాన్ని ధృవపరిచాక గోదావరి తీరాన అంత్యక్రియలకి ఏర్పాట్లు జరుగుతాయి. చితికి పెట్టిన నిప్పు కాలడం మొదలవ్వగానే, ఉన్నట్టుండి వర్షం వచ్చి, గోదారి పొంగి రామరాజు దేహం నదిలో కొట్టుకుపోతుంది. పాపికొండల సమీపంలోని గుర్రం కొండలో ధ్యానం చేసుకునే సన్యాసి సహజానంద స్వామి, రామరాజుకి కాయకల్ప చికిత్స చేసి కోలుకునేలా చేస్తాడు. గతాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయిన అతనికి 'పరంజ్యోతి' పేరుతో కొత్త జీవితాన్ని ఇస్తాడు.</div><br /><div>సహజానందతో పన్నెండేళ్ళ ఆధ్యాత్మిక సాహచర్యం తర్వాత పరంజ్యోతికి అనూహ్యంగా తన గత జీవితం గుర్తొచ్చి నెమలికొండకి ప్రయాణం అవ్వడం, అహల్య అతన్ని రామరాజు కాదనడం, కోర్టు కేసు... ఇలా ఎన్నెన్నో ఉత్కంఠభరితమైన మలుపులతో ముగింపుని చేరుతుంది. రక్తినీ, <wbr>భక్తినీ, ఆధ్యాత్మిక విషయాలనీ రాచిళ్ళ రాజకీయాలనీ సమపాళ్ళలో రంగరించి రాసిన ఈ నవలలో, 'నర్మదా పరిక్రమ' లాంటి అతి కొద్ది మంది మాత్రమే తెలిసిన ఎన్నో విషయాలని ఎంతో విశదంగా రాశారు మల్లాది. సన్యాసుల జీవితం, వారు చేసే పనులన్నింటి వెనుకా ఉండే పరమార్ధాన్ని కథ పరిధి మించని విధంగా వివరించారు. ఎంతో క్లిష్టంగా అనిపించే వేదాంత విషయాలని సైతం అందరికీ తెలిసిన ఉదాహరణలతో సులభంగా చెప్పడం ఈ నవల ప్రత్యేకత.</div><div><br /></div><div>అయితే ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో ఎంతో దూరం ప్రయాణించిన పరంజ్యోతి, తన గతం గుర్తు రాగానే "నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించిన వారికి నేను శిక్ష పడేలా చేయాలి" అని ఐహికంగా మాట్లాడడం ఏమిటో అర్ధం కాలేదు. సహజానంద సహవాసంలో సంపాదించిన జ్ఞానం ద్వారా అతడు అప్పటికే వారిని క్షమించగలిగేంత ఎత్తుకన్నా ఎదిగి ఉండాలి, లేదా తన మీద జరిగిన హత్యా యత్నం అన్నది తన చర్యలకి ప్రతిచర్యగా జరిగిందని అయినా అర్ధం చేసుకుని ఉండాలి. ఓ చిన్నపాటి జెర్క్ తో మొదలయ్యే కథనం అనూహ్యంగా వేగం పుంజుకుని ఆ సాంతమూ విడిచిపెట్టకుండా చదివిస్తుంది. ఆధ్యాత్మిక విషయాల పట్ల ఆసక్తి ఉన్నవారికి బాగా నచ్చే నవల ఇది. (లిపి పబ్లికేషన్స్ ప్రచురణ, పేజీలు 260, వెల రూ. 100, అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులు).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-7387811662866725799?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-12518806411084802312011-09-12T23:22:00.001+05:302011-09-12T23:25:56.304+05:30వంశీ నాకు మొదట పరిచయమయ్యింది సిని దర్శకుడిగా. కొన్ని సినిమాలు నచ్చాయి మరి కొన్ని నచ్చలేదు.. తర్వాత తన కథలూ, నవలలూ చదివాను.. వీటిలోనూ కొన్ని నచ్చాయి, మరికొన్ని నచ్చలేదు. ఇప్పుడు పుస్తక ప్రచురణలో అయితే వంశీ అనుసరిస్తున్న పధ్ధతి అస్సలు నచ్చక పోగా కోపం రప్పిస్తోంది. చిన్నగా మొదలైన ఓ అసంతృప్తి, ఇవాళ పుస్తకాల షాపుకి వెళ్ళడంతో బాగా పెద్దదయ్యింది. <div><br /></div><div>పుస్తకాలు చూస్తుండగా, "సార్,<i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/02/blog-post_15.html"> 'వంశీకి నచ్చిన కథలు'</a></i> హార్డ్ బౌండ్ వచ్చింది.. తీసుకుంటారా?' అని షాప్ అబ్బాయి అడిగినప్పుడు చూశాను. తళతళ లాడే హార్డ్ బౌండ్ పుస్తకాన్ని. "ఇంతకు ముందు బైండు లేకుండా వచ్చింది కదా. అది తీసుకున్నారు. ఇది ఎప్పుడు వేశారు?" చాలా మామూలుగానే అడిగాను. "అప్పుడే వేశారు సార్. కానీ ఇప్పుడే అమ్మకానికి పెట్టారు," అతనూ మామూలుగానే చెప్పాడు కానీ, ఆ మార్కెటింగ్ స్ట్రాటజీ అర్ధం చేసుకోడానికి కొంచం టైం పట్టింది నాకు. </div><div><br /></div><div>ఎనిమిదేళ్ళ క్రితం ఎమెస్కో ప్రచురించిన 'ఆనాటి వానచినుకులు' వంశీ కథల తొలి సంకలనం. <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/02/blog-post_27.html">'అలా అన్నాడు శాస్త్రి!'</a><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/02/blog-post_26.html"> 'ఆకుపచ్చని జ్ఞాపకం' </a></i>లాంటి ఎన్నో చక్కని కథలు ఉన్నాయి అందులో. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, ఒకటి రెండు మినహా మిగిలినవన్నీ వైవిద్యభరితమైన కథ, కథనం ఉన్న కథలే. తర్వాత వరుసగా వంశీ నవలలు <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/03/blog-post_18.html">'మహల్లో కోకిల,'</a></i> 'మంచుపల్లకీ,' 'రవ్వలకొండ,' 'గాలికొండపురం రైల్వే గేటు,' 'వెన్నెల బొమ్మ' నవలని ప్రచురించింది ఎమెస్కో. ఒక్క <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/03/blog-post_23.html">'వెండితెర నవలలు'</a></i> మాత్రం సాహితి వాళ్ళు మార్కెట్లోకి తెచ్చారు. </div><div><br /></div><div>స్వాతిలో సీరియల్ గా వచ్చిన 'మా పసలపూడి కథలు' సంకలనాన్ని తొలుత ఎమెస్కోనే ప్రచురించింది. స్వాతిలో కథలకి అప్పటికే బాగా పేరు రావడం వల్ల పుస్తకాలు హాట్ కేకుల్లా అమ్ముడుపోయాయి. అప్పుడు రంగ ప్రవేశం చేసింది కుట్టిమాస్ ప్రెస్ ప్రచురణ సంస్థ. అప్పటి వరకూ నలుపు తెలుపుల్లో ఉన్న 'మా పసలపూడి కథలు' సంకలనంలో బాపూ బొమ్మలకి రంగులద్ది, దాదాపు రెట్టింపు ధరతో మార్కెట్లోకి వదిలింది. రంగుల బొమ్మల కోసం చాలామంది ఈ పుస్తకాన్ని కొన్నారు. </div><div><br /></div><div>ఈ స్పందన చూసే కావొచ్చు, 'ఆనాటి వానచినుకులు' సంకలనం లో ఉన్న కథలకి బాపూ చేత బొమ్మలు వేయించి, వంశీ రాసిన మరికాసిని కొత్త కథలు కలిపి 'ఆకుపచ్చని జ్ఞాపకం' పేరుతో రంగుల సంకలనం తెచ్చింది. మూడొందల అరవై పేజీల ఈ పుస్తకం వెల అక్షరాలా మూడొందల యాభై రూపాయలు. నాణ్యమైన ప్రచురణ, అందమైన బొమ్మలు.. ఐతేనేం? ముప్పాతిక మూడొంతుల కథలు అప్పటికే చదివేసినవి. అన్నీ కొత్త కథలు అయితే బాగుండును కదా అనిపించింది. </div><div><br /></div><div>స్వాతిలో <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_13.html">'మా దిగువ గోదారి కథలు' </a></i>సీరియల్ గా వస్తుండగానే, తనకు నచ్చిన కథకుల యాభై కథలతో వంశీ వెలువరించిన పుస్తకం 'వంశీకి నచ్చిన కథలు' కుట్టిమాస్ ప్రెస్ ప్రచురించిన ఈ నాలుగొందల డెబ్భై పేజీల పుస్తకం వెల రెండువందల రూపాయలు. తర్వాత ఇలియాస్ ఇండియా బుక్స్ సంస్థ 'మా దిగువ గోదారి కథలు' సంకలనాన్ని బాపూ రంగుల బొమ్మలతో విడుదల చేసింది. ఐదొందల పందొమ్మిది పేజీల పుస్తకం వెల నాలుగొందల డెబ్భై ఐదు రూపాయలు. ఈ పుస్తకం స్టాండ్స్ లో ఉండగానే ఇప్పుడు 'వంశీకి నచ్చిన కథలు' హార్డ్ బౌండ్ తో, రెండొందల యాభై రూపాయల వెలతో కొత్తగా మార్కెట్లోకి వచ్చింది. </div><div><br /></div><div>కుట్టిమాస్ ప్రెస్, ఇలియాస్ ఇండియా ప్రెస్ అనేవి వంశీకి చెందిన ప్రచురణ సంస్థలే అని వినికిడి. ఎంతవరకూ నిజమన్నది తెలియదు. కానీ, పుస్తకాల ప్రచురణలో వంశీ ఈమధ్యకాలంలో ప్రత్యేక శ్రద్ధ వహిస్తున్నాడన్నది అత్యంత శ్రద్ధగా తీర్చిదిద్దిన సంకలనాలని చూస్తుంటే అప్రయత్నంగానే అర్ధమవుతోంది. ఇప్పుడు నన్ను వేధించే ప్రశ్నలు: ఒకే పుస్తకాన్నే నలుపు-తెలుపు లో ఒకసారి, రంగుల్లో మరోసారి, సాదా బైండుతో ఒకసారి, హార్డ్ బౌండ్ తో మరోసారి, అవే కథలని పుస్తకం పేరు మార్చి మళ్ళీ మళ్ళీ విడుదల చేయడం అన్నది ఎంతవరకూ సబబు? </div><div><br /></div><div>ప్రచురణ సంస్థలు తనవి అయినా, కాకపోయినా, పాఠకులు పుస్తకాలు కొనేది రచయిత పేరు చూసే కానీ, ప్రచురణ సంస్థ పేరు చూసి కాదు కదా.. పైగా ఈ పునః ప్రచురణలు జరుగుతున్నది ఏళ్ళ గ్యాప్ తర్వాత కాదు. ఒక ప్రింట్ అమ్మకం మొదలైన కొన్నాళ్ళకి మార్పులు చేర్పులతో మరో ప్రింట్ మార్కెట్లోకి వచ్చేస్తోంది. "అందరూ మమ్మల్ని అడుగుతున్నారు సార్," అన్న పుస్తకాల షాపతని మాటల సాక్షిగా, ఈ మార్పు చేర్పుల వల్ల పాఠకులతో పాటు, షాపుల వాళ్ళూ ఇబ్బంది పడుతున్నారు. ఇప్పుడిప్పుడు ఇంక వంశీ పుస్తకం వచ్చిందంటే, 'మార్పు చేర్పులతో మళ్ళీ వస్తుందేమో.. కొన్నాళ్ళు ఆగుదాం' అనిపిస్తోంది.. వంశీ, ఎందుకిలా?? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-1251880641108480231?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-2462822054984901962011-09-09T23:22:00.000+05:302011-09-09T23:22:00.757+05:30ప్రముఖ స్వరకర్తా, గేయ రచయితా అయిన తొంభై రెండేళ్ళ పాలగుమ్మి విశ్వనాథం లలిత సంగీతాన్ని తెలుగు లోగిళ్ళకి చేర్చే బృహత్కార్యానికి ఆద్యుడు . తెలుగు సంగీతపు ప్రముఖులు మంగళంపల్లి బాలమురళీ కృష్ణ, ఎస్పీ బాలసుబ్రహ్మణ్యం, పీబీ శ్రీనివాస్, తొలి తెలుగు సిని నేపధ్య గాయకుడు ఎమ్మెస్ రామారావు మొదలు, నేటి మేటి గళాలు వేదవతీ ప్రభాకర్, చిత్తరంజన్, కేబీకే మోహన్ రాజు వంటి ఎందరెందరో కళాకారులు ప్రత్యక్షంగానో, పరోక్షంగానో పాలగుమ్మి శిష్యరికం చేసిన వారే. <div><br /></div><div>'అమ్మదొంగా నిన్ను చూడకుంటే నాకు బెంగా.. ' <i><a href="http://vareesh.blogspot.com/2011/08/blog-post_16.html">'మా ఊరు ఒక్కసారి పోయిరావాలి' </a></i>లాంటి ఎన్నెన్నో లలితగీతాలు తెలుగువారిళ్ళలో వినబడుతూనే ఉంటాయి. దేవులపల్లి కృష్ణ శాస్త్రి కలం నుంచి జాలువారిన 'నీపదములే చాలు రామా..' 'రామచరణం..' లాంటి భక్తి పాటలూ, 'నారాయణ నారాయణ అల్లా అల్లా...' వంటి సమైక్య గీతాలూ పాలగుమ్మి విశ్వనాథం స్వర రచన చేసిన వాటిలో కేవలం కొన్ని మాత్రమే. మహాత్ముడి 'గాంధీ శకాన్ని' గుర్తుకు తేవడం కోసం, స్వతంత్ర సమరంలో పాల్గొన్న ఎందరో కవులు ఆలపించిన దేశభక్తి గేయాలని ఎంతో శ్రమదమాదులకోర్చి సేకరించడమే కాదు, వాటిని అవే బాణీలలో భద్రపరిచారు కూడా. </div><div><br /></div><div>విశ్వనాథం కేవలం స్వరకర్త మాత్రమే కాదు, శక్తివంతమైన గొంతున్న గాయకుడు కూడా. సంగీత కార్యక్రమాల రూపకర్తగా ఆకాశవాణి కి సుదీర్ఘ సేవలందించిన క్రమంలో దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి నుంచి పుట్టపర్తి నారాయణాచార్యుల వరకూ, దాశరధి మొదలు డాక్టర్ సి. నారాయణ రెడ్డి వరకూ ఎందరెందరో కవుల కవితలకి స్వరాలద్దారు. బసవరాజు అప్పారావు, మల్లవరపు విశ్వేశ్వర రావు, బాలాంత్రపు రజనీకాంత రావు, చింతా దీక్షితులు, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_25.html">అడివి బాపిరాజు</a></i>, గుంటూరు శేషేంద్ర శర్మ ప్రభుతుల గీతాలెన్నో నేటికీ చిరంజీవులుగా ఉన్నాయంటే అందుకు కారణం పాలగుమ్మి స్వర రచనే. </div><div><br /></div><div>తూర్పుగోదావరి జిల్లాలోని ఓ పల్లెటూళ్ళో 1919 లో జన్మించిన పాలగుమ్మి విశ్వనాథానికి సంగీతం చిన్ననాడే పరిచయమయ్యింది. అమ్మ, నాయనమ్మ పాడుకునే తరంగాలూ, ఆధ్యాత్మ రామాయణ కీర్తనలూ ఆయన్ని ప్రభావితం చేశాయి. కథకుడిగా, నవలా రచయితగా ప్రసిద్ధుడైన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/07/blog-post_19.html">పాలగుమ్మి పద్మరాజు </a></i>ఈయనకి స్వయానా అన్నగారు కావడంతో సాహిత్యాభిలాషా మొదలయ్యింది. "అన్నామలై విశ్వవిద్యాలయం నుంచి 'సంగీత భూషణ' పురస్కారం అందుకున్న కాకినాడ వాసి మర్ల సూర్యనారాయణ మూర్తి నా తొలిగురువు. అటుపై, విఖ్యాత వైణికులు ఈమని శంకర శాస్త్రి శిష్యరికమూ చేశాను," అంటూ గుర్తు చేసుకుంటారు విశ్వనాథం. ఈమని ప్రభావంతో వీణనీ సాధన చేశారు. </div><div><br /></div><div>చిత్ర నిర్మాణ సంస్థ జెమినీ స్టూడియోస్ లో ఈమని స్వరకర్తగా చేరడంతో, విశ్వనాథం కూడా చెన్నపట్టణం చేరారు. ప్రముఖ నర్తకుడు ఉదయ శంకర్ బృందంలో సంగీత కళాకారుడిగా ప్రస్థానాన్ని ప్రారంభించారు. "ఉదయ శంకర్ నిర్మించిన 'కల్పన' సినిమాకి, విష్ణుదాస్ సరాళి సంగీత బృందంలో పని చేశాన్నేను. అదే సమయంలో, వాగ్గేయకారుల కృతులపై సాధికారికత ఉన్న సంగీతజ్ఞుడు ఎస్. రామనాథాన్ని కలిశాను. కర్ణాటక సంగీతంలో కొత్త కోణాలని తెలుసుకునేందుకూ, ఈ సంగీతాన్ని ఇతర సంగీత ప్రక్రియల్లో ఉపయోగించుకోగలిగే మెళకువలని అర్ధం చేసుకోడానికీ సాయపడిందీ పరిచయం," అంటారీ సంగీతజ్ఞుడు </div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bEZxtM7CSNo/TmpQqFIqivI/AAAAAAAAAlA/UylX_MPaS2A/s1600/Palagummi%2BViswanatham.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 191px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bEZxtM7CSNo/TmpQqFIqivI/AAAAAAAAAlA/UylX_MPaS2A/s320/Palagummi%2BViswanatham.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650417366352956146" /></a></div><div>ఆకాశవాణి హైదరాబాద్ కేంద్రంలో 1955 లో ఉద్యోగంలో చేరడం విశ్వనాథం సంగీత ప్రయాణంలో ఓ మేలిమలుపు. అప్పటికే అక్కడ ఉద్యోగులుగా ఉన్న దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి, స్థానం నరసింహారావు, మునిమాణిక్యం నరసింహారావు, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/06/blog-post_27.html">బుచ్చిబాబు</a></i>, <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/09/blog-post_20.html">గోపీచంద్</a></i>, నాయని సుబ్బారావు వంటి ఎందరో కవులు, కళాకారుల సాహచర్యం దొరికిందాయనకి. "రేడియో వినే సామాన్య శ్రోతలకి శాస్త్రీయ సంగీతపు సారాన్ని లలిత సంగీతం ద్వారా అందించే ప్రయత్నం చేశాన్నేను," అని చెప్పే విశ్వనాథం, కృష్ణశాస్త్రితో కలిసి ఎన్నో సంగీత రూపకాలు రూపొందించారు. ఆరోజుల్లో వీరిరువురి సారధ్యంలో వచ్చిన గీతం లేకుండా ఆకాశవాణిలో ఒక్క ఉగాది కార్యక్రమమూ లేదన్నది అతిశయోక్తి కాదు. </div><div><br /></div><div>"ఆరోజుల్లో నేను వీణ వాయిస్తుంటే, ఆ వీణా నాదానికి అనుగుణంగా కృష్ణశాస్త్రి ఆశువుగా గేయాలల్లేవారు," అంటారు విశ్వనాథం. వీరద్దరి కలయికలో వచ్చిన గీతాల్ని ఇప్పటికీ 'లలిత సంగీతపు స్వర్ణయుగ సంపద' గా గుర్తు చేసుకుంటారు సంగీత ప్రేమికులు. 'రసతరంగిణి,' బాలమురళి పాటలతో చేసిన 'సాహిత్యంలో చందమామ,' ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న లాలిపాటలపై తులనాత్మక అధ్యయనం 'ఉయ్యాల జంపాల' ...ఇవి విశ్వనాథం రూపుదిద్దిన <wbr>కొన్ని అరుదైన సంగీత రూపకాలు. చిరంజీవత్వం సాధించుకున్న ఈపాటలన్నీ ఆకాశవాణి భాండాగారాన్ని పరిపుష్టం చేశాయి. 'రవీంద్ర సంగీత్' ప్రభావంతో టాగోర్ గీతాలకు తెలుగులో స్వేచ్చానువాదం చేసి బాణీలు కట్టారు. </div><div><br /></div><div>పిల్లల కోసం, పరిశ్రమలలోనూ, పొలాల్లోనూ పని చేసే కార్మికుల కోసం, మహిళల కోసం విశ్వనాథం స్వరపరిచిన లలితగీతాలు ఇప్పటికీ రేడియోలో ప్రసారమవుతున్నాయి. ఆకాశవాణిలో పదవీ విరమణ అనంతరం డచ్ కి చెందిన క్రైస్తవ మత ప్రచారకుడు బ్రదర్ హ్యూబర్ట్ కోరిక మేరకు సికిందరాబాద్ లో ఉన్న అమృతవాణి క్రైస్తవ మిషన్ కి భక్తి గీతాలు సమకూర్చారు విశ్వనాథం. వీటికి తన సంగీత ప్రస్థానంలో విలువైన చోటుందంటారు. రేడియో సిలోన్ తో పాటుగా ఫిలిప్పీన్స్ కి చెందిన రేడియో వేరిటాస్ లోనూ ప్రసారమయ్యాయీ గీతాలు. ఆడపిల్లని అత్తవారింటికి పంపాక ఆమె తల్లిదండ్రులు పడే బాధకి అక్షర రూపమిస్తూ 'అమ్మదొంగా..' పాటని రచించి స్వరపరిచారాయన. </div><div><br /></div><div>లలిత సంగీతాన్ని బోధనాంశంగా చేర్చడానికీ, అవసరమైన అధ్యాపకుల్ని తయారు చేయడానికీ పాలగుమ్మి విశ్వనాథం సేవలని అర్ధించింది తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం. "నేనెంతో భక్తితో నిర్వహించానా బాధ్యతని. పాఠాలనీ, అధ్యాపకులనీ తయారు చేయడంతో పాటుగా, లలిత సంగీతం పుట్టుక, విస్తరణని వివరిస్తూ విశ్వవిద్యాలయం కోసం ఓ పుస్తకాన్ని కూడా రాశాను," అంటారు. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నుంచి 'హంస' అవార్డుతో పాటుగా, ఎన్నో సంస్థల సత్కరాలనీ అందుకున్నారు విశ్వనాథం. </div><div><br /></div><div>(నేనింకా శారదా శ్రీనివాసన్ <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/09/blog-post_08.html">రేడియో అనుభవాల </a></i>అనుభూతుల్లో ఉండగానే, ఇవాల్టి ఉదయం <a href="http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-features/tp-fridayreview/article2437251.ece"><i>'Straddling the world of light music'</i> </a>శీర్షికతో <i>Friday Review</i> సంచికలో పాలగుమ్మి విశ్వనాథం గురించి ఓ కథనాన్ని ప్రచురించింది <i>The Hindu </i>దినపత్రిక. గుడిపూడి శ్రీహరి గారి కథనాన్నితెనిగించే ప్రయత్నం ఇది. ఫోటో సౌజన్యం<i> The Hindu</i>).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-246282205498490196?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-58882870475409758832011-09-08T23:18:00.003+05:302011-09-08T23:24:43.759+05:30మూడు తరాల తెలుగు శ్రోతలకి రేడియో అనగానే మొదట గుర్తొచ్చే పేర్లలో తప్పకుండా ఉండే పేరు శారదా శ్రీనివాసన్. నావరకు నేను, "అరవావిడైనా తెలుగు ఎంత చక్కగా నేర్చుకుని మాటాడుతోందో" అనుకున్నాను, చాలాసార్లు రేడియోలో ఆవిడ గొంతు వింటూ. కానైతే నా ఆలోచన ఎంత తప్పో చాలా ఆసల్యంగా తెలిసింది. పదహారణాల తెలుగాడపడుచు కాజ శారదా కుమారి, రేడియోలో ప్రయోక్తగా చేరి అదే రేడియో స్టేషన్లో వేణు గాన కళాకారుడిగా పనిచేస్తున్న ఎన్నెస్ శ్రీనివాసన్ ని ప్రేమవివాహం చేసుకుని శ్రీమతి శారదా శ్రీనివాసన్ గా మారిందన్న సంగతి ఆవిడ స్వీయ రచన 'నా రేడియో అనుభవాలు జ్ఞాపకాలు' చదివాకే తెలిసింది. <div><br /></div><div>ఇదొక్కటేనా? పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా తణుకులో ఓ సంప్రదాయ మధ్యతరగతి కుటుంబంలో పుట్టిన శారద, రేడియోలో చేరడానికి ముందు అసలు రేడియో కార్యక్రమాలేవీ వినలేదనీ, మూడున్నర దశాబ్దాల పాటు లక్షలాది శ్రోతల్ని అలరించిన ఆవిడ గొంతును తొంభయ్యేళ్లకి పైబడి జీవించిన ఆవిడ తండ్రిగారు కనీసం ఒక్కరోజు కూడా రేడియోలో విననేలేదనీ కూడా తెలిసింది ఈ పుస్తకం చదివాకే. రేడియో ఉద్యోగం అస్సలు అనుకోకుండా వచ్చిందే అయినా, దానిని నిలబెట్టుకోడానికీ శ్రోతల మనసుల్లో తన గొంతుని చిరంజీవిగా నిలపడానికీ ఆవిడ చేసిన కృషి అనితర సాధ్యం. ఆ కృషితో పాటుగా, తెలుగు రేడియో పరిణామ క్రమాన్నీ చెబుతుందీ పుస్తకం. </div><div><br /></div><div>పదవీ విరమణ చేసిన పదిహేనేళ్ళ తర్వాత, తన డెబ్భై ఐదో ఏట రేడియో అనుభవాలనీ, జ్ఞాపకాల్నీ అక్షరబద్ధం చేసిన శారదా శ్రీనివాసన్ తన తొలినాటి సహాధ్యాయుల మొదలు, 'యువవాణి' లో పని చేసి పేరుతెచ్చుకున్నఇప్పటి యువ కళాకారుల వరకూ ఎందరెందరినో తలచుకున్నారు. 1959 లో తను విజయవాడ రేడియో స్టేషన్ లో చేరేనాటికి తెలుగు రేడియోలో పనిచేస్తున్న రచయితలు, సంగీతజ్ఞులతో అనుభవాలని శారద వివరిస్తున్నప్పుడు, ఈవిడ వెళ్ళింది రేడియో స్టేషనుకా లేక శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు 'భువన విజయం' సదనానికా అన్న సందేహం కలగక మానదు. </div><div><br /></div><div>కృష్ణశాస్త్రి, బుచ్చిబాబు మొదలు పాలగుమ్మి విశ్వనాథం, మంగళంపల్లి బాలమురళీకృష్ణ వరకూ స్థానం నరసింహారావు మొదలు శ్రీరంగం గోపాలరత్నం వరకూ ఒకరనేమిటి? ఆనాటి కళా సాంస్కృతిక రంగాల ప్రముఖులు అందరూను.. వీళ్ళందరి మధ్యనా అప్పుడప్పుడే ప్రపంచాన్ని చూస్తున్న ఓ ఇరవయ్యేళ్ళ అమ్మాయి బెరుకు బెరుగ్గా.. నేర్చుకోవాలనే తపన ఉన్న వాళ్లకి నేర్పించే వాళ్ళు ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా దొరుకుతూనే ఉంటారు. తన చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళ నుంచి తాను నేర్చుకున్నవి కేవలం వృత్తిలో మెళకువలు మాత్రమే కాదనీ, వాళ్ళంతా తన వ్యక్తిత్వాన్నీ ఎంతగానో ప్రభావితం చేశారనీ చెప్పుకున్నారు ఈ నిరాడంబర కళాకారిణి. </div><div><br /></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-z1Rtqh7ZA_o/TmkAr5pLqzI/AAAAAAAAAk4/GwJxDmJr6eg/s1600/sarada%255B1%255D.1%2B001.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 215px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-z1Rtqh7ZA_o/TmkAr5pLqzI/AAAAAAAAAk4/GwJxDmJr6eg/s320/sarada%255B1%255D.1%2B001.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650047961720924978" /></a></div><div>తనకి రావని ఊరుకోకుండా, తెలంగాణా, తూర్పు కోస్తా మాండలీకాల మొదలు, రికార్డింగ్ టెక్నిక్స్ వరకూ వృత్తికి సంబంధించిన ప్రతి పనినీ ఎంతో శ్రద్ధగా నేర్చుకున్న వైనం చదువుతుంటే ఆమెపై గౌరవం మరింత పెరుగుతుంది. తన గొంతుతో శారద ప్రాణం పోసిన కాల్పనిక పాత్రలకి లెక్క లేదు. "కొన్ని వేల రేడియో నాటకాలు" అని రాశారు తప్ప, ఎక్కడా ఆ సంఖ్యని కూడా ప్రస్తావించలేదు. చలం ఊర్వశి, 'కాలాతీత వ్యక్తులు' నాయిక <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/08/blog-post_25.html">ఇందిర</a></i>, తన స్నేహితురాలు యద్దపూడి సులోచనారాణి సృష్టించిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/07/blog-post_15.html">జయంతి</a></i>.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో. ఇక ఆవిడ నిర్వహణ బాధ్యత వహించి నాటకీకరించిన కథలూ, నవలలకి లెక్కే లేదు. తిలక్ <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html">'ఊరి చివర ఇల్లు'</a></i> కథ, దాశరధి రంగాచార్య <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/11/blog-post_23.html">'చిల్లర దేవుళ్ళు'</a><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/06/blog-post_11.html"> 'మోదుగుపూలు'</a></i> ..ఎన్నో, ఎన్నెన్నో.. </div><div><br /></div><div>పుస్తకంలో విషయాలు ఓ క్రమంలో రాయకుండా, ఎప్పుడేది గుర్తొస్తే అది అన్నట్టుగా రాశారు. అయితే, రాసిన సంగతులన్నీ రేడియో గురించీ, శారద గురించే కాబట్టి, కాసిన్ని పునరుక్తులు మినహా ఇతర ఇబ్బందులేవీ లేవు. "రేడియోలో పాత్ర స్వభావం తెలియజెయ్యడానికి కంఠమాధుర్యం ముఖ్యం. సంగీతానికే కాదు మాటలకీ ఉంటాయి శ్రుతిలయలు. అది పట్టుకునేందుకు ప్రయత్నించాలి" అంటారీ మాటల మాంత్రికురాలు. ఈవిడికున్న ఫాన్ ఫాలోయింగ్ ఎంతంటే, జనం శారద శ్రీనివాసన్ ని చూడడానికి రేడియో స్టేషన్ కి వచ్చేసేవాళ్ళు. </div><div><br /></div><div>"మా స్టూడియో గార్డు మొయినుద్దీన్ పదిమంది చొప్పున జనాల్ని లోనికి తెచ్చేవాడు. అతనికీ విసుగు. అస్తమానం ఈమాటలే చెప్పడానికి. 'యెహ్ అనౌన్సర్ బూత్ హై, వో స్టూడియో హై, యెహ్ మైక్ హై, ఉన్హో శారదా శ్రీనివాసన్ హై' అని అంటూ ఒక్క గుక్కలో చెప్పేసేవాడు." సామాన్యులే కాదు ఎందరో అసామాన్యులూ శ్రీమతి శారద అభిమానుల జాబితాలో ఉన్నారు. 'పురూరవ' నాటకం విని, ఆచార్య ఆత్రేయ శారద ఇల్లు వెతుక్కుంటూ రావడం, రేడియో కార్యక్రమాలని విమర్శించే చలం ఆవిడని ఎంతగానో మెచ్చుకోవడం, పీవీ నరసింహారావు మొదలు గుమ్మడి వెంకటేశ్వర రావు వరకూ ఎంతోమంది వ్యక్తిగతంగా కలిసినప్పుడు అభినందించడం... ఇవన్నీ రాసేటప్పుడు తానెంతో గొప్ప కళాకారిణినన్న అహం ఆవిడలో ఏకోశానా కనిపించదు.. ఎదిగిన కొద్దీ ఒదగడం అంటే ఇదేనేమో. </div><div><br /></div><div>అంతటి పేరు సంపాదించుకున్నా సన్మానాలకీ, సత్కారాలకే కాదు పత్రికా ఇంటర్యూలకి కూడా దూరంగానే ఉన్నారావిడ. ప్రతిరోజూ పనేలోకంగా, నేర్చుకోవాలన్న నిరంతర తపనతో పనిచేశారన్న విషయాన్ని ఈ పుస్తకం చెప్పకనే చెబుతుంది. మనం ఏమీ ఆశ్చర్య పోనవసరం లేకుండా ఈ కళాకారిణికి ప్రభుత్వం ఏ అవార్డూ ఇవ్వలేదు. "అమ్మా శారదా! నేను స్టేజీకి, నువ్వు రేడియోకి... అన్నారు స్థానం నరసింహారావు గారు. అంతకన్నాఅవార్డు ఇంకేం కావాలి?" అంటారావిడ సంబరంగా. రేడియో టేపులు భద్ర పరచడంలో సిబ్బంది నిర్లక్ష్యం వంటి విషయాలని చెప్పీ చెప్పనట్టు చెబుతూనే, ఎప్పటికైనా వాటి విలువని గుర్తిస్తే బాగుండునన్న అభిప్రాయం వ్యక్త పరిచారు.</div><div><br /></div><div>కార్యక్రమాలని నాణ్యంగా తీసుకురాడానికి రేడియో కళాకారుల తెర వెనుక శ్రమ, వారిమధ్యన ఆరోగ్యకరమైన పోటీ లాంటి వాటితో పాటుగానే ప్రతిచోటా ఉండే లంపెన్ ఎలిమెంట్స్ అక్కడా ఉండడం, వాటి కారణంగా వ్యవస్థకి జరిగే నష్టం వీటినీ రేఖామాత్రంగా స్పృశించారు. బ్లాగ్మిత్రులు తృష్ణ గారి తండ్రి రేడియో రామం గారి కృషిని గురించీ, ఆయనతో తనకున్న అనుబంధాన్ని గురించీ ప్రస్తావించారు శారద. ఏకబిగిన చదివించే పుస్తకం. జగద పబ్లికేషన్స్ ప్రచురణ. (పేజీలు 198, వెల రూ.125. విశాలాంధ్ర తో పాటు అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపుల్లోనూ దొరుకుతోంది). ఇప్పటికిప్పుడు శారదా శ్రీనివాసన్ గొంతు వినాలనుకునే వారు 'ఊర్వశి' గా ఆవిడ తన గొంతుతో చిందించిన హొయలనీ, ఎందరినో మెప్పించిన తెరల తెరల నవ్వునీ<i><a href="http://www.eemaata.com/em/issues/200811/1350.html"> ఇక్కడ </a></i>ఆలకించవచ్చు.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-5888287047540975883?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-21134037148702790232011-09-07T23:27:00.002+05:302011-09-08T01:40:34.561+05:30ఉదయాన్నే అల్పాహారం.. మధ్యాహ్నం సుష్టుగా భోజనం.. అదయ్యాక మళ్ళీ రాత్రెప్పుడో రెండోపూట భోజనం. మరి ఈ మధ్యలో ఉదయం అల్పాహారం లాగానే తినడానికి ఏదన్నా ఉండాలి కదా. ఈవినింగ్ స్నాక్స్ అని ముద్దుగా పిల్చుకోడానికి రకరకాల వంటకాలున్నాయ్. నాకు తెలిసి తెలుగువారందరి తొలి ఎంపిక మిరపకాయ బజ్జీ. వేడివేడిగా కొంచం కమ్మగా మరికొంచం ఖారంగా నోరూరించే బజ్జీలు కనిపిస్తే తినకుండా ఉండగలమా? <div><br /><div>మిరపకాయ బజ్జీని చూడగానే 'ఈనాటి ఈబంధమేనాటిదో..' అని పాడేసుకుంటాను నేను. అంత అనుబంధం ఉంది నాకీ బజ్జీతో. నేను మా ఊరి ఎలిమెంటరీ స్కూల్లో చదివేటప్పుడు, మా బడి పక్కనే ప్రసాదంగారి పాక హోటలుండేది. ఉదయం పూట ఇడ్డెన్లూ, మినప రొట్లూ, సర్వకాల సర్వావస్థల్లోనూ టీ, కాఫీలూ అమ్మేవాళ్ళక్కడ. మధ్యాహ్నం బళ్ళో మేం లెక్కలు చేసుకుంటుండగానే బజ్జీలు వేగుతున్న వాసన ముక్కుకి తగిలి నోట్లో నీళ్లూరేవి.</div><br /><div>ఒకటి కాదు, రెండు కాదు, ఏకంగా ఐదేళ్ళ పాటు కేవలం ఆ వాసన పీల్చి సంతృప్తి పడ్డాను నేను. నాదగ్గర డబ్బులుండేవి. ఇంట్లో డిబ్బీలో కూడా డబ్బులుండేవి నాకు. కానీ ఏం లాభం, బయట ఏమీ కొనుక్కోరాదని ఇంట్లో ఆర్డర్. తెగించి కొనుక్కున్నా, ఐదో నిమిషంలో ఆ విషయం ఇంట్లో తెలిసిపోతుంది. ఇంట్లో అమ్మ అప్పుడప్పుడూ బజ్జీలేసేది. ఎందుకో గానీ ప్రసాదంగారి బజ్జీల్లో కనిపించే సొగసు వీటికి ఉండేది కాదు. అందని బజ్జీలదే అందం.</div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aa3ZLyfaTZA/TmewEC_fGEI/AAAAAAAAAkw/ckYERZF_6VU/s1600/mirchi-bajji.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649677841128691778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-aa3ZLyfaTZA/TmewEC_fGEI/AAAAAAAAAkw/ckYERZF_6VU/s320/mirchi-bajji.jpg" border="0" /></a></div><div>తినగలిగినన్ని బజ్జీలని ఇష్టంగా తిన్నది కాలేజీ రోజుల్లో. కాలేజీ దగ్గర ఓ సాయిబుగారి బజ్జీల కొట్టు ఉండేది. ఆయన బంధువెవరో వేగిస్తూ ఉంటే, ఈయన చకచకా ఒక్కో బజ్జీనీ నిలువుగా చీరి, కారం కలిపిన ఉల్లిపాయ ముక్కలు కూరి, పైన నిమ్మరసం పిండి, అందంగా ఓ కాగితంలో పెట్టి మాకు అందించేసే వాడు. చురుకైన ఆయన వేళ్ళ కదలికలు చూసి "మన సాయిబుగారి చేత డిసెక్షన్ చేయించాలి," అని ముచ్చట పడేవారు బైపీసీ మిత్రులు.</div><br /><div>లెక్చరర్లందరూ మా బుర్రల్లో దూరి మరీ పాఠాలు చెప్పెసేవాళ్ళేమో, క్లాసులయ్యేసరికి కడుపు ఖాళీ అయిపోయేది. అందరం కలిసి సాయిబు గారిమీడకి దండయాత్ర. ఎప్పుడన్నా తొలి వాయి నాలుగు బజ్జీలూ ఖాళీ చేసేశాక, వేగుతున్న బజ్జీలవైపు చూస్తూ అప్రయత్నంగా జేబు తడుముకుంటే "మీరు తినండీ.. మేం ఉన్నాం కదా" అని బుజ్జో, ఫణో అన్నప్పుడు, బజ్జీ కారంగా లేకపోయినా సరే, అదేంటో కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగేవి. (హైస్కూల్లో ఏరా, ఒరే అనుకున్నా, కాలేజీకోచ్చేసరికి కొత్త ఫ్రెండ్స్ ని మీరనే అనేవాళ్ళం. లెక్చరర్లు కూడా మమ్మల్ని 'మీరు' అని మాట్లాడుతుంటే ఒక్కసారిగా పెద్దరికం ఆవహించేది మమ్మల్ని!)</div><div><br /></div><div>కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరినప్పుడు, ఆ ఆఫీసు దగ్గరే ఓ బజ్జీల బండి ఉండేది. ఓ సాయంత్రం సన్నగా చినుకులు పడుతుండగా, ఇంటికెళ్లబోతూ "బజ్జీలు తిందామాండీ?" అనడిగా కొలీగుని. "బజ్జీలు కొనుక్కుని తినగలిగేంత జీతాలా మనవి?" అనగానే నాకు నోట మాట పెగల్లేదు. వాళ్ళాయనకి మనసులోనే దండం పెట్టేసుకున్నాను. ఆవిడ దృష్టిలో "బజ్జీలు కొనుక్కోగలిగేంత" సంపాదన వచ్చేసరికి, తినే తీరిక లేక, తినాలనే ఆలోచన కూడా వచ్చేది కాదు. అప్పుడప్పుడూ ఎవరన్నా గుర్తు చేసినప్పుడు హడావిడిగా ఒకటో, రెండో తినడం.</div><br /><div>రాన్రాను ఆ ఆనందం కూడా లేకుండా పోయింది. కారానికో ఏమో కానీ బజ్జీ తినగానే కడుపు మండుతుంటే ఎసిడిటీ ఏమోనని అనుమానించడం, డాక్టరిచ్చే సుదీర్ఘ ఉపన్యాసాలు వినడం వల్ల, సరిగ్గా వేడి వేడి బజ్జీని కొరికే వేళ అవి గుర్తు రావడం.. ఇలా బజ్జీ అంటే ఇష్టం బదులుగా భయం మొదలవుతోందేమో అనిపిస్తోంది అప్పుడప్పుడూ.. 'భూమి గుండ్రంగా ఉంటుంది' అనే మాట చాలా సార్లు విన్నాను నేను. మిరపకాయ బజ్జీకి అన్వయించుకుంటే నిజమే అనిపిస్తోంది.. ఎదురుగా బజ్జీలు నోరూరిస్తున్నా తినలేకపోవడం, చిన్నప్పుడూ, ఇప్పుడూ కూడా... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-2113403714870279023?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-66257420971319449622011-09-06T22:05:00.004+05:302011-09-07T00:59:02.877+05:30'తెలంగాణా తొలినవల' అన్న ప్రత్యేకతని సొంతం చేసుకున్న నవల వట్టికోట ఆళ్వారు స్వామి రాసిన 'ప్రజల మనిషి.' తెలంగాణా సాయుధ పోరాటానికి పూర్వరంగాన్ని పరిచయం చేస్తూ రాసిన ఈ నవలలో కథా స్థలం నిజామాబాద్ జిల్లాలోని దిమ్మెగూడెం అనే ఓ పల్లెటూరు. ఆ ఊరి శ్రీవైష్ణవుల కుర్రాడు కంఠీరవం ఇంటి సమస్యల కారణంగా చిన్న నాడే ఊరు విడిచిపెట్టి బయటి ప్రపంచాన్ని తెలుసుకోవడం, మరోపక్క అతను ఊరికి తిరిగి వచ్చేనాటికి ఊరి జనంలో కూడా చైతన్యం రావడం కథాంశం.<div><br /><div> <div><div> </div><div>దిమ్మెగూడెం 'దొర' రామభూపాల రావు అరాచకాల వర్ణనతో కథ ప్రారంభమవుతుంది. దొరకూతుర్ని కాపురానికి పంపుతున్నాడు. ఊళ్ళో బాగా పాలిచ్చే ఆవు రైతు కొండయ్య పెరట్లో ఉంది. ఆవుని తన కూతురి అత్తారింటికి తోలించమని కబురు పెట్టాడు దొర. అంతేనా? దొర ఇంటికి కావాల్సిన కూరగాయల మొదలు విస్తళ్ళ వరకూ సమస్తమూ సమకూర్చాల్సింది ఊరివాళ్ళే. విస్తళ్ళు పంపాల్సిన బాధ్యత కంఠీరవం తల్లి ఆండాళ్ళమ్మ మీద పడుతుంది. ఆకులు కోసుకు రావడం కోసం బడి మానేస్తాడు కంఠీరవం. అప్పుడే ఆ కుర్రవాడిలో 'దొరకోసం ఇదంతా ఎందుకు చేయాలి?' అన్న ఆలోచన మొదలవుతుంది.</div><div><br /></div><div> </div><div>కంఠీరవం తండ్రి హఠాత్తుగా మరణించడం, అన్న వెంకటాచార్యులులో భేదాభిప్రాయాలు రావడంతో ఇల్లు విడిచి పెట్టి వెళ్లిపోతాడతడు. నిజామాబాదు లో శ్రీవైష్ణవ కుటుంబం ఆశ్రయం ఇస్తుందతనికి. వెంకటాచార్యులు దొర పంచన చేరతాడు. దొర ఆగడాలు మితిమీరతాయి. భూములు ఆక్రమించుకోవడం, దౌర్జన్యాలు చేయడం నిత్యకృత్యాలవుతాయి ఆ ఊళ్ళో. నిజాం ప్రభుత్వం మొదలు పెట్టిన హరిజనుల మత మార్పిడి ప్రచారం ఆ ఊరికీ వస్తుంది. అప్పటికే చదువుకుని గ్రంధాలయోద్యమంలో ప్రవేశించిన కంఠీరవం ఊరికి వచ్చి, మత మార్పిడులని ప్రశ్నించి, కేసులో ఇరుక్కుని జైలుకి వెళ్తాడు. </div><div><br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PSB--xPxtEQ/TmZMgM83ChI/AAAAAAAAAko/_XHPx3oUGaw/s1600/Prajala%2BManishi.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 201px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PSB--xPxtEQ/TmZMgM83ChI/AAAAAAAAAko/_XHPx3oUGaw/s320/Prajala%2BManishi.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649286898698881554" /></a><br /></div><div> </div><div>ప్రభుత్వానికి ఎదురు చెప్పే ధైర్యం లేని రామభూపాలరావు, మత మార్పిడుల అనంతరం హైదరాబాదు నుంచి ఆర్య సమాజికులని రప్పించి, శుద్ధి ద్వారా హరిజనులని తిరిగి హిందువుల్లో కలుపుతాడు. అయితే, వచ్చిన ఆర్యసమాజికులు వెంటనే తిరిగి వెళ్ళకుండా ఊరి ప్రజల్లో చైతన్యం కోసం ప్రయత్నించడం మింగుడు పడదు అతడికి. ఊళ్ళో గ్రంధాలయం ఏర్పాటు చేసిన ఆర్య సమాజికులు, జనంలో నాటుకుపోయిన భయాన్నీ, అజ్ఞానాన్నీ పోగొట్టే ప్రయత్నాలు చేస్తూ ఉంటారు. ఇంతలో జైలు శిక్ష పూర్తి చేసుకున్న కంఠీరవం కొందరు మిత్రులతో కలిసి ఊరికి తిరిగివచ్చి దొరతో తలపడడం, మరోపక్క హైదరాబాద్ సంస్థానంతో కాంగ్రెస్ పోరాటం మొదలవడంతో నవల ముగుస్తుంది.</div><div><br /></div><div> </div><div>నల్గొండలో ఒక పేద కుటుంబంలో జన్మించిన ఆళ్వారు స్వామి, చిన్ననాడే ఊరు విడిచిపెట్టారు. 'శారద' కలంపేరుతో 'రక్తస్పర్శ' వంటి విలక్షణ కథలు రాసిన నటరాజన్ లాగానే హోటల్ కార్మికుడిగా పనిచేస్తూ రచనా వ్యాసంగం కొనసాగించారు. గ్రంధాలయోద్యమంలో కీలక పాత్ర పోషించారు. నవల చదువుతుంటే కంఠీరవం మరెవరో కాదు ఆళ్వారు స్వామే అనిపించక మానదు. అదే విషయాన్ని ధృవీకరించారు ముందు మాట రాసిన దాశరధి రంగాచార్య. అంతే కాదు, ఆళ్వారు స్వామి తనకి పినమామగారవుతారని కూడా చెప్పారు. కథానాయకుడితో సహా పాత్రలన్నీ నేలమీద నడిచేవే అయినా, చాలాచోట్ల సంభాషణలు ఉపన్యాస ధోరణిలో సాగాయి.</div><div><br /></div><div> </div><div>రంగాచార్య నవలలు <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2010/11/blog-post_23.html">'చిల్లర దేవుళ్ళు'</a></i> <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/06/blog-post_11.html">'మోదుగుపూలు' </a></i>గుర్తొచ్చాయి చాలాసార్లు. అయితే, ఆళ్వారు స్వామి స్పూర్తితోనే తాను నవలా రచనకు పూనుకున్నానన్నారు రంగాచార్య. నిజాం పాలనతో తెలంగాణా ప్రాంతంలోని సామాన్యులు ఎదుర్కొన్న కష్టనష్టాలని నిశితంగా చిత్రించిన నవల ఇది. 'ప్రజల మనిషి' కి కొనసాగింపుగా ఆళ్వారు స్వామి రాసిన 'గంగు' నవలని గురించి మరోసారెప్పుడైనా. 1955 లో 'దేశోద్ధారక గ్రంధమాల' తొలిసారిగా ప్రచురించిన 'ప్రజల మనిషి' ని తర్వాతికాలంలో ఆరుసార్లు పునర్ముద్రించింది విశాలాంధ్ర. 154 పేజీల ఈ పుస్తకం వెల రూ. 60. అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపులతో పాటు <i><a href="http://www.avkf.org/BookLink/display_titled_book.php?book_id=29&amp;PHPSESSID=0d62979b3c7b374d219c847097dc16e7">ఏవీకెఎఫ్</a></i> లోనూ దొరుకుతోంది.</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-6625742097131944962?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-46990999895512573672011-09-05T23:22:00.001+05:302011-09-05T23:54:34.778+05:30నా హైస్కూలు చదువు ఐదేళ్లలోనూ ముగ్గురు హెడ్మాస్టర్లు మారారు మాకు. ముగ్గురిలోనూ నాకు బాగా నచ్చినవారూ, ఇప్పటికీ తరచూ గుర్తు చేసుకునే వారూ శ్రీరామ్మూర్తి గారు. స్పురద్రూపం..పచ్చని పసిమిచాయ...మడత నలగని ఇస్త్రీ దుస్తుల్లో ఠీవిగా ఉండడమే కాదు, ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండేవారు కూడా. ఆయన మా స్కూలికి రానిక్రితం వరకూ మాకు హెడ్మాస్టర్ అంటే సింహస్వప్నం. మేం ఆయన రూముకి వెళ్ళాల్సి వచ్చినా, ఆయన మా క్లాసుకి వచ్చినా గడగడా వణికే వాళ్ళం. <div><br /></div><div>కానీ, శ్రీరామ్మూర్తి మేష్టారు మిగిలిన వాళ్ళలా కాదు. ఏ క్లాసుకి మేష్టారు లేకపోయినా, ఆయన ఆక్లాసుకి వెళ్ళిపోయి పిల్లలందరితోనూ మాట్లాడుతూ ఏదో ఒక పాఠం చెప్పేవాళ్ళు. ఈయనకి ముందు హెడ్మాస్టర్లతో మాట్లాడే అవకాశం కేవలం క్లాసు లీడర్లకి మాత్రమే ఉండేది. కానీ ఈయనొచ్చాక పద్ధతులు మారిపోయాయి. స్కూల్లో అందరూ ఆయనతో నేరుగా మాట్లాడొచ్చు. ఇబ్బందులేవన్నా ఉంటే చెప్పుకోవచ్చు. ఆయన ప్రసన్నవదనంతో చివరికంటా విని, అంత పెద్ద సమస్యనీ చిటికెలో పరిష్కరించేసే వాళ్ళు. పుస్తకాలు కొనడానికీ, ఫీజు కట్టడానికీ టైమిమ్మని అడిగేవాళ్ళు చాలామంది పిల్లలు. </div><div><br /></div><div>రోజూ జరిగే స్కూల్ అసెంబ్లీలో కూడా చాలా మార్పులు చేశారు శ్రీరామ్మూర్తి గారు. ప్రతిజ్ఞ కేవలం తెలుగులోనే కాకుండా ఇంగ్లిష్, హిందీల్లోనూ చెప్పాలనీ, ప్రతిరోజూ వార్తలు చదవాలనీ, ఒక సూక్తి చెప్పాలనీ ఇంకా అసెంబ్లీ చివర్లో హెడ్మాస్టర్ ప్రసంగం... ఇలా ఆయన చేసిన మార్పుల పుణ్యమా అని పక్కూళ్ళ నుంచి వెళ్ళే మాలాంటి పిల్లలందరం అసెంబ్లీ టైముకే బళ్ళో ఉండేలా ముందుగానే బయల్దేరేసేవాళ్ళం. పక్క స్కూళ్ళలో పోటీలు జరుగుతుంటే మమ్మల్ని ప్రోత్సహించి పంపడం, మేష్టర్లెవరికన్నా బదిలీ అయినా, రిటైర్ అయినా తప్పకుండా ఫేర్వెల్ ఏర్పాటు చేయడం...ఇవన్నీ ఆయన చేసిన ఏర్పాట్లే. </div><div><br /></div><div>ఎప్పటిలాగే ఆవేళ ఉదయం కూడా స్కూల్లో హడావిడిగా ఉంది. అసెంబ్లీకి ఇంకా టైం ఉండడంతో డ్రిల్లు మేష్టారు పిల్లలందరిచేతా గ్రౌండ్ లో ఉన్న చెత్త కాగితాలు ఏరిస్తున్నారు. నేను ఎస్పీఎల్ అవ్వడంతో, ఆఫీసు రూముదగ్గర ఓపక్క పేపరు చూసి వార్తలు రాసుకుంటూ, మరో పక్క ప్రతిజ్ఞ ఎవరు ఏభాషలో చెప్పాలో, సూక్తి చెప్పాల్సింది ఏ క్లాసు వాళ్ళో చూసుకుంటున్నాను. గుమస్తాగారేదో కబురు తేవడంతో ఉన్నట్టుండి స్టాఫ్ రూములో వాతావరణం మారిపోయింది. సోషలు మేష్టారొచ్చి "ఇవాల్టికి ఇవేమీ వద్దమ్మా" అన్నారు. అర్ధం కాలేదు నాకు. </div><div><br /></div><div>పిల్లలందరూ అసెంబ్లీకి వచ్చి నిలబడగానే సోషలు మేష్టారు చెప్పారు. "ఇవాళ మన స్కూలుకి ప్రత్యేకంగా సెలవు ప్రకటిస్తున్నాం. మన హెడ్మాస్టరు గారి అబ్బాయి చనిపోయాడు. మీరంతా అల్లరి చెయ్యకుండా పుస్తకాలు తీసుకుని ఇళ్ళకి వెళ్ళిపొండి.." పిల్లలెవరికీ కూడా సెలవొచ్చిందన్న సంతోషం ఏకోశానా లేదు. నేను స్టాఫ్ రూము దగ్గరే ఆగిపోయాను. అక్కడ తెలిసిన విషయాలు ఏమిటంటే, మా హెడ్మాస్టరు గారికి ఒక్కడే కొడుకు. డాక్టర్ కోర్సు చదువుతున్నాడు. ఎందుకో తెలీదు కానీ ఉరిపోసుకుని చనిపోయాడు. మా హెడ్మాష్టారు గుర్తొచ్చి చాలా బాధనిపించింది. అప్పటివరకూ ఒక్కసారి కూడా చూడకపోయినా సరే వాళ్ళబ్బాయి మీద చాలా కోపం వచ్చింది. </div><div><br /></div><div>ఇంచుమించు ఓ నెల్లాళ్ళ తర్వాత మా హెడ్మాస్టరు మళ్ళీ స్కూలుకి వచ్చారు. ఎప్పటిలాగే అసెంబ్లీ ఏర్పాట్లలో ఉన్నాను.. ఒక్కసారిగా ఆయన్ని చూసేసరికి ఏం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. మనిషి బాగా చిక్కిపోయారు. పెద్ద జ్వరం వచ్చి తగ్గినట్టుగా నీరసం తెలుస్తోంది. ఆయన ముఖంలో నవ్వన్నదే కనిపించలేదు. "ఒకవేళ నేను చచ్చిపోతే నాన్నకూడా ఇలాగే అయిపోతారా?" ఆలోచనకే ఉలిక్కి పడ్డాను నేను. మాస్టార్లందరూ ఆయన్ని పలకరిస్తున్నారు. పిల్లలు దూరం నుంచే చూస్తున్నారాయన్ని. అసెంబ్లీ మొదలయ్యింది. అయన వచ్చి నిలబడ్డారు. ప్రధానోపాధ్యాయుడి ప్రసంగం అని ఎస్పీఎల్ ప్రకటించాలి. ఆయన మాట్లాడతారో, లేదో.. సోషల్ మేష్టారి వైపు చూశాను నేను. మాట్లాడతారని సైగ చేశారాయన. </div><div><br /></div><div>"మీకందరికే తెలిసే ఉంటుంది... నేను ఉద్యోగం మానేద్దామా అనుకున్నాను... చెయ్యాలని కూడా అనిపించలేదు.. కానీ మీ అందర్లోనూ వాణ్ణి చూసుకోవచ్చు అన్నారు మన మేష్టార్లు...నాకూ నిజమే అనిపించింది. ఈ వయసులో ఇంత కష్టం తట్టుకుని నేను నిలబడగలిగానంటే ఒకటే కారణం. పుస్తకాలు చదవడం. చిన్నప్పటి నుంచీ కనిపించిన పుస్తకమల్లా చదివాను నేను. ఉద్యోగం వచ్చినప్పటినుంచీ ప్రతి నెలా జీతం రాగానే ముందు కొనేది పుస్తకాలే. మా ఇంట్లో ఐదారు బీరువాల పుస్తకాలు ఉన్నాయి. పుస్తకాలు చదవడం వల్ల చాలా ఉపయోగాలున్నాయి. అవన్నీ ఒకళ్ళు చెప్పడం కన్నా, ఎవరికి వాళ్ళు తెలుసుకోవడం బాగుంటుంది. మీరు పెద్దై ఉద్యోగాల్లో చేరాక, మీ సంపాదనలో కనీసం పది శాతం అంటే నూటికి పది రూపాయలు పుస్తకాల కోసం ఖర్చు పెట్టండి. ఇది మాత్రం మర్చిపోకండి..." </div><div><br /></div><div>మాలో చాలామందికి పుస్తకాలంటే గౌరవం పెరిగింది. అవే లేకపొతే మా హెడ్మాస్టారు మళ్ళీ కనిపించే వారు కాదేమో అన్న ఆలోచనే కారణం. అప్పటికే అమ్మ పుణ్యమా అని పుస్తకాలు చదవడం మొదలు పెట్టిన నాకు, ఆయన మాటలు చాలా ప్రోత్సాహాన్నిచ్చాయి. పెద్దయ్యాక తప్పకుండా మేష్టారు చెప్పినట్టుగా పుస్తకాలు కొనుక్కోవల్సిందే అని నాలో నేనే గట్టి నిర్ణయం తీసేసుకున్నాను. కా..నీ.. ఇవాల్టి రోజున వెనక్కి తిరిగి మేష్టారి మాటలు జ్ఞాపకం చేసుకుంటే సిగ్గు కలుగుతోంది. ఆయన చెప్పిన పది శాతం కాదు, కనీసం అందులో పదో వంతైన ఒక్క శాతం కూడా పుస్తకాల మీద వెచ్చించడం లేదు నేను. "ఇలా చేస్తున్నావేమిటి?" అని ఆయన నన్ను ప్రేమగా మందలిస్తున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది అప్పుడప్పుడూ.. (ఈ టపా రాయడానికి పరోక్ష కారణమైన బ్లాగ్మిత్రులు<i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/06/blog-post_21.html"> వేణూశ్రీకాంత్</a></i> గారికి కృతజ్ఞతలు)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-4699099989551257367?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-42035819369495489762011-09-04T23:22:00.001+05:302011-09-04T23:24:28.833+05:30ఎడమ మోచేయి మొదలు మణికట్టు వరకూ ఉండే లోపలి భాగం పచ్చబొట్టు పొడిపించుకోడానికి అనువైన ప్రదేశంగా చలామణీ అయ్యింది చాలాకాలం పాటు. పేర్లూ, బొమ్మలూ, గుర్తులూ ఒకటేమిటి? కాదేదీ పచ్చబొట్టుకి అనర్హం. కొంతమంది వాళ్ళ పేరు రాయించుకుంటే, మరికొందరు తల్లిపేరో, తండ్రి పేరో, ఇష్టమైన వాళ్ళ పేరో లేక ఇష్టదైవం పేరో పచ్చబొట్టుగా పొడిపించుకునే వాళ్ళు. బొమ్మల్లో ఎక్కువగా దేవుళ్ళవీ, అందులోనూ నాగ దేవతవి ఎక్కువగా కనిపించేవి. <div> <br /></div><div>వేసంకాలం మధ్యాహ్నాల్లో వీధుల్లో తిరిగే రకరకాల వాళ్ళలో 'పచ్చబొట్లేస్తాం..' అని అరుస్తూ తిరిగేవాళ్ళు కూడా అడపాదడపా ఊళ్లోకి వచ్చేవాళ్ళు. నన్ను కనీసం ఆటలకి కూడా వెళ్ళనివ్వకుండా బంధించి వాళ్ళ మటుక్కి వాళ్ళు హాయిగా నిద్రపోయే ఇంట్లో వాళ్ళమీద కోపం ఏస్థాయిలో ఉండేదంటే (అప్పుడూ ఇప్పుడూ కూడా మధ్యాహ్నం నిద్ర అలవాటు లేదు నాకు) ఆ పచ్చబొట్టు వాళ్ళని పిలిచి చేతిమీద ఏదో ఒక పచ్చబొట్టు పొడిపించేసు కోవాలనిపించేది. ఊరికే ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలన్న ఆవేశమే తప్ప పచ్చబొట్టుగా ఏది రాయించుకోవాలన్న విషయంలో ఇదమిద్దంగా ఓ అభిప్రాయం లేదు. </div><div> <br /></div><div>చిన్నప్పటి నుంచీ చాలామంది చేతులకి పచ్చబొట్లు చూడడమే కాదు, పచ్చబొట్ల గురించి చాలానే విన్నాను కూడా. మరీ ముఖ్యంగా పచ్చబొట్టుని సూది కాల్చి వేస్తారనీ, అది వేసినప్పుడు చెయ్యి మంట పెట్టడమే కాకుండా, ఒకటి రెండు రోజులు జ్వరం కూడా వస్తుందనీ, ఒకసారి పచ్చబొట్టు వేయించుకుంటే దాన్నింక చెరపడం కుదరదనీ... ఇలా కావలసినవీ, అక్కర్లేనివీ బోల్డన్ని విషయాలు. పచ్చబొట్టు ఎందుకు వేయించుకున్నారు? అని చాలామందినే అడిగాను. కొందరు 'సరదాకి' అని చెప్పారు, ఇంకొందరు ఎన్నిసార్లు అడిగినా ఏమీ చెప్పలేదు. </div><div> <br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vI54IG92RwY/TmO7HBYNi2I/AAAAAAAAAkg/gd2mV1d7Rpg/s1600/tattoo.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 319px; height: 246px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-vI54IG92RwY/TmO7HBYNi2I/AAAAAAAAAkg/gd2mV1d7Rpg/s320/tattoo.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648564086956198754" /></a> <br /></div><div>సినిమాల్లో చిన్నప్పుడు తప్పిపోయిన పిల్లలు పెద్దయ్యాక వాళ్ళింట్లో వాళ్ళని కలుసుకోడానికి చిన్నప్పుడు ఆనందంగా పాడుకున్న పాటతో పాటు, ఇదిగో ఈ పచ్చబొట్టు కూడా అనేకానేక సందర్భాల్లో ఉపయోగపడింది. ఈ విషయంలో పుట్టుమచ్చలు కూడా చాలా రోజుల పాటు ప్రముఖమైన పాత్రనే పోషించాయి. అలాగే హీరోగారు హీరోయిన్ పేరుని పచ్చబొట్టు పొడిపించుకోవడం, తర్వాత కథ మలుపు తిరగడంలాంటివీ సినిమాల్లో వచ్చేశాయ్. పచ్చబొట్లు పొడిపించుకునే విషయంలో హీరోలతో పోల్చినప్పుడు హీరోయిన్లు అంతగా రిస్కులు తీసుకోలేదనే చెప్పాలి. </div><div> <br /></div><div>సినిమాల్లోనే కాకుండా, బయట ప్రపంచంలోకూడా ప్రేమకీ పచ్చబొట్టుకీ అవినాభావ సంబంధం ఉందని కొందరు మిత్రులని చూసినప్పుడు అర్ధమయ్యింది. వాళ్ళు ప్రేమించిన అమ్మాయి పేరుని నేరుగా కొందరు ధైర్యశాలులూ, వాళ్లకి మాత్రమే అర్ధమయ్యే కోడ్ భాషలో కొందరు జాగ్రత్తపరులూ, ఇష్టదైవానిదో ఇంట్లోవాళ్ళదో పేరు కూడా కలిసొచ్చేసే విధంగా కొందరు తెలివైనవాళ్ళూ పొడిపించుకున్న పచ్చబొట్లని చూసినప్పుడు. రాను రాను జబ్బలూ, ఛాతీ కూడా పచ్చబొట్టుకి అనువైన ప్రదేశాలుగా మారిపోయాయ్. </div><div> <br /></div><div>అన్నిచోట్లా మార్పులు వచ్చేసినట్టే పచ్చబొట్లలోనూ విప్లవాత్మకమైన మార్పులు వచ్చేశాయ్. టాటూ అనేది ఇప్పుడో ఫ్యాషన్ స్టేట్మెంట్. ఒక్క చెయ్యనేముందీ, అంగుళం ఖాళీ లేకుండా ఒంటినిండా టాటూలు వేయించేసుకుంటున్నారు టీనేజీ పిల్లలు. ఇప్పుడిప్పుడు టాటూ వేయించేసుకోవడం ఇదివరకంతా కష్టం కాదు. ఏమాత్రం నొప్పిలేని వ్యవహారం. అంతేనా? ఇప్పటి పచ్చబొట్టు శాశ్వితం కాదు, ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు మేకప్ తుడుచుకున్నంత సులువుగా తుడిచేసుకోవచ్చు. </div><div> <br /></div><div>ఏదో నలభయ్యేళ్ళ క్రితం కాబట్టి నాగేసర్రావూ, వాణిశ్రీ "పచ్చబొట్టూ చెరిగిపోదూలే.. పడుచు జంటా చెదిరీ పోదూలే..." అని పాడేసుకున్నారు. ఇప్పుడు పచ్చబొట్లు చెరిగిపోతున్నాయి.. పడుచు జంటలుకూడా ఎవరికెవరన్నది కూడా ఇట్టిట్టే మారిపోతున్నాయి. సినిమాల్లోనే తీసుకున్నా, హీరో, హీరోయిన్నూ చివర్రీలులోనన్నా ఒకరితో ఒకరు ప్రేమలో పడతారో పడరో దర్శకుడిక్కూడా తెలియడం లేదు. సినిమాలు సమాజాన్ని ప్రతిబింబించడమో లేదా సమాజం సినిమాలని అనుకరించడమో జరుగుతోన్నట్టేనా? పచ్చబొట్లలో వచ్చినట్టే ప్రేమలోనూ మార్పులు వచ్చేస్తున్నాయా? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-4203581936949548976?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-9777232120242114082011-09-03T23:18:00.001+05:302011-09-04T10:49:55.842+05:30కంటికి ఎదురుగా కనిపించే వాటిని అలక్ష్యం చేయడం, దొరకని వాటికోసం వెతుకులాడడం ఈరెండూ కూడా మానవ సహజ గుణాలే అనిపిస్తుంది నాకు. అప్పుడప్పుడూ ఎదురయ్యే అనుభవాలు ఈ అభిప్రాయాన్ని బలపరుస్తూ ఉంటాయి. ఒకటి కాదు, రెండు కాదు ఎన్నో ఏళ్ళుగా రాహుల్ సాంకృత్యాయన్ రాసిన 'ఓల్గా నుంచి గంగకు' పుస్తకాల షాపుల్లో డిస్ప్లే లో చూస్తూనే ఉన్నాను. ఎందుకో తెలీదు కానీ, ఎప్పుడూ చదవాలని అనిపించలేదు. కనీసం పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని, పేజీలు తిప్పిన పాపాన పోలేదు. <div> <br /></div><div>ఆమధ్యన ఆచార్య తిరుమల రామచంద్ర ఆత్మకథ <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/02/blog-post_21.html">'హంపీనుంచి హరప్పాదాక'</a></i> చదువుతుండగా, అందులో రాహుల్జీ ప్రస్తావనా, 'ఓల్గా నుంచి గంగకు' ప్రస్తావనా కొన్ని చోట్ల కనిపించింది. రాహుల్ గొప్ప పండితుడనీ, 'ఓల్గా నుంచి..' తప్పక చదవాల్సిన పుస్తకమనీ రామచంద్ర రాసింది చదివాక, మొదటిసారిగా ఈ పుస్తకం చదవాలని అనిపించింది. సరిగ్గా అప్పుడే పుస్తకం ప్రింట్ అయిపోయింది! మొన్న మొన్నే కొత్త ప్రింట్ రావడంతో నాకు ఈ రచనని చదివే అవకాశం దొరికింది. </div><div> <br /></div><div>క్రీస్తు పూర్వం ఆరువేల సంవత్సరాల కాలం నుంచి, క్రీస్తుశకం 1942 వరకూ జరిగిన కాలంలో ఇండో యూరోపియన్ జాతి మానవ సమాజ వికాసాన్ని ఇరవై విడి కథల ద్వారా నిశితంగా చిత్రించారు అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి పొందిన పాళీ, సంస్కృత భాషల్లో పండితుడూ, చరిత్రకారుడూ అయిన రాహుల్ సాంకృత్యాయన్. వోల్గా తీరపు మంచు ఎడారి నేపధ్యంగా తీసుకుని రాసిన తొలి కథ 'నిశ' తో మొదలు పెట్టి సోవియట్ ని కాపాడడం కోసం యుద్ధంలో చేరిన 'సుమేరుడు' కథ వరకూ కథలన్నీ ఊపిరి బిగపట్టి చదివించేవే. </div><div> <br /></div><div>తొలి కథల్లో ఆర్యుల సంస్కృతిని కళ్ళకి కట్టినట్టుగా వర్ణించారు రాహుల్. స్త్రీ కుటుంబ పెద్దగా ఉండడం, ఆమె సారధ్యంలో కుటుంబం యావత్తూ వేటకి వెళ్ళడం, ఆమె తనకి ఇష్టమైన పురుషుడితో -సోదరుడు, కుమారుడు ఇలా చుట్టూ ఉన్న అందరూ - కూడి సంతానాన్ని వృద్ధి చేయడంతో మొదలుపెట్టి, కుటుంబంలో వచ్చిన చీలికలు, సమూహాలు, వాటి మధ్యన ఆధిపత్యపు పోరు, జీవికని వెతుక్కుంటూ సమూహాలు చేసే మజిలీలు, నెమ్మది నెమ్మదిగా సంస్కృతిలో మార్పులు వచ్చి పురుషుడు కుటుంబ పెద్ద అవ్వడం, వివాహ వ్యవస్థ, స్త్రీ స్థానం తగ్గుతూ పోవడం ఇవన్నీ మొదటి ఆరు కథల్లోనూ చిత్రించారు. </div><div> <br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-omlwztMisGE/TmJoFC1GzGI/AAAAAAAAAkY/lwuuskREJlw/s1600/volganunchi%2Bgangaku.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 198px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-omlwztMisGE/TmJoFC1GzGI/AAAAAAAAAkY/lwuuskREJlw/s320/volganunchi%2Bgangaku.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648191318544272482" /></a> <br /></div><div>ఒకరి చేత పాలింపబడడం అనేది ఆర్యులకి ఏమాత్రమూ నచ్చని విషయం. కానీ, అనార్యులకి పాలనా వ్యవస్థ ఉంది. ఈ రెండు వర్గాల మధ్యనా యుద్ధాలు జరగడం, ఆర్యులు బలహీన పడడం కాలక్రమంలో జరిగింది. ఇంతలోనే రాజుని తమ చెప్పు చేతల్లో పెట్టుకునే పురోహిత వర్గం బలపడడం, వేదాలు అందుకు దోహదం చేయడం జరిగిందంటారు రాహుల్. సమాజంలో అసమానతలకి మతమే ప్రధాన కారణమనీ, రాజులూ, పురోహితులూ కలిసి ఈ మతాన్ని ప్రజలపై రుద్ది వారిని బానిసలుగా మార్చారని చాలా గట్టిగా చెప్పారు. </div><div> <br /></div><div>రాజు-పురోహితుడు-మతం ఈ మూడూ కలిసి సమాజ వికాసాన్ని ఎంతగానో ప్రభావితం చేశాయని చెబుతూ, రాజ్యాల మధ్య జరిగిన యుద్దాలనీ, వాటిమీద మతం ప్రభావాన్నీ ఉదాహరణలుగా చూపించారు. బౌద్ధం స్థాపన, విస్తరణ, క్షీణత, దేశం మీద జరిగిన దండయాత్రలు, ఇస్లాం స్థాపన, విస్తరణ, కంపెనీ పాలనలో భారత దేశం, ఆసమయంలో క్రైస్తవం ప్రభావం ఇవన్నీ కథల్లో అంతర్భాగాలుగా ఉంటూనే, మతం పరిణామ క్రమాన్ని సులువుగా అర్ధం చేసుకోడానికి సాయపడతాయి పాఠకులకి. </div><div> <br /></div><div>ఈస్టిండియా కంపెనీ కాలంలో జమీందారీలని ఏర్పరచడం వల్ల రైతులకి ఎదురైన ఇబ్బందులు, సామంత రాజుల బలహీనతల్ని ఆంగ్లేయులు సొమ్ము చేసుకోవడం, సిపాయిల తిరుగుబాటు, మంగళ్ పాండే తదితరుల పాత్ర, తిరుగుబాటు వైఫల్యం మొదలు, గాంధీజీ మొదలు పెట్టిన ఉద్యమం-దానిని వ్యతిరేకించే వర్గం అభిప్రాయాల వరకూ ఏకబిగిన సాగి, సామ్యవాదం మాత్రమే సమాజాన్ని బాగు పరచగలదనే బలమైన అభిప్రాయంతో ముగుస్తుందీ రచన. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, వేల ఏళ్ళ దేశ చరిత్రని కేవలం మూడొందల పైచిలుకు పేజీల్లోనే కళ్ళకి కట్టడం ద్వారా కొండని</div><div>అద్దంలో చూపారు రచయిత. </div><div> <br /></div><div>పుస్తకాన్ని గురించి మొదట చెప్పుకోవాల్సింది చదివించే గుణం. ఒకసారి చదవడం మొదలు పెట్టాక ఎక్కడా కూడా పక్కన పెట్టాలనిపించదు. రచయిత అభిప్రాయాలతో ఏకాభిప్రాయం కుదిరినప్పుడూ, కుదరనప్పుడూ కూడా ఒకే వేగంతో చదివిస్తుందీ పుస్తకం. ఉత్తరాంధ్ర నుడికారం కనిపించినప్పుడు, అనువాదం ఎవరు చేశారా? అన్న సందేహం కలిగి పేరు చూశాను. విఖ్యాత కథకుడు చాసో కుమార్తె, రచయిత్రీ చాగంటి తులసి ఎంతో సరళంగా తెనిగించారీ పుస్తకాన్ని. ఎక్కడో తప్ప అనువాదమన్న భావన కలగదు. వేటాడి పచ్చి మాంసాన్ని భుజించడం మొదలు, తెల్లవాడిపై తుపాకీ ఎత్తడం వరకూ జరిగిన మన పూర్వుల వికాసాన్నీ, పరిణామ క్రమాన్నీ చూపించే పుస్తకమిది. (విశాలాంధ్ర ప్రచురణ, వెల రూ. 160). </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-977723212024211408?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-62608690946708190322011-08-30T22:50:00.003+05:302011-08-30T23:57:14.289+05:30వర్షం భలే బాగుంటుంది. ఈ వాక్యం రాస్తుంటే నాకు తెలియకుండానే నవ్వొచ్చేసింది. అవును, 'కాఫీ రుచిగా ఉంటుంది' 'జయప్రద అందంగా ఉంటుంది' లాంటి సార్వజనీన సత్యాలని మళ్ళీ ప్రత్యేకంగా చెప్పడం అంటే నవ్వురాకుండా ఎలా ఉంటుంది? వర్షం అంటే పగ పట్టినట్టుగా కుంభవృష్టిగా కురిసేది కాదు, చక్కగా చిన్నగా సన్నగా కురుస్తూ, ఆగుతూ, మళ్ళీ కురుస్తూ అలా కురిసీ కురవనట్టుగా కురిసేదన్నమాట. <div> <br /></div><div>పెద్ద వానైతే అస్సలు బయటికి కదలకుండా కిటికీ పక్కన కూర్చుని చూడాలనిపిస్తుంది. అదే చిరుజల్లైతే ఏదో వంకన తడిసి తీరాలనిపిస్తుంది.. చల్లటి నీటిఆవిరిలా అనిపించే చినుకులు తాకీ తాకనట్టుగా తాకుతూ ఉంటే పారిజాతం చెట్టు ప్రేమగా తన పూలని జారవిడుస్తున్న అనుభూతి. పూల పరిమళానికి మల్లేనే ఈ చినుకులకీ ఇదీ అని వర్ణించలేని పరిమళం.. అనుభూతికే తప్ప అక్షరాలకి అందదు. </div><div> <br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zJxSPdn8xts/Tl0hvugujWI/AAAAAAAAAkI/w86YE9YgCLY/s1600/rain%2B1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 293px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-zJxSPdn8xts/Tl0hvugujWI/AAAAAAAAAkI/w86YE9YgCLY/s320/rain%2B1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646706611615337826" /></a> <br /></div><div>అసలీ చిరుజల్లు 'నేనొస్తున్నా'నంటూ పంపే సంకేతం కూడా ఎంత సున్నితంగా ఉంటుందో. జడివానైతే లుంగలు చుట్టుకుపోయే సుడిగాలితో కబురెడుతుంది కదా.. ఈ చిన్నవాన తనకన్నా ముందుగా పిల్ల తెమ్మెరలని పంపుతుంది. పల్చటి మేఘాల్ని పనికట్టుకుని మరీ తీసుకొచ్చే ఈ తెమ్మెరలు, మనకన్నా ముందుగా మట్టికి అందిస్తాయి వాన పంపే కబురుని. మరుక్షణంలో మట్టి, గాలితో కలిసొచ్చి మనల్సి పలకరిస్తుంది. </div><div> <br /></div><div>ఏ దేశంలో తయారైన ఏ సుగంధమూ కూడా, ఆక్షణంలో మట్టి విరజిమ్మే సువాసన అంతటి ఆహ్లాదకరమైన పరిమళాన్ని అందించలేదని నాకో గట్టి నమ్మకం. అసలా గాలిని గుండెలనిండా పీల్చుకుని కనీసం కొన్నాళ్ళ పాటు నిరాహారంగా బతికేయెచ్చేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది. మేఘాలన్నీ మందగమనంతో సాగి, మొహమాటంగా ఓ చోటికి చేరాక మొదట ఓ పెద్ద చినుకు.. తర్వాత రెండో మూడో చిన్న చినుకులు.. ఆ తర్వాత అన్నీ కంటికి కనిపించని బుల్లి బుల్లి తుంపరలు. </div><div> <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2Mi6FYl-0fk/Tl0h4L_nB-I/AAAAAAAAAkQ/5zQghLj1tyQ/s1600/rain2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-2Mi6FYl-0fk/Tl0h4L_nB-I/AAAAAAAAAkQ/5zQghLj1tyQ/s320/rain2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646706756968450018" /></a></div><div>ఓ విశాలమైన పచ్చికబయలు.. కనుచూపు మేరంతా పచ్చని పచ్చిక.. ఆ పచ్చదనానికి అంచుగానా అన్నట్టుగా దూరంగా ముదురాకుపచ్చ రంగులో కనిపించే చెట్లు.. ఆకాశంలో చిన్న చిన్న గుంపులుగా నింపాదిగా ప్రయాణం చేసే మేఘాలు. అప్పుడు ప్రారంభమైన బుల్లి బుల్లి తుంపరలు.. ఎవరూ లేని ఏకాంతంలో ఆ చిరుజల్లులని ఆస్వాదిస్తూ మనం...జల్లు పడుతూనే ఉంటుంది.. తాకి వెళ్తూనే ఉంటుంది.. కానీ పూర్తిగా తడపదు.. వర్షానికి సంబంధించి ఒకానొక అందమైన ఊహ ఇది. </div><div> <br /></div><div>తను పలకరించినప్పుడు, వర్షపు చినుకులు తడుపుతున్నట్టుగా కాక, పూలేవో తాకి వెళ్తున్నట్టుగా అనిపించడం చిరుజల్లు ప్రత్యేకత.<wbr> చిరుచలిలో పలకరించే చినుకు వెచ్చగా అనిపిస్తుందదేమిటో.. ఇలాంటి జల్లులు పడేటప్పుడే ఏ క్షణంలో అయినా ఇంద్రధనుస్సు సాక్షాత్కరించేసే వీలుంది. చిరు చినుకుల పరవశంలో పడి పట్టించుకోకపోతే, ఓ అపురూపమైన ఆనందాన్ని అందుకోలేకపోయినట్టే.. శ్రావణం సెలవు తీసుకున్నాక వచ్చే వర్షాల్లో చిరుజల్లులు అరుదే అయినా, ఎదురు చూసే వాళ్ళని నిరాశ పరచవవి...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-6260869094670819032?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-69986548979426986682011-08-28T23:36:00.000+05:302011-08-28T23:36:47.465+05:30చూడ్డానికే గట్టిగా అనిపిస్తూ, మిలమిలా మెరిసే రక్షణ కవచం, అందులోనుంచి అప్పుడప్పుడూ బయటికి కనిపించే నాలుగు బుల్లి బుల్లి కాళ్ళూ మరియూ వాటి కన్నా కూసింత పెద్దదైన తల. నీళ్ళలో ఈదుతున్నా, నేలపై నడుస్తున్నా రెప్పవెయ్యకుండా చూడాల్సిందే ఆ జీవిని. అదే తాబేలు. <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/02/blog-post_12.html">మెట్ట తాబేలు</a></i> కథ చెప్పేసుకున్నాం కాబట్టి, ఇప్పుడు నీటి తాబేళ్ల గురించి. అమ్మమ్మా వాళ్ళ పెరట్లో ఉండే నిండా నాచు పట్టిన, సగానికి పైగా వరలూడిపోయిన పేద్ద దిగుడు బావిలో సర్వకాల సర్వావస్తల్లోనూ డజనుకి తక్కువ కాకుండా దర్శనమిచ్చేవి నీటి తాబేళ్లు. వీటి పుణ్యమాని సెలవుల్లో అమ్మమ్మ ఇంటికి వెళ్తే, మధ్యాహ్నాలు తోచకపోవడం అనే సమస్య ఉండేదే కాదు. <div> <br /></div><div>నూతికి ఓ పక్క పెద్ద పెద్ద నేరేడు, వేప చెట్లు ఉండేవి. వాటుకి వేప చెట్టుకి కూసింత <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2009/05/blog-post_23.html">చరిత్ర </a></i>ఉంది. ఇక, నేరేడు చెట్టయితే మేం అడక్కుండానే పళ్ళు రాల్చేసేది. నల్లగా నిగనిగలాడుతూ, అక్కడక్కడా చిన్న చిన్న గుంటలతో చూడగానే నోరూరేలా ఉండేవి నేరేడు పళ్ళు. నేరేడు చెట్టుకి వెనగ్గా కొంచం దూరంలో ఓ మడుగు ఉండేది. ఆ మడుగులో తామర మొగ్గలు ఉండేవి. అయితే ఆ మడుగు దొంగూబి. పొరపాటున ఎవరన్నా దిగారంటే పైకి రావడం కష్టం. ఇటు చూస్తే దిగుడు బావికి వరల్లేకపోవడం వల్ల పిల్లలు పడిపోతారన్న భయం ఉండేది పెద్ద వాళ్లకి. </div><div> <br /></div><div>దాంతో మేం పెరట్లో ఆడుతున్నామంటే, హమేషా ఎవరో ఒకళ్ళు మాకు కాపలా ఉండాల్సిందే. ఎంత వేసంకాలం మధ్యాహ్నమైనా నూతి దగ్గర మహా చల్లగా ఉండేది. పిల్లలే కాదు, పెద్దాళ్ళు కూడా అక్కడకి చేరిపోయేవాళ్ళు. పెద్దాళ్ళు వాళ్ళ కబుర్లలో వాళ్ళు ఉండేవాళ్ళు కానీ, పిల్లలకి అలా కుదరదు కదా. ఎప్పటికప్పుడు కొత్త ఆటలు కనిపెడుతూ ఉండాలి. ఘటోత్కచుడు చెప్పినట్టు ఎవరూ కనిపెట్టకపోతే ఆటలెలా వస్తాయి? (అంటే అచ్చంగా ఇలాగే చెప్పలేదు కానీ, ఈమాత్రం అన్వయించుకోకపోతే ఇంక 'మాయాబజార్' చూడడం ఎందుకూ, దండగ). మేం అనగా, నాతో కలిపి ఓ అరడజనుమంది పిల్లలం ఎప్పుడూ అలా కొత్త ఆటలు కనిపెట్టే పనిలో ఉండేవాళ్ళం. </div><div> <br /></div><div>అలా ఓ మధ్యాహ్నం మేం కనిపెట్టిన ఆటని చాలా రోజులే ఆడుకున్నాం. అసలు నూతి దగ్గరకి వెళ్ళగానే ముందర నేరేడు పళ్ళు ఏరేసుకుంటాం కదా. ఆ నూతి నీళ్ళు ఉప్పగా తాగడానికి పనికి రాకపోయినా, ఇళ్ళలో వాడుకోడానికి ఎవరో ఒకళ్ళు వచ్చి పట్టికెడుతూనే ఉంటారు. అలా పట్టికెళ్ళే వాళ్ళు ఓ చేదడు నీళ్ళు అక్కడ పెట్టి వెళ్ళాలి. అది రూలు. ఏరి తెచ్చుకున్న నేరేడు పళ్ళని ఆ చేదలో వేసేసి బాగా కడిగేస్తామా, ఇప్పుడాపక్కనే చూడ్డానికి పనసాకుల్లా ఇంకొంచం పెద్దగానూ, పల్చగానూ ఉండే ఆకులు కోసుకుని శంఖంలా చుట్టేసి కడిగిన పళ్ళని అందులో వేసేసుకోవడం. </div><div> <br /></div><div>ఒక్కొక్కళ్ళం ఒక్కో పండు తీసుకుని తినడం. గింజ తీసి చేదలో కడగడం -- ఈ కడగడం ఎందుకంటే నూతిలో ఎంగిళ్ళు వెయ్యకూడదు కదా అందుకు -- దానిని సూటిగా చూస్తూ నూతిలో ఉన్న తాబేళ్ళలో మిగిలిన ఫ్రెండ్సులు చూపించినదానికి కొట్టడం. మనం నెగ్గామనుకో, ఇంకో పండు తిని, మళ్ళీ తాబేలుని కొట్టొచ్చు. ఓడిపోతే మన తర్వాత వాళ్లకి వెళ్తుంది ఆట. తాబేళ్లు ఎంతంత ఉంటాయంటే, మన దోసిలి మొదలు, అమ్మ దోసిలి, ఇంకా అమ్మదీ పిన్నిదీ కలిపితే ఎంత దోసిలవుతుందో అంతంత పెద్దవికూడా ఉంటాయి నూతిలో. </div><div> <br /></div><div>మనకి పెద్ద తాబేలు వస్తే సుళువుగానే నెగ్గేస్తాం కానీ, చిన్న తాబేలు కానీ వచ్చిందా, ఇంక అంతే. ఎందుకంటే, చిన్న చిన్న తాబేళ్లు చకచకా కదిలిపోతాయి, నూతిలో. ఒక్కోసారి వాటిల్లో అవి ఆడుకుంటూ పెద్ద తాబేళ్ల కిందకి కూడా వెళ్ళిపోతాయి. అప్పుడేమో మనం కొట్టే నేరేడు గింజ చిన్న తాబేలుకి కాకుండా, పెద్ద తాబేలుకి తగిలి మనం ఓడిపోతాం. చెట్టు మీద నుంచి నేరేడు పళ్ళు ఎప్పుడూ రాలుతూనే ఉంటాయి కాబట్టి, పళ్ళు అయిపోడం అనే సమస్యే ఉండదు. పైగా ఉప్పు నీళ్ళలో కడిగితే బోల్డంత రుచి వస్తుంది కూడాను. </div><div> <br /></div><div>అసలీ పెద్దోల్లున్నారే.. (!!) వీళ్ళు పిల్లల్ని వాళ్ళ పాటికి వాళ్ళని ఆడుకోనివ్వరు. పైగా ఏం ఆడుకున్నా అందులో తప్పులే కనిపిస్తాయి కూడాను. మేమందరం బుద్ధిగా తాబేళ్ళని కొట్టే ఆట ఆడుకుంటున్నామా? ఎలా గమనించిందో కానీ, ఓరోజు పిన్ని గమనించేసింది. ఇంకేవుందీ? "తాబేలంటే సాక్షాత్తూ విష్ణుమూర్తి అవతారం. అలా కొట్టకూడదూ, దండం పెట్టుకోవాలీ" అంటూ పాఠం చెప్పేసింది. పైగా, అంతగా అయితే ఆరబోసిన పిండిల దగ్గరకి వచ్చేస్తున్న కాకుల్ని కొట్టే ఆట ఆడుకోండీ అంటూ సలహాలు. తాబేళ్ళయితే దొరుకుతాయి కానీ, కాకులు మన దెబ్బకి దొరుకుతాయా? ఏంటో, పిన్నికి ఈ చిన్న విషయం కూడా తెలీదు. ఏం చేస్తాం మరి.. తాబేళ్ళకి దండం పెట్టుకుంటూ కొత్త ఆటలు ఆలోచించుకున్నాం. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-6998654897942698668?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-73298552465560513182011-08-27T21:38:00.000+05:302011-08-27T21:38:45.081+05:30<i>"ఇవాళ కూడా మీరో టపా రాసి పోస్టు చేస్తే వరుసగా వందరోజులు నిర్విరామంగా బ్లాగు రాసినట్టవుతుంది. అభినందనలు"</i> ఉదయాన్నే మెయిల్ చెక్ చేస్తుండగా, బ్లాగ్మిత్రులొకరు రాసిన మెయిల్, పంపిన కార్డ్ నన్ను మొదట ఆశ్చర్య పరిచాయి. తర్వాత ఆనంద పరిచాయి. ఓసారి బ్లాగులోకి వెళ్లి చూసుకుంటే, వారు రాసింది నిజమేనని అర్ధమయ్యింది. నాపాటికి నేను రాసుకుపోవడమే తప్ప ఎక్కడా ఆగి లెక్క పెట్టలేదు మరి. <div> <br />వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, మే ఇరవయ్యో తేదీన ప్రచురించిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/05/blog-post_20.html">'తెగిన పేగు'</a></i> టపా నుంచి ప్రతిరోజూ టపాలున్నాయి నా బ్లాగులో. నిజానికిదేదో పెద్ద అచీవ్మెంట్ అని నేను అనుకోవడంలేదు. అగ్రిగేటర్ తెరిచి చూస్తే రోజూ రెండు మూడు టపాలు రాసే బ్లాగ్మిత్రులు కనిపిస్తారు. అలాగే, ఇది ముందుగా అనుకుని చేసిందీ కాదు. నిజానికి అలా ఓ లక్ష్యం నిర్ణయించుకుని రాయడం అన్నది బ్లాగుల్లో సాధ్యపడదన్నది బ్లాగర్లందరికీ తెలిసిన విషయమే. </div><div> <br />ఈ యాదృచ్చిక పరిణామాన్ని పునస్సమీక్ష కోసం ఉపయోగించుకోవాలని అనిపించిది. గత మూడు నెలల కాలంగా నాకు రోజూ బ్లాగు రాసే కోరిక, రాయగలిగే ఓపికా, తీరికా దొరకడం వల్ల నాకు రాయాలనిపించినవన్నీ బ్లాగులో రాశాను. బ్లాగు రాయడం కేవలం ఓ కాలక్షేపంగా కాక, ముఖ్యమైన పనిగానే భావిస్తాను నేను. ఎటూ నేను రాసింది చదవాలన్నకోరిక, ఓపిక, తీరిక ఉన్నవాళ్ళే వచ్చి చదువుతారు కదా. </div><div> <br /><i>"ఈమధ్య మీ బ్లాగులో తరచుగా టపాలు కనిపించడం బాగుంది"</i> <i>"రోజూ ఏదో ఒకటి భలే రాస్తున్నారు" </i>మొదలుకొని <i>"క్వాలిటి తక్కువై, క్వాంటిటీ బరువుతో మీ బ్లాగు మీకేమైనా బాగుందేమో, రోజు రోజుకీ విసుగ్గా ఉంటుంది. వ్రాయాలి కాబట్టి వ్రాయొద్దు. వ్రాయాలని అనిపించినపుడే వ్రాయండి" </i>వరకూ రకరకాల స్పందనలు, <i>"తినగా తినగా గారెలు చేదుగా అనిపిస్తే, గారెలు చేదుగా ఉన్నట్టు కాదుగా! అవకాశం, సమయం, రాసే వ్యాపకంలో మీకు సంతోషం ఉన్నన్నాళ్ళు ఎంచక్కా రాసుకోండి. అందరికీ దక్కే అదృష్టం కాదది," </i>లాంటి ఆత్మీయ ప్రోత్సాహం, ఇవీ మిత్రుల నుంచి అందుకున్నవి. </div><div> <br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FBtYRlMdQqc/TlkUPPJ_JmI/AAAAAAAAAj4/JAGmS2ABbhU/s1600/blog.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FBtYRlMdQqc/TlkUPPJ_JmI/AAAAAAAAAj4/JAGmS2ABbhU/s320/blog.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645565859884639842" /></a> <br /></div><div>చాలా అరుదుగా మాత్రమే ముందస్తు ప్లానింగ్ తో టపాలు రాస్తాను నేను. మెజారిటీ టపాలు అప్పటికప్పుడు అనుకుని రాసినవే. ఆక్షణంలో ఏ విషయాన్ని గురించి రాయాలనిపిస్తే, ఆ విషయాన్ని గురించి వాక్యం పక్కన వాక్యం పేర్చుకుంటూ వెళ్ళడమే. తీరా పబ్లిష్ చేసే సమయానికి మిషిన్ మొరాయించడం, అచ్చుతప్పులని మిత్రులు సున్నితంగా ఎత్తిచూపడం చాలా సార్లే జరిగింది. రాయాలి కాబట్టి రాయడం అన్నది జరగలేదు. అసలు ఎందుకలా? రాయకపోతే ఎవరేమంటారు? అసలిక్కడ ఎవరి బ్లాగుకి వారే శ్రీ సుమన్ బాబు కదా! </div><div> <br /></div><div>ఒకరోజు 'ఇవాళ బ్లాగింగుకి సెలవు' అనుకుని, టీవీ ముందు కూర్చున్నాను. 'శంకరాభరణం' బృందంతో చేసిన <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_12.html">'వావ్'</a></i> కార్యక్రమం ఎంతగా ఆకట్టుకుందంటే, వెంటనే ఓ టపా రాసేయాలనిపించింది. చేతిలో బ్లాగుంది, రాసేశాను. ఆ టపాకి వ్యాఖ్య రాస్తూ రెండు రోజుల్లో రాబోయే <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_14.html">వాణీ జయరాం</a></i> కార్యక్రమాన్ని గురించి కూడా టపా రాయమని సూచించారు బ్లాగ్మిత్రులు <a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/05/blog-post_24.html"><i>ఇంగ్లిష్ సుజాత</i> </a>గారు. మరోరోజు మిత్రులు బోనగిరి గారు<i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_19.html"> 'కుట్ర' </a></i>కథ గురించి రాయమన్నారు. ఇంకోరోజు కొత్తావకాయ గారి పోస్టు చదువుతూ, ఏమాత్రం ముందస్తు ప్లాన్ లేకుండా రాసిన టపా <i><a href="http://nemalikannu.blogspot.com/2011/08/blog-post_17.html">'కొత్తావకాయా అన్నం,'</a></i> ఆసాయంత్రం ఓ అరగంట సమయంలో జరిగింది జరిగినట్టుగా రాశానది. </div><div> <br /></div><div>అయితే, ఆబ్లాగు గురించి రాసే అర్హత నాకు లేదన్న విమర్శ వచ్చింది. <i>"...కొత్తావకాయ గురించి. ఆవిడకున్న భాష మీద పట్టు, ఆ ఒరవడి గమనించారా? జ్ఞాపకాలే మైమరపు, ఓదార్పు అని సిని కవి ముక్కలు రెండు అతికించుకున్న మీకు ఆవిడ భుజం తట్టే అర్హత ఉందా?" </i>అని అడిగారు బ్లాగ్మిత్రులొకరు. ఇప్పుడు నా సందేహం, <i>అమృతం కురిసిన రాత్రి ఎంత బావుందో చెప్పాలంటే మనమూ తిలక్ అంత గొప్పకవి అయి ఉండాలా?</i> అలా అయితే, నా బ్లాగులో ముప్పాతిక మూడొంతుల టపాలు రాయడానికి నాకు ఎలాంటి అర్హతా లేనట్టే మరి. </div><div> <br /></div><div>బ్లాగు మొదలు పెట్టిన రోజు నుంచి ఈ రోజు వరకూ బ్లాగింగు గురించీ, నా బ్లాగుని గురించీ నా అభిప్రాయం ఒకటే. <i>"ఇది నా డైరీ, కాకపొతే మరికొందరు చదవడానికి అందుబాటులో ఉంచుతున్నాను. అలా చదివే వారి మనోభావాలు గాయపరచకుండా ఉంటే చాలు." </i>అభిప్రాయ భేదాలు ఉన్నప్పుడు ఆరోగ్యకరమైన చర్చలో పాల్గొనడానికి నేనెప్పుడూ సిద్ధమే. కాకపొతే, నా బ్లాగుని గురించి జరిగే చర్చ మరెక్కడో కాక ఇక్కడే జరగాలి. సద్విమర్శలకెపుడూ తలుపులు తెరిచే ఉంటాయి. ఎప్పటికప్పుడు వ్యాఖ్యలు, ఉత్తరాల రూపంలో అభిప్రాయాలు పంచుకుంటున్న మిత్రులందరికీ పేరు పేరునా మరోమారు కృతజ్ఞతలు. మెయిల్ రాసి, కార్డు పంపిన మిత్రులకి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-7329855246556051318?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-41325088744539104132011-08-26T22:41:00.001+05:302011-08-26T22:45:06.178+05:30మన దేశంలో ప్రభుత్వ సర్వీసులో చేరేందుకు -- అయ్యేయెస్ మొదలు అటెండర్ వరకూ అన్నింటికీ -- కొన్ని కనీసార్హతలు ఉన్నాయి. ఉద్యోగంలో చేరాక పదవీ కాలానికీ, పదవీ విరమణకీ పరిమితులున్నాయి. ఉద్యోగ కాలంలో ఏదన్నా తప్పు చేస్తే దండనగా క్రమశిక్షణ చర్యలున్నాయి. సందర్భాన్ని బట్టి ఇవి ఉద్యోగిని శాశ్వితంగా ఉద్యోగం నుంచి తొలగించేవిగా కూడా ఉంటాయి. కా.....నీ, ఈ ఉద్యోగులందరిమీదా కర్రపెత్తనం చేసే నేతలకి మాత్రం ఎలాంటి నియమ నిబంధనలూ లేవు. <div> <br /></div><div>ఏదో ఒక రాజకీయ పార్టీలో చేరి, తంటాలు పడి కొంచం గుర్తింపు తెచ్చుకుంటే చాలు. తర్వాత పార్టీలు మారినా, కేసుల్లో ఉన్నా, జైలుకెళ్ళినా, ఇంకా ఏమేం చేసినా కూడా పార్టీలో పైవారి కరుణ సంపాదించుకోగలిగితే ఇక జీవితాంతమూ పదవులని అనుభవించవచ్చు. మన రాజకీయ నాయకులకి ఏమాత్రమూ కిట్టని ఒకే ఒక్క పదం రిటైర్మెంట్. ప్రభుత్వ సర్వీసులో చేరిన ఉద్యోగికి నిర్దేశించిన పదవీ విరమణ వయసు దాటిన ఇరవై సంవత్సరాలకి తమిళనాడు గవర్నరుగా పదవిని అలంకరించబోతున్న మన రాష్ట్ర మాజీ ముఖ్యమంత్రి కొణిజేటి రోశయ్య ఇందుకు తాజా ఉదాహరణ. </div><div> <br /></div><div>అసలు గవర్నర్ అంటేనే 'రబ్బర్ స్టాంప్' అని ముద్దు పేరు. విశాలమైన రాజభవన్లో విశ్రాంతిగా కాలం గడిపే ఉద్యోగం. రాష్ట్రాల్లో రాజ్యాంగ సంక్షోభం తలెత్తినప్పుడు తప్ప మిగిలిన సమయాల్లో పెద్దగా బరువు బాధ్యతలేవీ ఉండవు. అయితే, గవర్నర్లని నియమించేది కేంద్రం కాబట్టి, సదరు రాష్ట్రంలో ఉన్న ప్రభుత్వం రాజకీయంగా కేంద్రానికి అనుకూలం కానప్పుడు, కేంద్రం తరపున రాష్ట్ర ప్రభుత్వాన్ని కనిపించని విధంగా ఇబ్బందులు పెట్టాల్సిన రహస్య బాధ్యత గవర్నర్ల మీద ఉంటుంది. </div><div> <br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-E4V0aY3j6DI/TlfUgrb_EFI/AAAAAAAAAjw/AJbO9Ud9IZU/s1600/k%2Brosaiah.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-E4V0aY3j6DI/TlfUgrb_EFI/AAAAAAAAAjw/AJbO9Ud9IZU/s320/k%2Brosaiah.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645214315813212242" /></a> <br /></div><div>మర్రి చెన్నారెడ్డి, పీఎస్ రామ్మోహనరావుల తర్వాత తమిళనాడుకి మూడవ తెలుగు గవర్నర్ కాబోతున్న రోశయ్యకి ఇప్పటికైతే ఎలాంటి సమస్యలూ కనిపించడం లేదు. గతంలో చెన్నారెడ్డి గవర్నరుగా ఉన్న కాలంలో అప్పటి కేంద్ర ప్రభుత్వంతో సఖ్యంగా లేని కారణానికి ఇబ్బందులు పడ్డ జయలలిత ఇప్పుడక్కడ ముఖ్యమంత్రి. అయితే ఇప్పుడావిడ కేంద్రంతో పొత్తుకి తహతహలాడుతోంది. ఇటు కేంద్రమూ, కరుణానిధి వారి డీఎంకే ఎంపీలు ఒక్కొక్కరుగా కుంభకోణాల్లో ఇరుక్కుని జైలుకి వెళ్ళడంతో, ఏ క్షణంలో అయినా కరుణకి వీడ్కోలిచ్చి, జయకి స్నేహహస్తం సాచడానికి సిద్ధంగా ఉంది. </div><div> <br /></div>రోగీ-వైద్యుడూ కూడా (ఇక్కడ రెండు పక్షాలూ రోగులే, వైద్యులే.. పొత్తుకి ఎవరి కారణాలు వాళ్లకి ఉన్నాయి మరి) పాలే కోరుతున్నారు కాబట్టి, రోశయ్య గారికి మరింత నిశ్చింత. ఆయన వల్ల రాష్ట్ర ప్రభుత్వానికి కానీ, ఎవరిచేతా వ్యతిరేకి అనిపించుకోడానికి ఏమాత్రం ఇష్టపడని ఈ లౌక్య రాజకీయుడికి రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నుంచి కానీ కనుచూపు మేరలో ఎలాంటి ఇబ్బందులూ కనిపించడం లేదు. కాబట్టి, నొప్పించక తానొవ్వక, తప్పించుకోనవసరం ఏమాత్రమూ లేకుండానే పదవీ కాలాన్ని హాయిగా ఆస్వాదించవచ్చు మన రోశయ్య గారు. <br /> <br /><div>ఇప్పుడు గవర్నరుగా రోశయ్య ఏం చెయ్యాలి? ఓ తమిళుడు తెలుగు రాష్ట్ర గవర్నరుగా ఏం చేస్తున్నాడో, ఈ తెలుగాయన కూడా తమిళ దేశపు గవర్నరుగా అదే పని చేయవచ్చు. ఓ స్నేహితురాలి మాటల్లో చెప్పాలంటే: "ఇంతకీ అదృష్టం అంటే శివాలక్ష్మి గారిది. గవర్నరు గారి భార్య హోదాలో అరవ దేశంలో వీధి కొకటిగా ఉన్న గుళ్లనీ గోపురాల్నీ పూటకొకటి చొప్పున భర్తతో కలిసి తిరిగి రావొచ్చు. పుణ్యం, పురుషార్ధం కూడా.." రోశయ్య తరానికి చెందిన చాలామంది తెలుగు సినిమావారు ఎటూ చెన్నైలోనే ఉన్నారు. కాబట్టి ఏవిధంగా చూసినా హాయైన జీవితమే. అడిగిన వెంటనే ముఖ్యమంత్రి కుర్చీని కిమ్మనకుండా వదిలేసినందుకు 'అమ్మ' పెట్టిన తాయిలం ఎంత బాగుందో కదా! <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3179111145102142975-4132508874453910413?l=nemalikannu.blogspot.com' alt='' /></div>మురళిhttp://www.blogger.com/profile/12350561751001571097noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3179111145102142975.post-16340059859648438792011-08-25T23:45:00.006+05:302011-08-26T22:31:13.862+05:30"నాన్నగారూ! నేను నా పితృ పాదులకూ, నా చక్రవర్తికీ, సర్వదేవతల సాక్షిగా నేను నా తండ్రిగారికి వారసులుగా చక్రవర్తిని అవుతాననీ, నేను వివాహం చేసుకున్న పురుషుడు చక్రవర్తి కాడనీ, నా కుమారుడు కానీ, నేను దత్తు చేసుకున్న బాలుడు కానీ కాకతీయ వంశజుడు అవుతాడనీ, నేనూ కాకతీయ వంశగానే ఉంటాననీ మాట ఇస్తున్నాను. ఇది నేను ఆడి తప్పితే ఏడేడు కాలాలు నరకంలో ఉండగల దాన్ని, కాశీలో గోవును చంపిన దాన్ని, గురు హత్య చేసిన దాన్ని, బ్రాహ్మణ ధనం దోచినదాన్ని" అంటూ వృద్ధుడైన తన తండ్రి గణపతి దేవ చక్రవర్తి ఎదుట ప్రమాణం చేసింది రుద్రమదేవి. ఆ ప్రమాణం ఆమెని కాకతీయ సామ్రాజ్యానికి ఎనిమిదో చక్రవర్తిని చేసింది. <br /><div> <br /></div><div>పుత్ర సంతానం లేని గణపతి దేవుడు తన ప్రధమ పుత్రిక రుద్రమదేవిని రుద్రదేవుడనే పేరుతో బాలుడిగానే పెంచాడు. యుద్ధ విద్యలు నేర్పించాడు. శత్రువులకీ, సామంతులకీ సందేహం రాకుండా ఉండేందుకు రుద్రమదేవి మరదలు ముమ్ముడమ్మతో వివాహమూ జరిపించాడు. రుద్రదేవ చక్రవర్తికి యువరాజ పట్టాభిషేకం జరిగిపోయింది. కానైతే, రుద్రదేవుడు పురుషుడు కాదు స్త్రీ అన్న పరమ రహస్యం నెమ్మది నెమ్మదిగా రాజ్యం నలుమూలలా, ఆపై దేశం నలుపక్కలకీ వ్యాపించింది. అంతే కాదు, అప్పటివరకూ తనని తనను బాలుడిగా భావించుకున్న రుద్రమకీ తనలోని స్త్రీత్వం బోధపడింది. సామంత రాజు చాళుక్య వీరభద్రుడితో ప్రేమలో పడిందామె.</div><div> <br /></div><div>ఓ పక్క వృద్ధుడైన గణపతి దేవుడు, మరోపక్క పాలనానుభావం లేని రుద్రదేవుడు - పైగా ఆమె యువరాజు కాదు యువరాణి అన్నరహస్యం తెలిసిపోయిన సామంతులు 'ఒక ఆడది రాజ్యం చేయడమా?' అని ఈసడిస్తూ, ఓరుగల్లు కోటని ఆక్రమించేందుకు ఆరంభించిన కుయుక్తులు. ఎటుచూసినా సమస్యలే కనిపించిన ఆ తరుణంలో రుద్రమదేవికి కొండంత అండగా సహాయం అందించిన వారు ఇద్దరు. వృద్ధుడైన మంత్రి శివదేవయ్య దేశికులు - అపార పాలనానుభవం, కాకతీయ వంశం పై అపరిమితమైన గౌరవం, రుద్రమపై ఎంతో నమ్మకం ఉన్న మహా మంత్రి. రెండో వ్యక్తి గజదొంగ గోన గ